HISTORIA

Beasain Kirol Elkartea. Atzokoak eta gaurkoak ( mende bateko historia )

* Klubaren mendeurrena ospatzeko liburua deskargatzeko sakatu hemen.

Denboraldietako kronikak

Denboraldietako kronikak Josean Saiz-en eskutik

Hastapeneko lehen urteak

XX. mendearen hasieran, Beasainek bi mila biztanle pasa zituen. 1904ko abenduaren 8an, Quintin Altolaguirre buru zela, Casino de Beasain elkartea sortu zen. Hasieratik, jolas-jarduerak, kultur ekintzak eta dibertimendurako jarduera ugari antolatzen ziren; lehen urteetan batez ere, antzerkiari, herriko jaiei eta 1909tik pilotari eskainitakoak nabarmendu behar dira, azken honek jarraitzaile asko bait zituen.

Anekdota gisa, esan beharra dago sorreraren urteak hasieratik eztabaida handia piztu zuela, 1905eko ekainean Casinoko lokal berriak inauguratu baitziren. Horregatik, urteurren ospakizunak aldatuz zihoazen. Adibidez, 1909an laugarren urteurrena ospatu zen. Hala ere, 1913an bederatzigarren urteurrena ospatu zen. Baina 1927an, gutunen idazpuruek “1905ean sortua” adierazten zuten.

Mendearen bigarren hamarkada iritsi zenean, lasterketak izan ziren protagonista, bai korrika, batez ere mendian, baita bizikletan. Pilota kirol herrikoiena izaten jarraitzen zuen arren, urte urrun haietan oraindik ez zegoen futbol antolatuaren berri. Baina, noski jakina zen kalean edo herritik gertu zeuden zelaietan jokatzen zela.

Ikusten ari garen bezala, Casinoa kirolaren ikurra zen Beasainen; proba atletikoak, txirrindulari probak edo pilota partidak antolatzeaz gain, bere aretoan film emanaldiak eta dantzaldiak antolatzen ziren. Hala ere, mendearen bigarren hamarkadako lehen urte hauetan, Casinoa ez zen erregistroan alta emanda zegoen udalerriko kirol elkarte bakarra. 1913ko abenduaren 24tik aurrera, herrian Club Deportivo Beasain zegoen. Gazteez osatua, Casinoarekin bazuten harremana eta beren kirol jarduerak aurrera eramaten saiatu ziren. Baina Udalaren laguntzarik ez zuenez, zailtasun ekonomikoak eraginda ez zuen dinamismo handirik izan.

1916ko uztailean, Udalak Compañía de Caminos del Norte de Españarekin gestioak egin zituen, udalerriari futbolean aritzeko lursail batzuk azpierrentan emateko. Baina ekimen hark ez zuen aurrera egin, enpresak ezezkoa eman baitzion trenbidearen bidegurutzeko arriskua argudiatuz, eta beraz, oraindik hiru urte itxaron behar izan ziren.

Sempere ernamuina

Jauzi handia 1919an eman zen, Emilio Bernis Compañía Auxiliar de Ferrocarrileseko (CAF) zuzendariak enpresaren lursail batzuk laga zituenean Senpere auzoan. Hortik, Beasain, Ordizia eta Lazkaoko gazteek apirilaren 27an Sociedad Deportiva Sempere eratzeko oinarria ezarri zuten, Ramón Paz CAFeko zuzendari gorena buru zela.

Futbola gazteen kirol gogokoena bihurtu zen berehala, eta Senpereko zelaia erdigunea. Egun horretan bertan, 1919ko apirilaren 27an, lehen partida jokatu zen Senperen, Beasain eta Ordiziako bizilagunen artean, Cerrajeria eta Luzuriaga kapitainak zirela hurrenez hurren, eta ez da emaitzaren berririk jaso. Handik gutxira, beste klub bat sortu zen, Beti Bizi, eta Senpereko zelaia erabiliz, hurrengo hamarkadara jauzia egin zuen.

Beasainen futbolean jokatu zuten lehenengo gazteen artean argazkian ageri direnak daude: Jose Aramburu, Inocencio Aguirre, Miguel Cerrajeria, Damaso Urteaga, Juan Urteaga, Gregorio Cerrajeria, Jose Zufiaurre, Gil Iturrioz, Doroteo Aguirre, Joaquin Urteaga eta Policarpo Iturrioz. Gehienak 191 eta 1922 bitartean joaktu zuten SD Sempere elkarteko futbol taldean aritu ziren. “SD Beasain KE: atzokoak eta gaurkoak de ayer y de hoy” liburutik

Hogeiko hamarkada

Hogeiko hamarkadaren hasieran, hika mikak sortu ziren SD Sempereko kide batzuen artean, eta Lagun Artea taldea sortu zen. Baina ez zuten gehiegi iraun, eta bi elkarteak 1922ko udaberrian desagertu ziren. Beasainen, urte pare bat lehenago, beste elkarte bat ari zen indarra harzen; Beasain Foot-ball Club, 1920ko abenduaren 24an gazte talde batek sortua.
Elastiko gorria zeraman talde honen hastapenak zailak izan ziren ekonomiari dagokionez, baina futbolean jokatzeko asmo sendoa zuten. Lehen partida 1921eko otsailean jokatu zuen Senperen, Beti Biziren aurka. 1921. urtearen amaieran, Ernesto Poignón, CAF enpresarekin harreman bikaina zuen pertsona, iritsi zenean hasi zen kluba benetan aurrera egiten.

Beasain Foot-ball Club

1922an Lagun Artea, SD Sempere eta Beti Bizi desegin zirenean, Beasain Foot-ball Cluba , (hainbat bazkide kanporatuz amaitu zen barne krisi baten ondoren egonkortasuna lortzean) bertako ordezkari bakarra bihurtu zen. Arestian aipatutako klubetako kide asko Beasain FCn sartu ziren. 1925 aurretik beste klub batzuk eratu ziren, hala nola Unión Deportiva Beasain eta Aurrera, baina bietako inork ez zuen iraun.

Doroteo Aguirre buru zela, urte horretan bertan eman zuen izena Beasain FCk Gipuzkoako Federazioan eta Bigarren Mailan kokatu zuen. Honela bada, 1922-23 denboraldian C Seriean jokatu zuen, hurrengo denboraldietan bezala. Gainera, lagunarteko eta ongintzazko partida asko jokatu zituen, eta berehala sona handia hartu zuen probintzian.

1924ko martxoan Realaren bigarren taldearen aurka jokatu zuen Atotxan. Porrota itzela izan arren, 8-1, garaiko prentsak adierazitakoaren arabera taldea oso gustukoa izan zen, batez ere Paco Elzo atezaina. Urtebete geroago, donostiarrek bisita itzuli zieten, Senperen jokatuz eta oraingoan garaipena ere errepikatuz (0-2). Irunen ere Amute zelaian, Real Unionen (urte hartako Espainiako txapelduna) bigarren taldearen aurka jokatu zuten han ere galduz (7-2). Klubak hazten jarraitzen zuen, eta futbolaz haraindik bazen besterik, ez ahaztu txirrindularitza, pilota, lasterketak eta alpinismoa.

Beasain taldearen bi argazki 1924 ingurukoak

Casino Recreativo Beasain FC

1925ean, Beasain FCren ibilbide bikainari zerbait falta zitzaion: egoera oneko egoitza sozial bat. Bestalde, Casino Recreativoarentzat kirol-klub nagusia edukitzea itzela zen, elkarte berean dibertimenduzko eta kirolarekin lotutako elementuak batzen ziren. Bi zuzendaritzen arteko harremana ona zenez, 1925eko martxoan erakunde bakoitzak bere bazkideen artean bozkatu zuen bi elkarteen bat-egitea berria eratzeko. Bi erakundeetako bazkideek proposamena gehiengoz onartu zuten eta horrela elkarte berri bat sortu zen apirilean; “Casino Recreativo Beasain FC”.

Lehenengo presidentea Emilio Poignón aukeratu zuten, presidenteordea Luis González, idazkaria Doroteo Aguirre eta diruzaina Pedro Lasa. Ignacio Cortés arduratu zen kirol atalaz. Casinoa zaharragoa zenez, herritarren artean errotua zegoen Casinoa elkarte berriaren sorburua zelako ideia. Maiatzaren 13an, elkartea Gobernu Zibilaren Elkarteen Erregistroan inskribatu zen, eta CR Beasain FC indar handiz jaio zen.

Beasain taldea hogeigarren hamarkadaren bigarren erdian

Urrezko garaia

1925-26 denboraldian C seriean Tolosako Barrutiko txapelduna izan zen, nahiz eta mailaz igotzea lortu ez. Hurrengo denboraldian txapeldun izan zen berriz ere 1926-27an, Pasaiaren aurkako garaipen historikoarekin; izan ere, hilabete batzuk beranduago B Serieko Espainiako txapeldun izan bait zen talde pasaitarra.

Igoera fasean garaipen errenkada erdietsi zuen talde bagoneroak. Porrot bakarrarekin, bere kategoriako Gipuzkoako txapeldun izateaz gain B Serierako igoera lortu zuen. Denboraldi amaierako azken partiduan Senperen garaipena lortu ondoren, Udalak, Udal Banda jarri zuen frontoian emanaldia egin zezan. Kasinoa apaindu eta bandera jarri zen, eta festetan igoerako heroiei ohorezko oturuntza eman zitzaien.

Jaio zenetik, CR Beasain FCk kamiseta zuria edo txuri-urdina eta galtza urdinak tartekatzen zituen. 1927-28 denboraldian Bergarako Barrutiko txapelketa irabazi zuen. Polemikarako, Maalako partida, Mondragonen aurka. Epaileak etxekoen aurkako penalti bat adierazi zuenean, sarrailagileen kapitainak protesta egin zuen eta kanporatua izan. Taldekide guztiek lagundu zioten eta partida bertan behera geratu zen epailearen aurkako liskar ikaragarri bat tarteko.

Bagoneroek Donostiako Amaikak Bat, Andoaingo Euskalduna eta Logroñoren aurka jokatu zuten igoera fasea. Ehun jarraitzaile baino gehiagok babestu zuten taldea Logroñon eta etengabe animatu zuten Las Gaunasen. Itzuleran, Logroñok Senperera egin zuen bisitan, festa eguna izan zen Beasainen. Garaipena Beasainentzat izan zen 3-2. Garaiko kronikek garaipen hura Klubaren historiako garrantzitsuenetzat jo zuten, Real Sociedad eta Real Unionek jokatzen zuten A Seriera igotzea lortu ez bazen ere. Hala ere, denboraldia aparta izan zen. Beasaingo futbolaren urrezko garaia zen.

Beasain 1927-28 denboraldian. Ezkerretik eskuinera: Eloy, Arrillaga, E. Aramburu, Txopeitia, Cacho, Balzola, Elzo, Suárez, Arguiñano, ezezaguna eta Belauste


Beasain eta Villafranca taldeen arteko lagunarteko partidua Semperen 1920ko hamarkadaren bigarren erdian

Lehen entrenatzailea

1928-29 denboraldian Roman Unanua Real Zaragozako kapitain ohia Beasainek fitxatu zuen entrenatzaile-jokalari posturako. Bagoneroen taldeko lehen entrenatzailea izan zen. Ordura arte postu hori ez zen Beasainen bete eta egia esan ia talde bakar batean ere ez. Gainera fitxaketa gehiago iritsi ziren eta Beasainek talde indartsua aurkeztu zuen B Serieko Preferente multzoan jokatzeko.

Txapelketako garaile ez izatea, eta “soilik” hirugarren postuan geratu izanak (igoerako promozioan izandako emaitza txarrengatik), nolabaiteko etsipen kutsua eragin zuten. Alabaina egiari zor, denboraldia ona izan zen. 1929-30ean, Senpere eraberritu zen; zelaiaren zabalera handitu zen eta hainbat hobekuntza lan egin ziren. Elzo atezaina eta Belauste aurrelaria baja izan ziren arren, taldea oso lehiakorra izan zen berriro, bosgarren izan baitzen ligan eta historiako lehen Gipuzkoa Kopan bagoneroak hirugarren izan ziren Realaren eta Tolosaren atzetik.

Hogeita hamarreko hamarkada

Hogeita hamarreko hamarkadaren hasieran, CR Beasain FCk oso une ona bizi zuen. Futbolaz gain, elkarteak pilota partidak, korrika lasterketak eta txirrindulari lasterketak antolatzen zituen, eta mendizaletasuna bultzatzen zuen. Kirol edo jolas jarduerez gain, kultur jarduerak ere egiten dira; hala nola antzezlan emanaldiak eta liburutegirako diru bilketa, gizarte-ekintza garrantzitsu bat betez.

1930eko irailean CR Beasain FCk 400 bazkideen muga gainditu zuen 5.260 biztanleko herri batean. Hala ere, 1930-31 denboraldia Venancio Iraola “Txopito” beasaindar jokalari gaztearen heriotzak markatzen du. Bere omenaldiaren egunean, Senperen, Realaren bigarren taldeak jokatu zuen. Beasainek lortu zuen garaipena (3-2).

partiduan parte hartu zuten jokalarien irudia

Denboraldi horretako beste alderdi garrantzitsu bat B Serieko Preferente kategoria desagertzea izan zen. Beasainek bidegabea zela uste zuen, zelaian lortutakoaren zati bat bulegoetan galtzea suposatzen baitzuen. Talde indartsuagoek fitxatu nahi izan zituzten jokalarien inguruko zurrumurruak gorabehera, aparteko beste denboraldi bat izan zen. Azkenean Elicegui bakarrik fitxatu zuen Real Unionek.

Beasain Gipuzkoako txapelduna izan zen B Seriean, baina ez zuen A Seriera igotzea lortu. Denboraldia herrian oso maitatua zen Jose Arguiñano kapitain eta erreferenteari egindako omenaldiarekin amaitu zen. Villafrancaren aurkako partida jokatu zen, Beasaingo jokalari ohien eta inguruko beste batzuen partehartzearekin, Goiburu internazionala kasu, garai hartan Bartzelonako jokalaria zena.

1931-32 denboraldian, Beasainek berriz ere jokalari garrantzitsuen bajak izan zituen, goi mailako beste talde batzuetara joan bait ziren. Profesionalismoa ofiziala zen 1926tik Espainian, baina kategoria honetan gorakada handia izaten ari zena ezkutuko ordainketen bidezko amateurismo faltsua zen. Beasain bezalako kluben egoera gero eta zailagoa zen. B Serieko Bergarako Barrutiko txapelketa irabazi zen berriro, baina igoera fasean ezin izan zen igo ekonomikoki indartsuagoak ziren taldeen aurka.

Beasain ez ezik, lagun-koadrilek osatutako hainbat futbol talde ere izan ziren herrian. Argazkian Lagun Artea ageri da. 1920ko hamarkadaren bukaeran eta 1930koaren hasieran jokatu zuen eta 1930-31 denboraldian Gipuzkoako Txapelketa Erregionaleko C taldean parte hartzera iritsi zen. Kideetako batzuek Beasain Taldean jokatu zuten geroago. Ezkerretik eskuinera: P. Aramburu, Ezcay, De Miguel Tudurri, Rasputin, Calvillo, La Mona, Mendez, ezezaguna, Mingo, Felipe, Valdivielso eta Polo.

Krisi ekonomikoa eta desagerpena

CR Beasain FCren urte onak 1932an amaitu ziren. Bi urte lehenagotik ekoizpenean beherakada izan zuen CAF enpresak krisi gogorra nozitu zuen. Plantillan zituen bi mila eta berrehun langileetatik mila eta bostehun kaleratu zituen, eta hori kolpe latza izan zen Beasaingo eta eskualdeko ekonomian.

Enpresaren krisia, klubarekin oso lotua, erabakigarria izan zen CR Beasain FCren etorkizunean. 1932-33 denboraldiaren ondoren, ez zegoen dirurik 1933-34 denboraldiari aurre egiteko, eta Gipuzkoako Federazioari ere ezin izan zitzaion kuota ordaindu. Ondorioz, futbol saila desagertu egin zen, ez kluba, aurrerantzean txirrindularitzaren alde egin baitzuen kirol-jarduera nagusi gisa.

Garai hartako prentsak islatu zuen hurrengo futbol albistea, 1935eko azaroan Senperen Villafrancaren aurkako partida iragarri eta hirugarren erregionalean jokatzeko lehiaketara itzuli zenean iritsi zen.

Beasaingo klubik adierazgarriena egon ez zen bitartean, futbolak ekimen berrietan babesa aurkitu zuen. Oso modu apalean, 1933an jaiotako Peña Murumendi eta 1934an jaiotako Iberia FC. Azken hau, 1935eko Klub Apalen Txapelketan parte hartu zuen herria ordezkatuz. Baina 1936an garai hartako egoera politiko tirabiratsuaren biktima izan zen.

Gerra Zibila hasi zenean, borroka gogorren ondoren tropa nazionalek Beasain okupatu zuten 1936ko uztailaren amaieran. Urrian, CR Beasain FCren egoitza konfiskatu zuen Falangek, eta, bere bazkideen ideologia errepublikarra eta liberala ezagututa, kirol-klub historikoari baja eman zion Elkarteen Erregistroan, eta horrek haren legezko desagerpena ekarri zuen. Casinoren aretoa gizarte-laguntzako lanetarako erabili zen. Hiru urte luzez kirola beasaindarren bizitzatik desagertu zen, kasu batzuetan izan ezik; karlistek antolatutako frontoi estaliko pilota partiduak eta falangistek antolatutako txirrindularitza probak, dirua biltzeko asmoz. Era berean, Senpereko zelaian CAFeko langileek konbinatu militarren aurkako futbol partidak jokatu ziren, edo 1938an Irungo Union Clubek Beasaingo eta Villafrancako jokalariz osatutako konbinatu baten aurka jokatu zuen erakustaldia.

1940-44 denboraldiak “Gerraosteko lehen urteak”

Gerra zibila amaitu ondoren, agintariak kirol-lehiaketak itzultzeko baimena ematen hasi ziren. 1939ko udan, eta futbol txapelketak berriro hasiko zirela jakinda, Francisco “Paco” Elzo atezainaren esku utzi zen, Gipuzkoako Federazioa prestatzen ari zen Bigarren Mailako txapelketan lehiatzeko prest zeuden bertako jokalari onenekin talde bat sortzeko ardura. Beasainen jaioa, Lehen Mailan jokatutakoa zen. Gerra hasi eta futbol liga eten zenean Murtzian jokatzen ari zen. Elzok Murtziara itzultzeko aukera izan arren, Beasainen eskaintza onartu zuen eta helburu bikoitzarekin ekin zion lanari: futbola, gerra aurretik bezala, Beasainera itzularaztea eta bestetik herritarren artean adiskidetzeko balio zedila; bere taldean bi gerran elkarren aurka aritu ziren aldeetako jokalariak egongo ziren.

Paco Elzo eta futbolaren berpiztea Beasainen

Beasainek, elastiko zuria eta galtza urdinak jantzita, C.A.F. enpresak utzitako Senpereko zelaian jokatzen zituen partidak. Francisco Elzo bera buru zuela, 1939. urtearen amaieran Beasain Futbol Klub izenarekin eratu zen, eta jarraian Gipuzkoako Federazioan eman zuen izena. 1940ko urtarrila eta martxoa bitartean Tolosako Barrutian Bigarren Mailako klubentzako txapelketan parte hartu zuen, honako talde hauekin batera: Villabona, Ordiziako Chapel-Gorri, Gimnástico Ataun eta Tolosako Ortzadarra. Beasain FC izan zen Liga honetako txapelduna. Presidente eta entrenatzaile izateaz gain, taldeko atezaina eta Beasaingo futbolaren arima ere bazen Elzo. Jarraitzaile beasaindarrek Senperen, bere jokaldi handiak ospatuz berari eskainitako abestiak abesten zituzten. Guzti horrengatik, Senperen beste barruti bateko txapeldun izan zen Mondragonen aurka bere omenezko partida jokatu zen. 10-1 irabazi zuen Beasainek.

Donostiako Reala eta Irungo Real Union Bigarren Mailan jokatzen zutela, Beasain FC Eskualdeko Lehen Mailara igo zen. 1940-41 denboraldian, 1940ko iraila eta azaroa bitartean egin zuen debuta. 1941eko udan, Beasain FCk federatu gabeko jokalarientzako txapelketa bat antolatu zuen, klubeko harrobia aktibatu nahian. Baina beste herri batzuetako taldeei ere irekita zegoen.

S.D. Beasain

Goazen beste gai garrantzitsu batekin, kasu honetan kirol esparrutik kanpo, 1941eko urtarrilaren 1a baino lehen konpondu behar zena. Klubari izena aldatu behar zitzaion atzerritar hizkuntzetan erabiltzen ziren izenak debekatzen zuen Legeari egokitzeko, eta horregatik Beasain Sociedad Deportiva (Kirol Elkartea) izena hautatu zen. Aldi berean, urte bereko otsailaren 6tik aurrera, gobernuaren dekretu batek Elkarteen Erregistroan izena emanda egotera behartzen zituen kirol-elkarte guztiak. Kluba erregistratuta ez zegoenez -gerra hastearekin batera baja eman zioten 36an-, egoera hori legeztatu behar zen. Baina izapide hori 1941-42 denboraldia amaitu arte luzatu zen.

Denboraldi honetan Beasain FC laugarren izan zen. Jokalari onak fitxatu ziren, hala nola Eizaguirre Españolen eta Alavesen aritutakoa, Capdegui Donostiako Esperanza taldean eta Ortega Realean. Taldea indartsua zen, Elzok entrenatzaile izaten jarraitzen zuen baina jada ez zuen atezain postuan jokatzen, gainera txapeldunorde izan ziren Afizionatu mailako Kopan eta Tolosako barrutiko txapeldun Gipuzkoa Kopan, Tolosari Berazubin 2-3 irabazita.

Hurrengo urtean, Beasain FCk egindako beste denboraldi on batez gain, 20ko hamarkadan Beasainen bigarren taldea zenaren izena hartuz, Loinaz taldea agertu zen. Antonio Lamy izan zen entrenatzailea. Bigarren Erregionalean parte hartu zuen, txapelketaren bizigarri izateko helburu bakarrarekin, ez bait zituen puntuak batzen. Hala ere, esperientzia hau ez zen berriro errepikatu.

Estatutu berriak eta kasinoa berreskuratzea

1942. urtearen amaiera eta 1943. urtearen hasiera bitartean, azkenean estatutu berriak izatea lortu zen. Ordurako, klubak hirurehun bazkide inguru zituen, eta batez ere, oso garrantzitsua, ordura arte Falangearen esku zegoen José Miguel Iturriotz kaleko 5. zenbakian zegoen kasinoaren egoitza zaharraren erabilera esklusiboa berreskuratu zen. 11.000 pezetako kreditua lortu zen lokala egokitzeko, eta martxoaren 19tik erabiltzen ari ziren arren, inaugurazio ofiziala 1943ko apirilaren 25ean egin zen, berpizkunde igandean. Bazkalostean lagunarteko partida jokatu zen Senperen Beasain eta Villafrancaren artean.

Bi erditan zatitutako kamiseta zuri eta urdina, eta praka-motz zuriz jantzita, Miguel Cerrajeria presidente zela, SD Beasainek 1943-44 denboraldian ez zuen urte ona burutu; seigarren eta azkena izan zen. Hurrengo denboraldian, 44-45an, asko hobetu eta bigarren izan ziren. Gainera, infantilen txapelketetatik talde bat eratu zen Anselmo Garmendiaren ekimenez, eta Loinaz izena hartu zuen berriro, kamiseta eta galtza zuriekin jantzita jokatzeko lehen denboraldi honetan. Taldea Rayo eta Oriako jokalariek osatzen zuten gehienbat. Partida guztiak irabazi eta txapeldun izan zen. Hain lan bikaina eginda, hasiera batean harremanik ez zuen SD Beasainen laguntzarekin, gastuen zati bat ordaintzen lagundu zien eta Bigarren Erregionalean eman zuten izena.

Bigarren erregionaleko Tolosako barrutiko talde txapelduna 1939-1940 denboraldian Zutik: Palanque, Katxo II.a, Belauste II.a, Elzo, Valdivieso, Esnaola eta Aristeo. Makurtuta: Txetxin I, Dámaso, Uria eta Zabaleta.

Jarraitzaileak Senperen, 40ko hamarkadaren bigarren erdian.

Paco Elzo

1945-46 denboraldia “Kontsolazio kopako txapeldunak”

Presidentea: Luis Mendizabal
Entrenatzailea: Juan Echeverria

Lehen Erregional Mailako parte-hartzaileen kopurua, sei partaideko bi taldetan banatzen zena, handitu egin zen eta talde bakoitzean hamabi talde izan zire. Errioxako taldeekin ere lehiatu behar izan zuten.

Beasainek liga ona burutu zuen, bi zatitan banatutako kamiseta txuri-urdina eta praka txuriz jantzita. Horren adierazle erdietsitako sailkapeneko laugarren postua, baina liga amaitutakoan denboraldiko unerik onena iritsi zen. Kontsolazio Kopa irabazi izana izan zen une hori. Gipuzkoa Kopako finalerako txartela lortu ez zuten talde onenek jokatzen zuten kontsolazio kopa.

Gipuzkoa Kopa 1929-30 denboralditik jokatzen zen txapelketa zen eta Lehen eta Bigarren Erregional mailako talde guztiek jokatzen zuten. Aldundiak ematen zuen garaikurra.

Baina ez gaitezen desbideratu eta goazen finalera. Azpeitian izan zen, leporaino bete zen Garmendipen jokatu zen. Beasainek 2-1 irabazi zion Mondragoni Berriochoa eta Arrospideren golekin.

Beasainek Garmendipen zelairatu zuen hamaikakoa, historiara pasa zen: Elosegui, Aristeo, Txetxin II, Capdegui, Potis, Irastorza, Margareto, Arrospide, Berriochoa, Arguiñano eta Palanque.

Loinaz taldeak Bigarren Erregionalean jokatu zuen, baina jokatutako sei partidetatik bost galdu zituen eta ez zuen hurrengo denboraldirako izena eman.

Beasainen denboraldia zenbakitan: 22 partida, 13 garaipen, 3 berdinketa, 6 porrot; 50 gol alde, 31 aurka; 29 puntu, 4. sailkatua 12 taldeko multzo batean.

Zutik: Aristeo, Palanque, Elosegui, Azurmendi, Potis, Arrospide, Damaso Makurtuta: Chisbin, Capdequi, Mendizabal, Bereciartua.

1946-47 denboraldia “Tragedia Senperen”

Presidentea: Luis Mendizabal / Anselmo Garmendia
Entrenatzailea: Francisco Elzo

Zalantzarik gabe, denboraldi hasiera aparta izan zen Beasainentzat, oroimenerako garaipenekin. Batez ere Larzabalen lortutakoa, gero txapeldun izan zen Pasaiaren aurka. Beasain mailako talderik onena zen, futbolagatik eta emaitzengatik. Txapelketako liderra izan zen lehen zazpi jardunaldietan. Bera zen, ezbairik gabe, txapeldun izateko hautagai nagusia.

Baina bigarren itzuliaren hasieran, 1946ko azaroaren 3ko arratsaldean, tragediak Senpere astindu zuen, hain zuzen ere Pasaia aurkako partiduan. Hilabete batzuk lehenago etorri zen Andoaingo Euskaldunatik Beasainera Maurizio Yarza. Jokalari bikaina zen, baina batez ere, jokalari, entrenatzaile, zuzendari, jarraitzaile eta futbolaz maiteminduta zegoen herri osoaren maitasuna eta miresmena irabazi zuen pertsona aparta. Mauriziok, partidua hasi eta hogei minutura jokaldi batean jasotako kolpearen ondoren, gaizki sentitu eta aldagelara erretiratu zen. Handik gutxira zelaira itzuli zen. Sendatuta zirudien arren berriro ondoezik sentitu eta aldageletara itzuli itzuli behar izan zuen. Bertan egoera larriagotu eta Telleria doktorearen klinikara eraman zuten, eta hantxe hil zen.

Herri osoak bat egin zuen hil osteko omenaldietan. Zoritxarreko jokalariaren oroimenez egin ziren, eta bi herri, Andoain eta Beasain elkartu ziren azken agurrean. Ezinezkoa zen familiartekoak kontsolatzea. Herrian eta Gipuzkoar futbolean inoiz ahaztuko ez zen tragedia izan zen hura.

Kolpe izugarri honek taldea astindu zuen gogor. Bururik ezin altxa eta denboraldi gaizto hura behingoz buka zedin irrikan zegoen taldea Maurizio beti gogoan izanik. Denboraldia zenbakitan: 14 partida jokatuta, 6 garaipen, 5 berdinketa, 3 porrot; 17 puntu; 46 gol alde, 21 aurka eta laugarren sailkapenean.

Villafrancaren aurka Aranan jokatutako beteranoen lagunartekoa. Zutik: Juan Ignacio Iturrioz, ezezaguna, Pedro Irastorza, ezezaguna, ezezaguna, Hidalgo, Garmendia, Crespo, ezezaguna, Vitoria, L. Aramburu, Moreno, Elzo. Makurtuta: Gonzalez, Lamata, Arana, Serrano, M. Aramburu, ezezaguna, Elcoro, Ormazabal, Arguiñano, Atxotegi, Serranillo, Cacho.

El Diario Vasco 1946/11/5

1947-48 denboraldia “Beasainek ilusioa pizten du berriro”

Presidentea: Anselmo Garmendia / Miguel Cerrajeria
Entrenatzailea: Francisco Elzo

Jarraitzaileen animoak hoztea ekarri zuen denboraldi txar batzuen ondoren, garai onenetako Beasain itzuli zen. Bagoizaleen historian betirako oroimenean geratu den eguna 1947ko abenduaren 14a izan zen. Senperen, denboraldi hartan txapeldun izan zen Touring taldea mendean hartu zuen bakarra izan zen Beasain. Touring eta Pasaiaren atzetik, hirugarren postuan geratu zen Beasain, Villafranca UCren aurretik eta horregatik garaiko hedabideek oso ontzat eman zuten denboraldia; “norbait izan ginen eta berriro izateko bidean gaude” idatzi zuten.

Testuinguru horretan, Loinaz taldearen berpiztea aipatu behar da, 20 edo 25 urte atzerago izan zena, berriro izan baitzen. Jokalari berriak iritsi ziren taldera eta horien artean, zalantzarik gabe, gaztetxoen txapelketetan nagusi izan zen Roble taldetik etorritakoak nabarmentzen ziren. Helburua, Beasaingo lehen taldearen harrobia izaten jarraitzea zen.

Denboraldia arrakastatsua izan zen Bigarren Erregionalean. Lortutako bigarren postuak Lehen Erregionalera igotzeko txartela eman zion. Baina Beasain Lehen Erregionalean zegoenez, Loinazek igoerari uko egin zion. Loinaz taldearen arrakasta itzela izan zen; horren adibide, Loinaz Abesbatzak, Puxketa laukoteak, Usurbe Elkarteak eta zale sutsuek eskaini zieten omenaldi beroa izan zen.

Klubeko aretoa lepo bete zen taldea babestu eta zoriontzeko. Zalantzarik gabe, 1948ko otsailaren 8a gogoratu beharreko beste data bat da. Urte hartako garaipen bat aukeratu beharko balitz, ezbairik gabe 1947ko irailaren 28an Senperen CD Irunesen aurka lortutakoa izango litzateke.

Denboraldia zenbakietan: 22 partida, 15 garaipen, 2 berdinketa, 5 porrot; 44 gol alde, 31 aurka; 32 puntu, 3. sailkatua 12 taldeko multzoan.

Goierriko Adiskidetzearen edo Nagusitasunaren Kopa

Beasain eta Villafrancaren arteko partidek benetako grina pizten zuten Arana edo Senpere betetzen zuten bi taldeen jarraitzaileen artean.

Lehia handia izan arren, kluben eta jokalarien arteko harremana ona zen. Jokalarien arteko norgehiagoka normalean, zelaian geratzen zen, baina harmailetan tentsioa handia izaten zen eta anekdota gisa esan ohikoak zirela jarraitzaileen artean apustuak. Diotenez, batzuk hileko soldata jokatzen zuten euren taldeak irabaziko zuenaren alde, eta norbaitek galdu ere galdu zuela. Gogoan izan behar da, halaber, Senperen 1950ean omenaldi batean Beasain eta Villafrancako jokalariz osatutako konbinatuak Realaren aurka jokatu zuen partida.

1946-47 denboraldiko Gipuzkoa Kopan, Beasainek Aranan jokatu behar zuen, baina bagoizaleak ez ziren aurkeztu. Villafrancaren haserrea handia izan zen, zelaia betetzea espero baitzuten. Galera ekonomiko hori handia zen, eta horregatik konpentsazio eske jo zuen Federazioarengana.

Urtebete geroago, Gipuzkoako Futbol Federazioak bi taldeek Kopa bat jokatzea erabaki zuen; honi, Adiskidetze Kopa deitu zioten.

Lehen partida Senperen jokatu zen 1948ko otsailaren 29an; bai, urte hura bisurtea izan zen. Beasainen nagusitasuna nabarmena izan arren, zoritxarreko jokaldi batean bisitariek gola sartu zuten eta partida 0-1 bukatu zen. Partida honetan lortutako etekinetik 1.299 pezeta Villafrancarentzat izan ziren, Federazioak hala erabakita.

Zortzi egun geroago Aranan izan zen hitzordua. Beasain 0-1 aurreratu zen, baina aurkariak berdindu egin zuten. Beasainek aurrea hartu zuen berriro, baina berriz ere berdindu zuten. Minutuak azkar pasatzen ziren eta amaiera gertu zegoen. Beasaindarrak Villafrancaren zelaian erabat sartuta zeuden. Partidako azken jokaldian dena galduta zegoela zirudienean Beasainek 2-3koa sartu zuen eta poza lehertu zen. Aranara bertaratutako Beasainen jarraitzaileek berdegunea inbaditu zuten Kopak jaberik gabe jarraitzen zuela jokalariekin ospatzeko.

Hirugarren partida Senperen

Hirugarren partida Senperen jokatu zen, eta esan ohi den bezala, zelaia lepo bete zegoen. Bigarren zatiaren hasieran, irrikaz desiatutako etxekoen gola iritsi zen. Euren burua txapeldun ikusten zuten zaletuen artean eromena piztu zen. Baina Villafrancak berdinketa lortu ez ezik, Beasaingo atzelari batek zelaia utzi behar izan zuen min hartuta, eta jokalari bat gehiagorekin urdinak nagusi izan ziren jokoan eta arrisku handiarekin hurbiltzen ziren. Golak gertu zirudien, baina beasaindar jarraitzaileek etengabe animatu zuten eta luzapenera iritsi ginen. Drama gehiagorik ezin bizi.

Luzapena amaituta berdinketak jarraitzen zuen. Ez zen beste golik izan eta hamar minutu gehiago jokatu ziren. Azkenean Beasainek sartu zuen gola eta Goierriko Nagusitasuna beasaindarrena zen.

Herrian lortutako balentriaren aurrean harrotasuna zen nagusi. Federazioak emandako garaikurrari zilarrezko bainua eman zitzaion eta bitrina berezi bat prestatu zen Kasinoan gordetzeko. Agian futbolaren urterik onenak izan ziren Goierrin; zelaiak beti beteta eta pasioa nagusi zenean.

Zutik: Pirulo, Monserrat, Bergues, Dámaso, Berriochoa, Gómez. Makurtuta: Azurmendi, Lasa, Arrospide, Primi, Belauste II.

1948-49 denboraldia “Igoeren urtea”

Presidentea: Miguel Cerrajeria
Entrenatzailea: Francisco Elzo

Gipuzkoako Federazioak iragarri zuen multzo bakoitzeko lehen sei sailkatuak kategoria berri bateko partaide izango zirela 1949. urtetik aurrera, Erregional Gorengoa izenarekin. Kategoria hau Gipuzkoako eta Errioxako klub ospetsuenak osatu zuten. Beasaindarrek praka urdina eta elastiko zuria jantzi zuten berriro, eta seigarren postuan zeudenez, probintzia mailako futbolaren maila gorenean sartu ziren honela.

Denboraldi hau ere gogoangarria izan zen, jokalariek kamisetan zenbakia eramaten zuten lehen denboraldia izan zelako.

Gainera, beste denboraldi zoragarri bat izan zen Loinaz taldearentzat, bigarren urtez jarraian mailaz igotzea lortu baitzuen, azken jardunaldian Senperen Villafrancari 7-0 irabazi ondoren. Joan den denboraldian igoerari uko egin zion Beasainekin maila berean ez egoteko. Oroimenerako, Senperen 3-2 irabazi zuen Michelin txapeldunaren aurka; denboraldi osoan galdu zuen partidu bakarra izan zen.

Aristeok, Beasaingo jokalari eta gero entrenatzaile izan zenak, Loinaz taldearen prestaketa eta zuzendaritza ere bere gain hartu zituen. Emaitzak bikainak izanik, garrantzitsuena Beasainen bigarren taldea bihurtu zela izan zen, izan ere, bere jokalari garrantzitsu guztiak Beasain taldean ere garrantzitsuak izan baitziren.

1949ko ekainean Beasainen aurka jokatutako lagunartekoan Loinazen hamaikakoari erreparatzen badiogu ikusiko dugu hori hamaika titularretatik hamar berehala izan pasa ziren Beasain taldera.

Beasainen denboraldia zenbakietan: 22 partida, 10 garaipen, 5 berdinketa, 7 porrot; 59 gol alde, 35 aurka; 25 puntu, 6. sailkatua 12 taldeko multzo batean.

Zutik: Embil, Gil, Chapartegui, Pirulo, Zurbano eta Capdequi. Makurtuta: Lucio, Gomez, Primi, Alberdi, Damaso eta Aristeo.

1949-50 denboraldia “Loinaz taldeaz hitz egin dezagun”

Presidentea: Luis Suarez
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Loinazek, kamiseta eta galtza zuridunez, Lehen Erregionalean jokatu zuen denboraldi honetan, Beasain aurreko denboraldian Preferentearen mailara igo baitzen eta beraz, norgehiagoka zuzenak izateko arriskua desagertu egin zen eta, ondorioz, zaleak zatitzeko beldurra.

Arrisku hori benetakoa zen, izan ere, Loinaz taldea Beasainen harrobia izan arren, esan beharra dago aurreko denboraldia denboraldi bikaina izan zela eta jarraitzaile askok Beasain baino gehiago jarraitzen zutela.

Baina denboraldi honen hasieran, Loinaz taldeko 9 jokalari Beasainen sartu ziren. Plantilla ahuldu egin zen eta urtea ez zen hain bikaina izan. Garaipenak urriak ziren, neurri batean lehiaketaren maila altuagoa zelako. Tristea izan zen, baina zaleek bizkarra eman zioten eta Bigarren Erregionalera jaitsi zen.

Gipuzkoa Kopan oso ondo jokatu eta Kontsolazio Kopara pasa ziren arren, denboraldi amaierako zaporea garratza izan zen. Ziurrenik etsipena egon bazegoen zaletuen artean, bidegabekoa baina benetakoa.

Gainera, egoera ekonomikoa kezkagarria zen. Lehen esan bezala, zaletuek bizkarra eman zion taldeari, eta horrek hilero 3.000 pezetako defizita ekarri zuen, neurrigabeko kopurua, biziraupena arriskuan jartzen zuena. Izan ere, eta spoiler txiki bat egingo dugu, Loinazek beste denboraldi bat baino ez zuen iraun.

Beasaini hurrengo lerroak eskaintzeko unea. Aristeo entrenatzaile zen lehen denboraldia izan zen, aurrelari bezala jokatzen jarraitzen zuen aldi berean, baina Loinaz taldeko entrenatzailea ere bazela ez da ahaztu behar. Lehen denboraldia izan zen Erregional Preferentean eta Beasainek denboraldi ona burutu zuen. Emaitza onak hala baieztatu zuten. Taldea ondo egonkortua zegoen maila berrian, nahiz eta garai hartako kronikek diotenez hobeagoak izan zitezkeen, baina epaileak, bereziki Galen, Atotxan edo Ipuruan, ez ziren zuzenak izan bagoilariekin.

Etxeko jokalariekin jokatzeko apustu sendoa eginda, kanpoko jokalarien fitxaketak ahaztuta, bazirudien erabaki egokia zela eta funtzionatzen zuela. Etorkizuna lausengarria zen.

Beasainen denboraldia zenbakietan: 26 partida, 10 garaipen, 5 berdinketa, 11 porrot; 62 gol alde, 54 aurka, 25 puntu; 6. sailkatua 14 taldeko multzoan.

Zutik: Dorronsoro, Zaldua, Lasa, Mugica, Otaola eta Urteaga. Makurtuta: Imaz, Barcina, Ibisate, Zaldua eta Sarriegi.

1950-51 denboraldia “Elastiko txuri-urdina eta Lehen Erregionalera jaitsiera”

Presidentea: Luis Suarez
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Denboraldi honetan gai askori buruz hitz egin behar da: elastiko txuri-urdina iritsi zen, lehen taldea jaitsi zen, Loinaz bigarren taldearen azken denboraldia izan zen eta Umore Ona talde zuri-gorria sortu zen (bertako lau kide Lehen Mailan jokatzera iritsi ziren). Zailtasunak gaindituz, ekipamenduak, joan-etorriak, arbitraia-kostuak gorabeherak, oztopo bakar batek ere ez zituen kluba geldiarazi, eta martxan jarri ziren. Denboraldi batzuz, batez ere Loinaz desagertu ondoren (hau izan zen bere azken denboraldia), Umore Ona lehen taldearen harrobia izan zen. Izan ere, lehen denboraldi honetan Artabek debuta egin zuen lehen taldearekin.

Denboraldia kamisetaren gaiarekin hasiko dugu. Elastiko zuriaren ordez marra bertikaleko txuri-urdina iritsi zen, gaur egun arte formatu ezberdinetan izan dena eta gure nortasunari forma eta izaera ematen diona.

Lehen taldeaz hitz egiteko unea. Primi, Lasa, Barcina eta Saldaña esaterako, falta ziren, lau jokalari garrantzitsu, eta horrek baldintzatu egingo du denboraldia. Bereziki hasiera oso zaila izan zen. Egia da, oroitzapen handiko garaipena lortu zela Senperen, 4-2 Mondragon txapeldunaren aurka. Beste arratsalde ahaztezin bat lehen itzuliaren amaieran gertatu zen, Amaran, Pasaiaren aurka, baita Tolosa edo Haroren aurka lortutako garaipenak.

Gainera, hain urte zailean, garai hartako kronikek erabakigarritzat jotzen dute Aranan jokatutako derbian jasandako porrot gogorra. Partida hartan gertatutakoari hondamendia deitu izan zaio, eta errudun zuzen bat seinalatzen da. Bai, asmatu duzue, beltzez jantzita zihoana.

Zigorrak zigor, lesioak lesio, arratsalde hartan Aranan jasandako porrotaz gain, taldeak partida onak jokatu zituen eta lehen aipatzen genuen bezala oroimenerako garaipenen bat edo beste izan ziren.

Baina urte hartako arazo nagusia ekonomikoa izan zen. Garai hartan jada aipatzen zen beste herri batzuetako jokalariak beren ordain ekonomikoarekin ekartzea egoera jasanezina zela. Beasainek, bere haur txapelketen bidez, bere harrobi propioa elikatu nahi zuen, hain zuzen ere, egoera hori saihesteko. Baina arlo horretako gastuak ere oso garestiak ziren, eta egoera horretan ulertzen da klubak bigarren taldea, Loinaz,1945eko udan jaioa, kentzeko erabakia hartu izana.

Loinaz Bigarren Erregionalean denboraldi bikaina egitetik zetorren, seigarren postu bikaina. Lehen taldea bere jokalariez elikatu ahal izateko hazitegi ezin hobea. Erabaki tristea izan zen, baina ezinbestekoa.

Baina benetan tristea denboraldi amaiera izan zen, nahiz eta 16 taldeko txapelketan 10. sailkatua izan, Preferentetik Lehen Erregionalera jaitsi zen.

Loinaz taldea azken denboraldian: Zutik: Dorronsoro, Lasa, Gaspar, Larrea, Garmendia, Imaz, ezezaguna. Makurtuta: Zufiaurre, Bravo, J. Ruiz, Zaldua, D. Ruiz.

1951-52 denboraldia “Zaldiko-maldikoan igota”

Presidentea: Luis Mendizabal
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Talde bakarrarekin lehiatzen, bertako jokalariekin soilik eta asmo apalekin, Lehen Erregionalean ekingo diogu denboraldiari.

Ekonomia eta gastuari eustea izan ziren denboraldi osoko ardatza. Bazirudien zaleek bizkarra eman ziotela taldeari, ez ziren lehen bezala joaten zelaira, eta espero ez ziren gastu batzuk gehitu behar izan ziren. Horrek guztiak une hartako egoera ekonomikoa zaila izaten lagundu zuen.

Horregatik, Klubeko agintariek Loinaz baztertzea erabaki zuten. Loinaz bigarren taldea zen, talentu gazteek lehen taldera iritsi aurretik zailtzeko zuten lekurik egokiena. Erabaki zaila eta eztabaidagarria izan zen, baina beharrezkotzat jo zuten, nahiz eta jakin kirolaren ikuspuntutik epe labur eta ertainean eragina izan zezakeela.

Aristeok jokalari izateari utzi zion taldea zuzentzen arreta osoa jartzeko, denboraldi honetara arte entrenatzaile eta jokalari lanak partekatzen bait zituen.

Hasiera zaila izan zen eta ezkortasuna eta iragarpen txarrak nagusitu ziren Klubaren inguruan. Baina hodei beltzak gertuen zeudela zirudienean, urrian sailkapen-aukerarik ematen ez zitzaion taldea altxatu egin zen eta oso partida onak kateatu zituen, garaipen bikainak erdietsiz. Une batzuetan, euforiak txapelketa irabazteko aukera ekarri zigun burura. Txapelketako talde zailenei aurre egin eta irabazi zitzaien. Zaleek taldea babestu zuten berriz ere, eta asko joaten ziren kanpoko partidetara, eta Senpere betetzen zuten etxean jokatzen zuenean.

Baina zergatia jakin gabe, errealitatea da taldea erori egin zela eta sei hilabete luzeen amaieran, sailkapenak Txapelketaren erdialdean uste zitekeena baino beherago jarri gintuen.

Gipuzkoa Kopan huts askorekin eta ilusio gutxirekin erori zen lehen kanporaketan Vitoriaren aurka. Gainera, egoera ikusita, Klubak uko egin zion Afizionatuen Kopa jokatzeari, gastuak ahalik eta gehien murrizteko asmoz, lehiaketa garestia eta kirol-interes gutxikoa zela uste baitzen. Horrela, denboraldiari amaiera eman zitzaion.

Denboraldia zenbakitan: 22 partida, 8 garaipen, 7 berdinketa, 7 porrot; 32 gol alde, 39 kontra; 23 puntu, 1 positibo; 8. sailkatua 12 talde dituen multzo batean.

Zutik: Rioja, Bravo, Barcina, Urteaga, Txetxin III, Bernardo, Martinez de la Hidalga, Aristeo (entrenatzailea) Makurtuta: Cuñado, Ayerbe, Larrea, Estala, Lucio, Zaldua eta Gaspar Pereira (Materialen arduraduna)

1952-53 denboraldia “Gipuzkoa kopako txapeldunak”

Presidentea: Angel Ayestaran
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Umore Ona taldeaz hitz egiten hasiko gara, 1950eko udaz geroztik denboraldi batzuk zeramatzana zehazki, Beasain KEk antolatzen zuen Goierriko Infantil Txapelketa jokatzen eta irabazten. Talentu handiko taldea izan zen, lau jokalari lehen mailan jokatzera iritsi ziren: Javier Artabe, Juan Antonio Lopez, Aitor Muruamendiaraz eta Juan Zubiaurre. Loinaz taldea desagertu zenean, lehen taldea jokalariz hornitzeko iturri nagusia bihurtu zen. Hurrengo denboraldian Bigarren Erregionaleko txapelketa jokatu zuten Jose Maria Anza entrenatzaile zela, eta bigarren izan ziren, baina ez zuten berriro parte hartu. Esan bezala, lehen taldea hornitu zuen iturri nagusia izan zen.

Inguruetako taldeetatik fitxatutako bi mutilekin eta Umore Onako zenbait gazterekin, taldearen oinarri izaten jarraitzen zuten iraganeko denboraldietako beteranoekin batera, denboraldia pozgarria izan zen eta ez zuten hutsik egin.

Ikasturte aparta izan zen, bai ligan eta baita gero Gipuzkoa Kopan ere. Ligan, Eskualdeko Lehen Mailan, C.D. Hernani txapeldunarengandik 5 puntura lortutako bigarren postuak gutxi zirudien, eta horren errua taldeak jasandako lesioei eta era guztietako gorabeherei eta kalteei leporatu zitzaion. Talentu eta joko handiko taldea zen txapelduna izateko.

Saria Gipuzkoa Kopan iritsi zen, Berazubiko finalean 2-1 irabazi baitzioten Elgoibarri, Zalduak eta Potoliok oso partida zirraragarrian sartutako golei esker. Elgoibar talde bikaina zen baina Beasain hobea izan zen jokoan eta markagailuan. Jende andana zegoen Berazubiko heroien zain, udaletxean lehenbizi eta Kasinoko afarian gero, behar bezalako ongietorria emateko. Gipuzkoako Kopa irabazten zen lehen aldia zen, alaitasuna eta ospakizunak merezitakoak ziren.

Denboraldiko pasadizoa 1953ko urtarrilaren 1ean gertatu zen, Andoaingo Etxebarrieta zelaian, Euskaldunaren aurkako Afizionatuen Txapelketako kanporaketan. Txingorra hasi eta gutxira, zelai zuritu eta partidua gelditu egin behar izan zen. Denbora luze baten ondoren, berriro ekiten saiatu ziren, baina ezinezkoa izan zen berdegunearen egoera ikusita, eta ondorioz, bertan behera utzi eta atzeratu egin behar izan zuten markagailua 0-0 zegoela. Urtarrilaren 3an bigarren partida jokatu zen hasieratik. Arauzko 90 minutuen amaieran bosnako berdinketa, luzapenean ilundu eta argirik gabe ezin izan zen bukatu partidua. Hilaren 6an, hirugarren partida eta oraingoan dena normal joan zen, hasi eta bukatu ahal izan zen, 2-1eko garaipenarekin. Kanporaketa amaigabea izan zela esan genezake. Hiru partida izan ziren, hiru egun desberdinetan; urteberri egunean hasi eta Errege egunean amaitu zen.

Denboraldia zenbakitan: 28 partida, 17 garaipen, 6 berdinketa, 5 porrot; 61 gol alde, 34 aurka; 40 puntu, 2. sailkatua 15 taldeko multzo batean.

Argazki-oina, Berazubiko finalari dagokio. Zutik: Aristeo, Merino, Zaldua, Chechin III, Bernardo, Urteaga eta Aitor. Makurtuta: Lizarralde, Artabe, Lucio, Potolio eta Huertas.

1953-54 denboraldia “Gol gutxien jaso zuen taldea”

Presidentea: Angel Ayestaran
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Angel Ayestaran presidente zela, denboraldi honetan txuri-urdinak sailkapen taulan ahalik eta gorenen egoteko asmoz borrokatu zuten. Baina taldeak udan, 7 jokalari titular eta garrantzitsuen baja izan zuen. Baja horiek ilusioz betetako fitxaketekin konpentsatzen saiatu ziren arren, taldea ahuldu egin zenaren irudipena zegoen.

Ezarritako gutxieneko helburua sailkapeneko lehenengo 8en artean egotea izan zen. Lehen itzulia ona izan bazen, bigarrena bikaina.

Defentsa bikain batean oinarritutako lorpena izan zen. Bigarren itzulian lau gol baino ez zituen jaso taldeak, eta txapelketaren amaieran gol gutxien jaso zuen taldea izan zen. Defentsako lan bikain horri dagokionez, taldeak hirugarren postu bikaina lortu zuen, promoziotik gertu.

Afizionatuen Kopa oso erakargarria zen, baina hala ere oso laburra eta etsigarria izan zen, partida bakarra iraun baitzuen. Iragarpen guztien kontra, taldea Azkoitiko Iraurgui taldearen aurka erori zen.

Gipuzkoa Kopan, suertatu zitzaion multzoa oso zaila izan zen eta ez zen oztopo hori gainditzea lortu.

Denboraldia zenbakitan: 26 partida, 13 garaipen, 9 berdinketa, 4 porrot; 41 gol alde, 17 aurka; 35 puntu, 9 positibo; 3. sailkatua 14 taldeko multzo batean.

Zutik: Bravo, Muñoz, A. Zubiaurre, López, Ayestaran eta J. Zubiaurre. Makurtuta: Zubiria, Artabe, Urteaga, Tolete eta Huertas.

1954-55 denboraldia “Berrogeita hamargarren urteurrenean iritsi zen lehen talde gaztea, Jubenila”

Presidentea: Angel Ayestaran
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Hainbat arrazoirengatik, ezkortasuna zegoen talde txuri-urdinaren inguruan, eta gai errepikakorretako bat zelai berri baten beharra zen. Denboraldi diskretua izan zen, grisa, ia iluna Lehen Erregionalean, zortzigarren postura jaitsiz. Baikortasunerako arrazoiren bat bazegoen bai, baten bat bai. Aurrerago ikusiko dugu, baina ez zen erraz aurkitzen hainbeste tristura eta asperdura artean.

Zaleak banatuta zeuden. Asko entzuten ziren esker txarrez, axolagabekeriaz edo liskarrez hitz egiten. Orduan esaten zen jokalariek ez dutela kamiseta behar bezalako nobleziarekin sentitzen. Batzuek nostalgiaz salatzen zituzten besteak, iraganean bizitzeaz, garai onak bakarrik gogoratuz. Ez dezagun ahaztu ospakizun urtea dugula, berrogeita hamargarren urteurrena, ez gehiago ez gutxiago. Esan bezala, beste batzuek zelaian dena jartzen ez zuten jokalariak salatzen zituzten, bizitza osoan izan zen bezala zuten guztia ematen ez zutenak, baina ia denek bat egiten zuten zelai berri baten premian.

Salaketak ere bazeuden, dirua ez zelako gastatu talde hobea egiten mailaz igotzeko, Villafrancak edo aurreko urtean Errenteriako Touringek egin zuten antzera. Aurreztu zen, baina zertarako? Taldeak hazteko beharra zuen, Klubak hazteko beharra zuen eta ez zen egin.

Baina hasieran esan dudan bezala, urte berezi hartan izan zen poztasunerako eta baikortasunerako arrazoirik. Klubaren historian mugarri garrantzitsua izan zen gazte mailako Jubenil taldearen sorrera; lehiatzeaz gain, lehen taldeko etorkizuneko jokalariak trebatzeko.

15 eta 18 urte bitarteko mutilek osatua, hasiera-hasieratik haztegi ona izan zen lehen taldearentzat, ahaztu gabe horietako batzuk Lehen Mailara iritsi zirela; hala nola Lamata, Iriarte edo Cacho lehen urteetan, eta ondoren gero eta izen gehiago.

Denboraldia zenbakitan: 22 partida, 8 garaipen, 6 berdinketa, 8 porrot; 35 gol alde, 42 aurka; 23 puntu, positibo 1; 8. sailkatua 12 taldeko multzo batean.

Lehen taldea Zutik: Bernardo, Estala, Garmendia, Lopez, Joaquin Aguirre, Larrea, Huertas, Zubiria, Luis Mendizabal. Makurtuta: Mana, Sarriegui, Lacalle, Ayestaran eta De Pedro.

Jubenil taldea Zutik: Ruiz, Ovejas, Aldareguia, Escalante, Ganzarain, Cacho eta Urbina. Makurtuta: Garmendia, Arratibel, Iturrioz, Heras.

1955-56 denboraldia “Hirugarren Mailara igotzea”

Presidentea: Juan Aranburu
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

1955eko udan, Federazioaren eta Kluben presidenteen arteko bileretan, ziurtzat jotzen zen estatuko kategoriak berehala aldatuko zirela, eta Hirugarren Mailaren kasuan, aukera handia emango zien klub ezberdinei kategoria horretan sartzeko.

Klubaren asmoa indartzea eta talde oso sendoa egitea zen txapeldun izateko, baina Erregional mailan erretentzio eskubidearen arau ezarri berriak ezinezkoa egin zuen klubak nahi zituen mugimenduak eta fitxaketak burutzea. Hala ere, errefortzuak iritsi ziren eta plantilla indartsua bazen.

Emaitzak iritsi arren, jokoak ez zuen konbentzitzen eta taldea oso irregularra zen; maila altua eman zuen partida garrantzitsuetan baina itsura guztiz penagarria eman zuen paperean errazak ziruditen partidetan.

Txapelketa esku eskura zutela, bi talde, Trintxerpe eta Michelin -Beasainek bere etxean erraz gainditu zuena-, Senperera etorri eta beharrezkoak ziren puntuak eskuratu zituzten. Txantxillarako bidaia erabakigarria izan zen, baina Hernani jaun eta jabe izan zen eta hirugarren postuarekin konformatu behar izan genuen.

Postu horrek itxaropena eman zuen Hirugarren Mailaren berregituraketa iristen bazen Beasainek bere igoera amestua lortu zezakeelako.

Uda luzea izan zen, berririk ez zegoen, baina azkenean iritsi ziren eta albiste onak gainera. Beasain Hirugarren Mailako taldea zen. Kategoria berria pizgarriz beteta zegoen. Hain zuzen ere, urtebete lehenago Villafrancak igoera lortu zuen eta berriro haiekin bat egitean betiko lehia biziberrituko zen eta hori beste pizgarri bat zen, inolako zalantzarik gabe. Etorkizuna erakargarriagoa ezin zen izan, baina ez zen batere erraza izango, eta hodei ilunak ere agertuko ziren.

Zutik: Martin Aramburu, Estala, Huertas, Larrea, Bravo, Bernardo, Lopez, Aristeo (entrenatzailea) Makurtuta: Lacalle, Ayestaran, ezezaguna, Arguiñano, Gonzalez, ezezaguna

1956-57 denboraldia “Lehen aldiz hirugarren mailan”

Presidentea: Juan Aranburu
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

56ko uda bestelakoa izan zen, sentsazio oso kontrajarriekin. Goazen lehenengo kirol arloari dagokiona azaltzera.

Aurreko denboraldian, 55/56a, hirugarren postuan bukatu zuen taldeak. Itxuraz txapelketa bat gehiago zena erabat aldatu zen Espainiako Federazioak Hirugarren Mailako multzoetako parte hartzaile kopurua handitzea erabaki zuenean; hamar edo hamabi taldetik hemezortzira pasatuz.

1955eko udan, esan eta ziurtzat ematen zen gerta zitekeela, erreforma berehalakoa zela eta Hirugarren Mailako IV. taldea orain ikusten ari garen bezalakoa izango zela. Baina hitzetatik ekintzetara dagoen tartea handia izan ohi da.

Erabaki honi esker Beasain goiko mailara igo zen. Hirugarren Mailan lehiatzea berria zen, eta herrian, pentsa daiteken bezala, gogo handiz hartu zuten zuzendariek, jokalariek eta noski, zaleek. Errebotez bazen ere, txuri urdinak euren historian lehen aldiz hirugarren mailan kokatu ziren; berandu bazen ere merezitako saria zen.

Beste errealitate bat zegoen, eta hori ere oso garrantzitsua. Senpere zegoen lursailen jabea CAF zen eta 1955eko azaroan Klubari tailer berriak kokatzeko lurrak behar zituela jakinarazi zion. Beraz, Beasainek futbol zelai berri bat aurkitu behar zuen, 6 hilabetetik gorakoa ez zirudien epean.

Loinatz zelai berriaren proiektua abian zela, Beasainek denboraldi honetan Senperen jokatu ahal izan zuen, lehena Hirugarren Mailan eta oso denboraldi ona izan zen. Mailaren estreinaldia nota oso onarekin gainditu zen. Ez zirudien erraza Senperen jokatzen jarraitzea eta maila estreinatzea, baina dena ondo atera zen; taldea oso ondo moldatu zen, jauzia ez zen espero zen bezain handia izan, oso ondo lehiatu zen eta oro har, denboraldi bikaina izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 34 partida, 16 garaipen, 5 berdinketa, 13 porrot; 73 gol alde, 64 gol aurka; 37 puntu, 3 positibo; zazpigarrenak 18 taldeko multzo batean.

Zutik: Zabaleta (delegatua), Donamaria, Barandiaran, Bernardo, Zubiria, Mana, Galparsoro, ezezaguna. Makurtuta: Arguiñano, Lombide, Lizarralde, ezezaguna, Alberdi, Elbasio Diez (materialen arduraduna)

1957-58 denboraldia “Erbestea Aranan”

Presidentea: Juan Aranburu
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

CAF enpresak, Senpere futbol zelaia zegoen lurren jabeak, premiaz behar zituen lur horiek bere instalazioak handitzeko. Beraz, 1957ko maiatzaren 26an Ilintxaren aurka 5-4 irabazitako Gipuzkoako Kopako partida izan zen Beasain KEren historiaren zati garrantzitsua izandako Senpere zelai ahaztezin eta maitagarrian jokatutako azken partida.

Futbol zelairik gabe, Juan Aramburu Klubeko presidenteak Villafranca UCko zuzendariekin negoziatu zuen mailegu gisa Aranako zelaiaren lagapena, etxeko partidak jokatzeko. Hasiera batean, Loinazko zelai berrian bigarren itzulia jokatzea zen asmoa. Baina lanak atzeratu egin ziren eta denboraldi osoa jokatu behar izan zen Aranan, jokatutako partida bakoitzeko 750 pezetako alokairua ordainduz.

Gorabehera horiek taldearen kirol-errendimendua baldintzatu zuten, eta oso denboraldi zaila izan zen. Asmoa zen sailkapenaren eremu epelean mantentzea eta ahalik eta gutxien sufritzea. Fitxaketak egiteko dirurik ez zegoen, plantilla murritza zen eta Aranako erbestealdiaren kontu honek ere ez zuen batere lagundu. Baina azkenean lortu zen helburua. Jakina zen oso urte zaila izango zela, eta emaitza onarekin lortu zen konpromisoa betetzea.

Denboraldia zenbakitan: 34 partida, 12 garaipen, 8 berdinketa, 14 porrot; 79 gol alde, 86 gol aurka; 32 puntu, hamaikagarren 18 taldeko multzoan.

Zutik: Lizarralde, Lahidalga, Lombide, Barandiaran, Muruamendiaraz, ezezaguna. Makurtuta: Ganzarain, ezezaguna, Aldareguia, Arguiñano eta Cacho.

1958-59 denboraldia “Loinaz, zelai berria”

Presidentea: Jesús Erguin
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz / José Luis Piquín

Denboraldiari dagokion izenburua Loinatz da, udal futbol zelai berriaren izena. 104 X 66 metroko neurriekin, Atotxaren neurri berberak, egoitza berria da. Bitxikeria gisa aipatu, Beasaingo martxaren doinuaren hitzak Loinatz zelai berrira egokitu zela.

Abuztuaren 31 aukeratu zuten zelai berria inauguratzeko eguna, goizean Mauricio Yarzaren omenezko meza egin ondoren. Ekitaldi nagusia Athleticen eta Realaren arteko futbol partida izan zen. Ohorezko sakea Mariano Arrate jokalari olinpiko beteranoari egokitu zitzaion eta garaipena donostiarrek lortu zuten (3-2).

Vicente Asuero Diputazioko presidentea, Pablo Hunolt Beasaingo alkatea, Manuel Escodin Gipuzkoako Futbol Federazioko presidentea, Benito Diaz Espainiako hautatzailea eta beste hainbat agintari izan ziren inaugurazio ekitaldian.

Beasain KEak 350 bazkide zituen une hartan, eta Udalarekin akordio bat sinatu zuen instalazio berriaz gozatzeko eta hura kudeatzeko.

Loinatz, zalantzarik gabe, probintziako futbol zelai onenetarikoa zen, hiru onenetarikoa. Nahiz eta zoritxar-iragarle batzuek pentsatu eta esan herri erdigunetik urrunegi zegoela, egia esan, zale kopuru handia joaten zen, Sempere zaharrarera baino askoz gehiago.

Egunero etortzen ziren jarraitzaile berriak ondoko herrietatik: Idiazabal, Lazkao, Segura, Ormaiztegi. Arrakasta sozialaz gain, zalantzarik gabe, lehen denboraldi honetan arrakasta ekonomiko handiaz ere hitz egin dezakegu.

Gure taldeak Loinazen jokatu zuen lehen partida lagunartekoa izan zen Eibarren aurka 1958ko irailaren 7an, 4-3 irabaziz. Txapelketaren hasieran, egun batzuk geroago, lehen garaipena erabatekoa izan zen, 5-0 Recreacion taldearen aurka. Baina hasierako bozkarioaren ondoren zalantzak etorri ziren. Jokalari batzuk zelai berrira ondo egokitzen ez zirela zirudien, handiegia zen eta denboraldiaren erdialdean gertaera historiko bat bizi izan genuen, Beasainen inoiz gertatu ez zena; Aristeo entrenatzailea Jose Luis Piquinek ordezkatu zuen; denboraldi amaierara arte lehen taldearen zuzendaritza teknikoa ere eraman zuen taldeko jokalariak.

Egoerak hobera egin zuen eta liga zazpigarren postuan amaitu genuen, ezustekorik gabe eta sailkapenean behera begiratzeko beharrik gabe. Taldea Hirugarren Mailan finkatu zen.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida jokatu, 9 garaipen, 11 berdinketa, 10 porrot; 52 gol alde, 55 aurka; 29 puntu, negatibo bat. Zazpigarrena 16 taldeko multzo batean.

Zutik: aretoak, Zurbano, Oyarzabal, Loambide, Barandiaran, Lasheras. Makurtuta: Echeverría, Bomba, Aldareguia, Arguiñano, Sagardia.

1959-60 denboraldia “Loinazen eta Hirugarren mailan egonkortuta”

Presidentea: Guillermo Garate
Entrenatzailea: José Luis Piquín

Hirugarren mailan kategoriaren eskakizunetara egokituta laugarren denboraldia bete arren, aldaketa garaiak ziren.

Loinatz bezalako zelai berri eta apartarekin, bere bigarren denboraldian, joan den ikasturtean gertaera historiko bat bizi izan genuen; historian lehen aldiz, Zuzendaritza Batzordeak denboraldia hasi zuen entrenatzailea ordezkatzea erabaki zuen.

Piquin entrenatzaile berriak, aurreko denboraldia entrenatzaile-jokalari bezala itxi zuenak, botak eskegi zituen eta entrenatzeari bakarrik ekin zion.

Denboraldiaren amaieran lehen seien artean sailkatzeko helburua lortu ez eta presidenteak helburu horri buruz hitz egin bazuen ere, aurreko urtean baino partida gehiago irabazi ziren eta finalerdietara iritsi ziren Gipuzkoako Kopan. Helburua lortu ez bazen ere, urte ona izan zela esan genezake.

Oroimenerako, Atotxan Sanse indartsuaren aurka lortutako berdinketa historikoa.

Gainera, bada azpimarratzeko moduko alderdi garrantzitsu bat: Loinazen ondoan futbol-zelai txiki bat eraiki zen. Eskoletako haurren erabilerarako, gazteen entrenamendurako (Aristeok zuzenduta) eta haurrentzako txapelketak antolatzeko erabili zen. Txapelketa horien antolakuntza berreskuratu egin zen. Zeregin horiek guztiak oso garrantzitsuak dira harrobiaren sustapenean.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 14 garaipen, 2 berdinketa, 14 porrot; 67 gol alde, 54 aurka; 30 puntu, 8. sailkatua 16 taldeko multzo batean.

Zutik: Arregui, ezezaguna, Oyarzabal, Barandiaran, Aramburu, Lasheras. Makurtuta: ezezaguna, Aldaregia, Arguiñano, Morro negro eta Brias.

Beasainen Atotxan jokatutako partida bateko argazkia

1960-61 denboraldia “Zorte kolpe batek bakarrik eragotzi zuen jaitsiera”

Presidentea: Guillermo Garate
Entrenatzailea: Pedro Irastorza

Hamarkada aldatzearekin batera, Beasainek punta-puntako kluba izaten jarraitu zuen Gipuzkoako futbolaren panoraman, baina ez Erregional mailan, baizik eta Hirugarren Mailako IV. Multzoan. Urte haietan, multzoa Gipuzkoako Federazioan afiliatutako elkarteek osatzen zuten baina Gipuzkoarrez gain, Errioxako, Arabako eta Burgos iparraldeko klubak zeuden. Horien artean izen handikoak ziren Logroñés, Deportivo Alavés, Eibar K.E. eta Irungo Real Union Club.

Zailtasun ekonomiko handiko egoeran, Klubeko lehendakariak autonomia eman zien elkartea osatzen zuten atal ezberdinei, Klubarentzat ezinbestekoa zen aurrezkia bilatu asmoz, baina neurriak ez zuen funtzionatu.

60/61 denboraldia oso txarra izan zen, kirol arloan negargarria. Bost garaipen besterik ez ziren lortu, eta hamalaugarren postua eskuratu zen. Taldea jaitsiera postuan zegoen, baina Federazioak Recreacion taldea zigortu zuen irregulartasun batzuengatik eta zigor horrek sailkapenean postu bat igotzea eta promozioa jokatu ahal izatea ahalbidetu zuen.

Mailari eusteko promozioan emaitza aldekoa izan zen Legazpiko Ilintxa K.E. hautagaiaren aurka, joaneko partidan 2-2 berdindu eta etxean 3-1 irabazi baitzen.

Gertatutakoaren zergatiak aztertzen ditugu. Taldea gazteegia zen, eskarmenturik gabea, gazte-adineko jokalariz betea, benetan gogorra zen kategoria batean lehiatzeko esperientziarik gabea. Baina era berean, egoera ikusita ez zegoen taldea indartzeko ahalmen ekonomikorik.

Loinatz, bi urte lehenago 58ko udan inauguratua, ez zen betetzen. Zorteak bakarrik eraman gintuen mailari eustera, baina zinez denboraldi txarra izan zen, gogoeta sakona egitera gonbidatzen gintuena. Galdera zen, ondoa jo al dugu? Erantzuna hurrengo kapituluetan.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 5 garaipen, 7 berdinketa, 18 porrot; 47 gol alde, 79 aurka; 17 puntu, 14. sailkatua 16 taldeko multzo batean.

Zutik: Areso, Aitor, Barandiaran, Iraola, Muruamendiaraz, Santamaria Makurtuta: (haurra ezezaguna) Herrera, Irizar, Letamendia, Morro Negro, Anabitarte

1961-62 denboraldia “Denboraldi bikaina”

Presidentea: Juan Jauregui
Entrenatzailea: Victor Arguiñano

Denboraldiaren analisian sartu aurretik, ohar bat aipatu nahi dut. Futbola da, zalantzarik gabe arretaz aztertzen ari garen urte hauetan, beasaindarren artean jarraipena duen herriko lehen kirola. Baina haratago noa, jarraitzaileentzat igandeetan Loinazera partidak ikustera joatea, gehiago da denbora-pasa bat, aisialdia, igandeko planik onena bai. Ez dago ordea taldeak behar eta merezi duen grinarik, zalegoa hotza da eta hori partiduetan nabaritzen da.

Paperaren gainean, plantilla hobetua ikusten zen. Jokalari gazte eta beteranoen nahasketa polita zen; beteranoak Hirugarren Maila bezalako kategoria zorrotz batean esperientzia jartzen dutenak, eta gazteak, zalantzarik gabe, beren kalitatea. Horien artean, atezain bikain bat, Areso, denboraldiko jokalari bagoilari onena aukeratua, Herrera eta Gorriti bezalako jokalariekin ondo lagundua. Denboraldi on bat bakarrik atera zitekeen.

Victor Arguiñanok, aurreko denboraldian taldearen prestakuntzan Pedro Irastorzaren laguntzaile izanak, hartu zuen taldearen ardura. Egoera ekonomiko ez hain zailak ere lagundu zuen. Guzti honen konbinaketak denboraldi bikaina izatea ekarri zuen 5. postu batekin. Ordurarte, klubaren historian inoiz lortu den sailkapenik onena, Real Unionekin berdinduta laugarren postuan puntuetan, Eibar, Logroñes eta Vergara historikoen aurretik.

Eta hori hasiera zalantzazkoa izan zela. Baina Aranan lortutako 0-4ko garaipen handia, Villafranca betiko aurkariaren aurka, taldeak hain denboraldi bikaina marrazteko behar zuen bultzada izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 32 partida, 16 garaipen, 5 berdinketa, 11 porrot; 57 gol alde, 37 aurka; 37 puntu; 5. sailkatua 17 taldeko multzo batean.

Zutik: Herrarte, Herrera, Iraola, Barandiaran, Muruamendiaraz. Makurtuta: Aitor, Iturrioz, Anabitarte, Chinchurreta, Morronegro.

1962-63 denboraldia “Lehengo lepotik burua”

Presidentea: Alfonso Blanco
Entrenatzailea: Victor Arguiñano/Jose Martin Echeverria “Altamira”

Aurreko denboraldi onaren ondoren, baikortasuna zegoen, ilusioa nabari zen, baina berriz ere denboraldi etsigarria bizi izan genuen.

Eta hori oso ondo hasi zela Bergarako futbol zelaiaren inaugurazio egunean lortutako garaipen handiarekin.

Baina txapelketak aurrera egin ahala, taldeak indarra galdu zuen eta hustu egin zen. Egia esan, partidu batzuk jarraitzaileen oroitzapenean geratu ziren.

Une hartan Logroñes liderraren aurka lortutako garaipena, sailkapenaren goiko aldean zegoen Mirandesen zelaian lortutako garaipen ahaztezina, eta zalantzarik gabe une erabakigarrian, txapelketaren bukaeran, Villafrancaren aurkako lehia handiko partidua irabaztea.

Taldearen egoera taulako azken postuetan ikusita, klubaren gidariek entrenatzailea aldatzea erabaki zuten denboraldi erdian. Baina egoera ez zen hobetu.

Juxtu, oso estu libratu zen jaitsiera zuzenetik, puntu bakar batengatik. Baina promozioa jokatu behar izan zuen, eta taldeak 7-0 irabazi zion Alavesi. Denboraldia salbatua zuen, baina…

Herrian futbol kontuak zituztenen ahotan, egoera txarraren errua harrobia utzikeriaz erabili izana salatzen zen. Jubenilen taldearekin bakarrik ezinezkoa zen lehen taldearen gabeziak eta beharrak betetzea, nahiz eta entrenatzailea lan bikaina egiten ari zen, eta beti eskertu beharko zaion egindako guztia. Avelino Cuñado ahaztezinaz ari gara.

Denboraldia zenbakitan: 32 partida, 9 garaipen, 5 berdinketa, 18 porrot; 44 gol alde, 84 aurka; 23 puntu, 14. sailkatua 17 taldeko multzo batean.

Zutik: Soret, Muruamendiaraz, Aldareguia, Iraola, I. Iturrioz, E. Iturrioz, De Andres. Makurtuta: Cacho, Artola, Chinchurreta, Garmendia, Herrera.

1963-64 denboraldia “Iraganetik  ikasiz berpiztea”

Presidentea: Alfonso Blanco
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Aurreko denboraldian jaitsieraren mamua gertutik bizi ondoren, urte guztiz dramatikoa, egoera asko hobetu zen Aristeo Ruiz aulkira itzuli zenean, talde bagoilariko kondaira eta historia. Horri, lehen taldea kalitate handiko jokalariekin indartzeko ahalegina gehitu behar zaio.

Zaleen erretinan, taldeak jarraitzaileei eskaini zien futbol bikainagatik lau arratsalde gogoangarri: Sanseren aurkako bi partidak, bereziki bikaina Atotxako partida, azkenean puntu bakarra batu bazen ere; Euskaldunaren aurkako partida Andoainen, eta zortzi egun geroago Loinazen Real Unionen aurkako garaipen sendoa.

Denboraldia oso ona izan zen, baita azken sailkapena ere, oso itxurazkoa zen 7. postua urte amaieran.

Baikortasuna itzuli zen herrira. Nork pentsatu edo imajinatuko zuen une hartan hurrengo ikasturteko etorkizun hurbila beltza izango zenik? Paperean ez zegoen ezkortasunerako arrazoirik, fitxaketez hitz egiten zen, taldea are gehiago indartzeaz. Ilusioa itzuli zen.

Baina horretaz hitz egingo dugu hurrengo kronikan.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 12 garaipen, 6 berdinketa, 12 porrot; 53 gol alde, 56 aurka, 30 puntu; 7. sailkatua 16 taldeko multzo batean.

Zutik: Monforte, E. Iturrioz, Ibarlucea, Cacho, Herrera Makurtuta: Maiz, Tolosa, Alvarez, Erausquin, Bidegain, Anabitarte.

1964-65 denboraldia “Hirugarren mailan 9 urte eman ondoren jeitsiera iritsi zen”

Presidentea: Javier Arratibel
Entrenatzailea: Jose Martin Echeverria “Altamira”

Altamira aulkira itzulita, emaitzak oso etsigarriak izan ziren berriro, eta denboraldiko bigarren zatian taldeak hobera egin bazuen ere, ez zen nahikoa izan eta taldeak mailaz jaitsi zen.

Egia esan, ezin esan dezakegu hori ustekabea izan zenik. Are egiazkoagoa da aitortzea bazetorrela, nahiz eta zelai bikaina izan. Loinaz probintziako inbidia zen. Agian Hirugarren Maila, maila altuegia zen Beasainentzat. Une jakin batzuetan izan ezik, taldea jaitsieratik gertuago bizi izan zen taularen goiko aldetik baino kategoria horretan jokatutako denboraldietan.

Garai hartan, jokalarien konpentsazio ekonomikoa ohikoa zen. “Profesionalismoaz” ere hitz egiten zen, eta Beasainek ez zuen agertoki hartan lehiatzeko baliabiderik. Eta begi bistakoa zenez, inork ez zuen gabezia hura konpontzeko erremediorik, eta jaitsiera tristea izan bazen ere, ez zuen inor ustekabean harrapatu.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 10 garaipen, 3 berdinketa, 17 porrot; 35 gol alde, 64 aurka; 23 puntu, 15. sailkatua 16 taldeko multzo batean.

De pie: Arruabarrena, E. Iturrioz, desconocido, Odriozola, Alcorta y Cacho. Agachados: desconocido, desconocido, Erausquin, Sarasola y F. Iturrioz

1965-66 denboraldia “Igoerak itxaron egin beharko du”

Presidentea: Javier Arratibel
Entrenatzailea: Ramon Ruiz

Etapa berri bati ekingo diogu Lehen Erregionalean, Hirugarren Mailara itzultzeko ametsarekin.

Presidente berak jarraitzen zuen, baina entrenatzaile berria zegoen, Ramon Ruiz, aurreko denboraldian galdutako mailan eskarmentua zuten jokalari askorekin.

Esperientzia handiko jokalarien presentzia horren ondorioz, taldeak maila berriko partidei sendo ekin zien, eta puntuak nahiko erraz batu zituen.

Taldeak lehen itzuli bikaina egin zuen, eta amaitzean lehenak izan ziren, bigarren itzulia jokatu ahal izateko txartela lortuz eta, beraz, mailaz igotzeko aukera ematen ziona. Horrek baikortasun handia eragin zuen, bost puntuko aldea baitzuen bigarren sailkatuarekiko.

Baina bigarren itzuli honetan, igoera jokoan zegoenean, jokalari erabakigarrien lesioek igoeraren ametsa egi bihurtzea eragotzi zuten.

Espero gabeko egoera hau aitzakiatzat hartu badaiteke ere, esan dezakegu igoera lortu ez izana porrota izan zela.

Denboraldia zenbakitan: 18 partida, 12 garaipen, 4 berdinketa, 2 porrot; 46 gol alde, 18 aurka; 28 puntu, 10 positibo; 1go sailkatua 10 taldeko multzoan.

Zutik: Nicasio, Aldareguia, E. Iturrioz, Odriozola, Herrera eta De Andres. Makurtuta: Gainza, Bilbao, Cacho, Iriarte eta Tolosa.

1966-67 denboraldia “Igoerak itxaron egin beharko du beste urtebetez”

Presidentea: Juan Jauregui
Entrenatzailea: Victor Arguiñano

Denboraldiari ekiterakoan ideia bakar bat zegoen denen buruan, Hirugarren Mailako kategoria berreskuratzea.

Erregionalerako jaitsiera gauzatu zen egunetik, 1965eko udaberrian, desioa bera zen, gure lehen taldea beti egon behar zuen lekura itzultzea. Baina desioak, badakigu desioak baino ez direla, eta errealitatea batzuetan apetatsua da eta ez dator bat desioekin.

Nahiz eta denboraldi amaiera etsigarria izan, egia da baita ere, arratsalde batzuk oroimenean geratu zirela, Hernaniko Txantxilla zahar eta desagertuan Bianchiren aurka jokatutako partida esaterako, aurkaria lotsagorrituz 0 eta 10eko emaitzarekin.

Lehen itzulia seigarren amaitu ondoren, igoera fasean, helburu nagusia lortzeko guztia  bideratuta zegoela zirudien. Jokalariek zuten guztia berdegunean utzi behar zutenean etxean Loinazen, Elgoibarren aurka jokatu beharreko partida garrantzitsuan huts egin zen. Eta ez zen igoera lortzeko finala jokatzeko txartela lortu.

Denboraldiko pozik handiena gazte mailako (jubenil) taldearekin etorri zen. Bere multzoko txapeldun izan ondoren, lehen taldearekin desengainatuta zeuden zaleak jubenilekin murgildu ziren, eta denboraldi zoragarri baten ondoren Gazte Mailako Lehen Mailara igotzea lortu zuten. Une hartan garrantzi handiko arrakastatzat jo zen, lortutakoaz gain etorkizun oparoa iragartzen baitzion lehen taldeari.

Hain bikaina izan zen denboraldia, non Victor Martinez hautatzaile nazionala Loinazera joan zela taldeko zenbait jokalari bertatik bertara ikustera, eta Silvestre Salsamendi Madrilera joan zen Espainiako aurre-selekzioaren entrenamenduetan parte hartzera. Gainera, Azcona eta Lozano fitxatzeko interesa zuten Lehen Mailako zenbait talderekin lotzen zituzten zurrumurruak agertu ziren. Lehenengoaren kasuan, Sportingekin proba bat egitera ere joan zen Gijonera.

Aitzitik, une lazgarriena denboraldia amaitzean iritsi zen. Moto istripu batean Miguel Angel Iriartek bizia galdu zuen. 1965-66 denboraldian, Beasainekin denboraldi bikaina egin ondoren, Sansek fitxatu zuen. Bertan, maila gorenean jokatzen jarraitu zuen, eta Realak bera fitxatzeko interesa agertu zuen. Hain hurbil eta hain liluragarria zen une hau iristear zela, gertaera lazgarri eta zorigaiztokoa gertatu zen.

Denboraldia zenbakitan: 20 partida, 10 garaipen, 5 berdinketa, 5 porrot; 45 gol alde, 23 aurka; 25 puntu, 5 positibo. 4. sailkatua 11 taldeko multzo batean.

Zutik: Mendia, Landa, Madariaga, Hernandez, Navarro, Salsamendi, Avelino Cuñado (entrenatzailea) Makurtuta: Azcona, Perez, Lozano, Juan Luis (haurra, Arrugaeta, Acedo eta Iriarte)

 

1967-68 denboraldia “Denboraldi aparta”

Presidentea: Juan Jauregui
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Zalantzarik gabe, ordura arte Beasain K.E.ren historiako denboraldirik onena kontsideratu dezakeguna aztertzeko unea da.

Ligan egindako denboraldia benetan oso ona izan zen, baina egia da ez zela Hirugarren Mailara igotzea lortu. Taldearen lekua Hirugarren Maila zenaren ustea, jarraitzaileen bihotzean eta Klubaren baitan iltzatuta jarraitzen zuen arantzatxoa zen.

Aristeo bagoilarien aulkira itzultzea funtsezkoa izan zen, baita plantilla indartsu baten osaera ere. Sansek jokalari batzuk utzi izana ere erabakigarria bihurtu zen.

Taldeak denboraldi bikaina egin zuen, eta hirugarren postuan bukatu zuen.

Baina denboraldi hau gogoangarria izateko arrazoia, Afizionatuen Kopan izandako parte hartze bikainagatik izan zen. Berazubiko finalera iritsita, Ilintxaren aurka, Etxarte, Txintxurreta eta Lertxundiren golei esker 3-1 irabazi zuten. Cacho kapitainaren eskutan zegoen Kopa, talde bagoilariak egindako lan bikainaren aitortza zen.

Taldeari herrira iritsi zenean egindako harrera ahaztezina izan zen, herri osoa kalean zegoen Berazubin historia egin zuten talde hartako jokalariak zoriondu nahian. Zalantzarik gabe, Klubaren historiako atal bikainenetako bat izan zen.

Udalak bat egin nahi izan zuen txapeldunekin udaletxean egindako omenaldiarekin.

Garaipen horrek ateak ireki zizkion Estatuko Afizionatuen Txapelketan parte hartzeko, non Beasainek Bilboko Athleticen aurkako bi partidak jokatu eta galdu zituen.

Bi hilabete geroago, 1964-65 denboraldiaz geroztik jokatzen zen Federazio Trofeoa erdietsi zuten. Finala Aurrera Vitoriaren aurka irabazi zuten, itzulerako partida zirraragarrian 3-2ko emaitzarekin, Espinosak bere atean, Cachok eta Echartek sartutako golei esker.

Denboraldia zenbakitan: 22 partida, 11 garaipen, 6 berdinketa, 5 porrot; 45 gol alde, 22 aurka; 28 puntu, 65 positibo; 3. sailkatua 12 taldeko multzo batean.

Ligako partidua Zutik: Lekuona, Nicasio, Odriozola, Madariaga, Lasa, Elduaien Makurtuta: Azkona, Cacho, Txintxurreta, Irigoien, Lertxundi.

Afizionatuen Kopako finala Berazubin (Tolosa) Zutik: Aristeo (entren.), Aginaga, Nicasio, Odriozola, Jauregi, Lasa, Elduaien, Lekuona, Ayestaran (delegatua) Makurtuta: Faraón (utilleroa), Etxarte, Salsamendi, Txintxurreta, Cacho (cap), Lertxundi.

1968-69 denboraldia “Bigarren Erregionalera jaistea”

Presidentea: Juan Jauregui
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Denboraldi historiko ahaztezin batetik gentozen; Berazubiko finala eta Ilintxaren aurka lortutako garaipen itzela. Afizionatuen Kopa lehen tokian zegoen klubeko garaikurrak gordetzeko beira-arasetan; gainera, aurreko denboraldian Federazio Kopa ere irabazi zen, ziurrenik inoizko denboraldirik onena.

Berriki gertatutako hori, beste denboraldi handi batez gozatzeko irrikan zeuden zaleen oroimenean zegoen, baina gauzak erabat aldatu ziren hasieratik. Egia da Aristeo handiak taldearen zuzendaritzan jarraitzen zuela entrenatzaile gisa, baina taldea asko ahuldu zen, kalitate aldetik askoz eskasagoa zen. Taldea utzi zuten jokalarien kopurua handia izan zen bereziki jokalari garrantzitsuena.

Utzita zeuden jokalariak jatorrizko klubera itzuli ziren, Sansera kasu honetan. Beste baja batzuez gain, denboraldiari aurre egiteko taldea osatzea erronka handia izan zen.

Hilabete gutxi batzuk baino ez ziren igaro, baina zein urrun geratzen ziren aurreko denboraldiko arrakastak. Asebetetzetik hutsera igarotzea izan zen. Denboraldia etengabeko nahigabea izan zen jarraitzaileentzat; porrotak igandero iristen ziren eta urte osoan zehar Beasainek ez zuen jaitsiera postuetatik irtetea lortuko. Azkenean hamabosgarren postua, azken-aurrekoa eta mailaz jaistera.

Zein urrun zegoen hirugarren mailara itzultzeko ametsa, urtebete lehenago gertukoa zirudien ordea. Baina ez, jaitsi egin zen eta lehentasuna Lehen Erregionalera itzultzea zen. Hala ere, ez zen erraza izango, noski.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 5 garaipen, 7 berdinketa, 18 porrot; 36 gol alde, 76 aurka; 17 puntu, 13 negatibo. 15. sailkatua 16 taldeko talde batean.

Zutik: Lekuona (atezaina), Garate, Jauregui, Nicasio, Herrera, Urbieta Makurtuta: Barandiarán, Salsamendi, Aranburu, Barral eta Zudaire

1969-70 denboraldia “Tristuratik etsipenera”

Presidentea: Fermin Urrutia
Entrenatzailea: Aristeo Ruiz

Oraindik triste, oso triste, aurreko denboraldiko jaitsieragatik. Beasain Bigarren Errejionalean zegoen. Une honetan, zeinen urrun zegoen Hirugarren Mailan berriro jokatzeko ametsa. Aristeok entrenatzaile karguan jarraitzen zuen, Juan Antonio Lopez jokalari ohi bagoneroaren laguntzarekin. Zuzendaritzan, ordea, mugimendua egon zen eta Fermin Urrutiak hartu zuen lehendakaritza, Juan Jauregui ordezkatuz.

Taldea indartzeko eta bere potentziala handitzeko asmoz, aurreko denboraldian Sansera joan ziren jokalari batzuk etxera itzultzea lortu zen. Ideia bakarra buruan eta oso argia: igotzea. Ez zegoen besterik.

Taldeak lehiaketa faboritoaren etiketarekin hasi zuen arren, hasiera zalantzazkoa izan zen. Emaitzak ez ziren espero zirenak izan, baina hala ere, gutxi gorabehera, taldeak beti eutsi zien taulako lehen postuei.

Espero bezain onak ez diren emaitza horien aitzakian, esan beharra dago zenbait jokalari titularrek hainbat egoerengatik ezin izan zutela taldean parte hartu txapelketak aurrera egin zuen arte.

Liga erregularra amaituta, taldea laugarren postuan kokatu zen eta bigarren fasea jokatzeko aukera izan zuen. Fase horretako partiduak promoziokoak izendatu genitzake. Behin fase hau amaituta, taldeak maila igotzeko adina partida irabazi zituen, baina ez zen horrela izan. Hau da etsipen haren historia.

Espainiako Futbol Federazioak Hirugarren Mailako multzoen kopurua murriztu zuen eta Aragoiko eta Soriako taldeak gipuzkoarren, bizkaitarren eta nafarren multzoan sartu ziren. Horrek, domino efektu gisa, Gipuzkoako zenbait talde Lehen Erregionalera jaistea ekarri zuen.

Horregatik guztiagatik, Beasainek, berdeguneetan igoera lortu arren, Bigarren Errejionalean jokatzen jarraituko zuen hurrengo denboraldian. Denboraldia triste hasi genuen eta atsekabetuta amaitu genuen.

Denboraldia zenbakitan: 14 partida, 4 garaipen, 8 berdinketa, 2 porrot; 19 gol alde, 16 aurka; 16 puntu. 8 taldeko multzoan 4. sailkatuta.

Zutik: Manu Azcona, Jose Mari Martin “Nicasio”, Odriozola, Aldasoro, Landa, Urrutia, Posa (delegatua). Makurtuta: Barandiaran, Emparanza, Larrañaga, Damian, Begiristain.

1970-71 denboraldia “Lehen Erregionalera igotzea”

Presidentea: Jesus Camacho
Entrenatzailea: Ramon de Pedro

Bigarren Erregionalean egondako aurreko denboraldi batetik gentozen. Zelaian, Lehen Erregionalera igotzeko helburua lortu zen, baina Federazio espainiarrak Hirugarren Mailaren berregituratzea egitean honek domino efektua eragin zuen. Hau oso kaltegarria izan zen Beasain KErentzat eta beste urte batez Bigarren Erregionalean egon behar izan zuen.

Jesus Camacho presidente berriak, aldaketa egiteko erabakia hartu zuen eta lehen taldeko zuzendaritza teknikoan Ramon De Pedro jokalari ohia entrenatzaile postuan kokatu zuen Ariste Ruiz ospetsua ordezkatuz.

Denboraldia oso ona izan zen, Liga Bergarak irabazi zuen, bigarren izan zen Lengokoak eta hirugarren talde beasaindarra izan zen, horrekin igoerako saria lortu zuen Beasain KEk, 15 garaipen, 7 berdinketa, 6 porrot, 66 gol alde eta 37 kontra, guztira 37 puntu eta 9 positibo. Bai, positiboen eta negatiboen garaiak ziren adierazle gisa. Garrantzitsuak ziren puntu guztiak, baina denboraldian zehar positiboak eta negatiboak adierazle onak ziren, urteen poderioz, garaipenagatik lortutako hiru puntuen ondoren, jada kendu zituzten. Desagertu ziren, eta garai haietako oroiminak hunkitzen gaitu.

Poz handiko uneak izan ziren, bai, irrikaz desiratutakoa lortu zen. Igoera, bai. Hurrengo denboraldian taldea Lehen Mailan lehiatuko zen itzuliko zen 1965an Hirugarren Mailatik behera jaitsi ondoren. Lehen erregionala, talde beasaindarra egon behar zen maila zela pentsatzen zen, egunen batean handik Hirugarren Mailara jauzi egiteko.

Zutik: Ramon de Pedro (entrenatzailea), Majori, Garmendia, Iraola, Aldasoro, Herrera, Arguiñano eta Azcona. Makurtuta: F. Iturrioz, Hernandez, I. Iturrioz, Navarro eta Beguiristain.

 

1971-72 denboraldia “Bigarren Erregionalera bueltan”

Presidentea: Jesus Camacho
Entrenatzailea: Juan Cacho / Ramon de Pedro

Zoriontsuak izango ginela kategoria berrian uste genuen, baina usteak erdia ustel eta urte oso gogorra izan zen, oso zaila eta amaiera mingotsarekin.

Hasierako jardunaldiko porrot mingarriak (0-5) ez zuen ezer onik iragarri. Juan Cacho jokalari ohiak hartu zuen taldearen ardura. Aurreko denboraldian emaitza bikainekin entrenatu zuen gazteen taldea, mailaz igo zuen, baina emaitza txarrak eta une oro jaitsierako postuetan egoteak entrenatzaile aldaketa ekarri zuen. Ramon de Pedro igoera lortu zuen entrenatzaileak hartu zuen taldea zuzentzearen ardura.

Denboraldia porrot mingarri ugariz beteta egon zen. Gogorrena Altamirako  elaiaren inaugurazioan gertatu zen. Taldeak 4-0 galdu zuen derbia Villafrancarekin.

Denboraldiaren amaieran, 30 partiden ostean, 7 garaipen, 4 berdinketa eta 19 porrot; 30 gol alde eta 69 kontra, 18 puntu eta 12 negatiborekin amaitu zen. Azken-aurrekoak taulan, 16 taldeetatik hamabosgarrenak eta ondorioz, kategoriaz jaitsi eta bigarren erregionalera itzuli ginen.

Argazkia
Altamirako (Ordizia) futbol zelaia 1972ko otsailaren 20an inauguratu zen Villafrancaren eta Beasainen arteko  partidarekin. Ordiziarrek irabazi zuten 4-0 eko emaitzarekin.

Argazkian, Beasaingo taldea:
Zutik: Ramon de Pedro (entrenatzailea), Garate, Nicasio, Aranburu, Herrera, Azcárate eta Mendía. Makurtuta: A. Azcona, Barandiaran, Ayestaran, Navarro eta Beguiristain.

1972-73 denboraldia “Lehen Erregional Mailara Itzuli Nahia”

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Victor Arguiñano

Taldeak oso denboraldi ona egin zuen, mailan oso eroso agertu zen, partidu asko irabazi zituen, gol asko sartu zituen, pentsa 61!… beharbada une hartan taldeak lehiatzeko kategoria egokiena zen, baina noski, aurreko denboraldian maialaz jaitsi eta gero igoera ez zen beste edozein helburu onartezina zen. Lehen Erregionalera itzuli gabe geratzea ez zen ulertuko, ezin zen onartu une hartan taldearen tokia Bigarren Erregionala zela. Ez, Lehen Erregionalera itzuli nahi genuen, igo nahi genuen…

Hirugarren postuan amaitu zen: 20 garaipen, 6 berdinketa eta 8 porrot; 46 puntu eta 12 positiborekin. Zenbaki handiak ziren, baina ez ziren nahikoa izan igoera lortzeko…

Igoera, lehen esan bezala, helburu nagusia izaten jarraitzen zuelako, klubak bere lehen taldea Lehen Erregionalean egotea nahi zuen, egunen batean Hirugarren Mailara itzultzeko ametsa izan behar zuena. Baina zain jarraitu behar oraingoz, beasaindarren tokia Bigarren Erregionalean zegoen.

Baina orduan ez genekien arren, Lehen Erregionalera itzultzea uste  genuena baino hurbilago zegoen…

Argazkia
Zutik: Azcona, Lamarca, Pérez, Aldasoro, Galarza eta Urrutia Makurtuta: Gutiérrez, Arguiñano, Ayestarán, Azcárate eta García

1973-74 denboraldia “Lehen Erregionalera Igotzea”

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Agustin Cacho / Jose Lecuona

Itzuleraren denboraldia izan zen, bai, Lehen Erregionalera itzultzea. Helburua bai, baina gauzak ez ziren ondo hasi, emaitzak tarteko. Denboraldia entrenatzaile postuan Agustin Cacho jokalari ohiarekin hasi zen, urte askoan
Beasain taldeko kapitaina eta erreferentzia, jubenilen entrenatzailea izateaz gain lehen taldearen buru. Baina esaten da emaitzak agintzen dutela futbolean, emaitzak guztia direla, eta kasu honetan emaitza txarrek norabide-aldaketa eragin zuten, Jose Lecuonak hartu bait zuen taldearen gidaritza denboraldiaren erdian.

Nahiz eta gaur egungo ikuspegitik egoera zaila iruditu, lehen fasearen amaieran sailkapeneko hamargarren postuan egoteak (18 talde parte hartzaileetatik -13 garaipen, 10 berdinketa, 11 porrot, 36 puntu guztira-), Lehen Erregionalera igotzeko aukera ematen zuen. Eta hilabete batzuk lehenago ezinezkoa zirudiena lortu zen. Bai egia zen, taldeak igotzea lortu zuen eta gure lehen taldea Lehen Erregionaleko taldea zen!

Eta ez hori bakarrik, agur hau ez zen gero arte bat izan… Bigarren Erregionalari behin betiko agur esan zitzaion, inoiz gehiago ez itzultzeko. Beasaingo lehen taldeak maila horretan jokatuko zuen berriro. Ohikoa da esatea ondo amaitzen dena ondo dagoela eta hasiera gogorraren ondorioz denboraldi erdian entrenatzaile aldaketarekin ezusteko igoera erdietsi zen denboraldia nola iragan zen ikusita. Baina esan dezakegu beharrezkoa eta merezia izan zela.

—Pie de foto/argazki oina: Beasain taldea 1973-74 denboraldian: Zutik: Mendia, Balerdi, Bereziartua, Nicasio, Galarza eta Larraza. Makurtuta: Aldasoro, Gutiterrez, Goya, Navarro eta Monreal.

Zutik, ezkerretik eskubira. Mendia (Atezaina), Balerdi, Bereciartua, Nicasio, Galarza y Larraza. Makurtuta, ezkerretik eskubira: Aldasoro, Guti, Goya, Navarro y Monreal.

1974-75 denboraldia “Lehen Erregionalean egonkortuta; amestu al daiteke
zerbait gehiagorekin?”

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Jose Lecuona

Denboraldia zalantzekin hasi zen, oraindik fresko zegoen oroitzapenean urte gutxi batzuk lehenago gertatu zena, 1970-71 denboraldiko igoeraren euforiaren ondoren, hurrengo denboraldiko jaitsieraren zapore mingotsa. Eta hori itxuraz, denboraldia hasi baino lehen, 71ko udan, plantilla ona zirudiela. Gauzak itsusitu zirenean, igoerako entrenatzailea itzuli zen. Baina, esan bezala, Bigarren Errejionalera jaisteko hotsak entzuten zirela zirudien.

Horregatik, 74ko udan, apostua eta helburua apalak ziren; kategoria mantentzea. Taldean José Lecuona entrenatzaileak jarraitzen zuen, igoerakoa, baina denboraldi hasiera etsigarri baten ondoren, emaitza txarrekin, taldeak partida eta emaitza bolada ona eta ikusgarria kateatu zuen eta 20 partida eman zituen jarraian porrotik gabe taularen gorenera iritsiz.

1974-75 denboraldi honetan, beste kategoria berri bat erantsi zen lehiaketara, Errejional Gorengoa Kategoria. Taldearen ibilbide bikaina ikusirik, jokatzen ikusita eta emaitzak aztertuta, Preferenterako igoerarekin amets egitea ez zen Kimera bat. Zentzuzkoa zen lor zitekela pentsatzea, berriro diot, taldearen jokoak eta emaitzek aukera hori irrikaz zilegia zela pentsarazten zuten.

Denboraldia zenbakitan: bigarren postua, Oñatiko Aloña Mendi txapeldunaren atzetik; 23 garaipen, bi berdinketa eta bost porrot lortuta; 71 gol alde, 21 aurka, 48 puntu erdietsiz txapeldunengandik 4ra.

Baina emaitza bikainak, puntu kopuruak, ez ziren nahikoak izan. Txapelduna igo zen zuzenean bakarrik eta txapeldunordeak promozioan borrokatu behar nuen. Txapelduna, aipatu bezala Aloña Mendi izan zen eta promozioan, Zumarragako Urola izan zen Beasain baino hobea, eta 7-5eko globalarekin kanpoan utzi gintuen, igoerak itxaron egin beharko zuen.

Zutik, ezkerretik eskubira, Rodriguez (Atezaina), Iruretagoyena, Colias, Iraola, Landa y Navarro. Makurtuta, ezkerretik eskubira, Monreal, Nicasio, Jose Maria Martin bere semearekin, Larraza, Echezarreta y Alonso.

1975-76 denboraldia “Igoeraren bila”

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Angel Maria Arguiñano/Santi Enparantza

Aurreko denboraldi bikainaren ostean, taldeak eskuan izan zen zuen igoera. Hain gertu non promozioan zapuztu zela ametsa. Hori zen hitz magikoa, mailaz igotzea. Hitzetik hortzera zerabilkiten, ahoz-aho, Beasain faborito nagusia zela igoerarako. Horrela bada, hasi zen urte honetako denboraldia.

Eta taldeak sobera erakutsi zuen helburu errealista eta lortzeko modukoa zela. Zaila da denboraldi okerragoa imajinatzea. Kontrako inguruabarrak, lesioen izurritea, funtsezko jokalariak soldaduskara joatea… eta hori gutxi balitz entrenatzaile aldaketa denboraldiaren azken txanpan gaixotasunagatik. Hain urri eta motz geratu zen taldea, gazteen mailako taldeko jokalariak, ez bakarrik deialdiak osatzeko, hasierako hamaikakoan jokatzeko erabili behar izan zituztela.

Nahiz eta atsekabe guztiak jasan, denboraldi osoan taldea sailkapenaren goialdean mantendu zen eta txapelketa irabazteko zorian egon zen azken bi jardunaldiak arte, baina lehenengoa eta txapelduna Gasteizko Vitoria taldea izan zen. Eta igoera-fasea jokatu behar izan zen berriro, aurreko denboraldian bezala urrats batera geratu ginen, azken urrats hori. Igoerak berriro ihes egin zigun esku artetik. Berriz ere amaiera mingotsa.

Denboraldia zenbakitan. 32 partida jokatu; 21 garaipen, 3 berdinketa, 8 porrot. 45 punturekin, 77 gol alde, 31 aurka. Bigarren postua, Gasteiz txapeldunarengandik 5 puntura.

Hain hurbil egon izanaren eta ez izanaren tristura gorabehera, igoeraz ari gara, denboraldia bikaina izan zen. Bide onean geunden, edo hala zirudien.

1976-77 denboraldia “Arazo gehiegi zelaitik kanpo”

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Xanti Emparantza

Denboraldi honen azterketa zelaitik kanpo gertatutakoaz egiten da zelaian gertatutakoaz baino gehiago, eta 76ko udan, 75-76 denboraldiaren amaieran, egin zen Klubaren Batzar orokorrean hasten da.

Bilera horretan, zuzendaritzakoek oso egoera ekonomiko kezkagarria aurkeztu zuten, ia negargarria, Kluba zegoen egoeran ez baitzuten kontuak koadratzeko modurik ikusten.

Horregatik, Udalarekin hitz egitera joatea erabaki zen, egoera azaltzeko eta egoera larri hori aldatzeko urteko dirulaguntza nola handitu zezaketen aztertzeko.

Eta hala egin zen, baina proposamenak Udalaren ezezkoa jaso zuen, erabateko ezezkoa; dirulaguntza ez zen handitu.

Klubak ez zuen aurrekontua berdintzeko modurik ikusten, baina aukera batzuk planteatu ziren, egia esateko nahiko etsita. Lehenengo gauza Bareak Merkatarien Elkartearen atea jotzea izan zen. Elkarteak, klubaren egoera ikusita, kirol-materialaren %100aren kostua hartu zuen bere gain. Saltokietan diru-bilketak egiteaz gain, bazkide kopurua handitzeko helburua ere ezarri zen, sarreren prezioa igotzea, Loinazen iragarkiak jartzea, kanpoko partiduetara ibilgailu partikularretan joatea, eta abar.
Saiakera asko egin ziren, baina egoera jasanezina zen oraindik, ezin zen aurrekontua berdindu. Zorrak sortzen ziren, zenbaki gorrietan geunden.

Arlo ekonomiko eta instituzionaleko egoera zail hori, zalantzarik gabe, zelaian eragina izan zuen eta noski kirol esparruan. Denboraldi tristea izan zen lehen taldearentzat, beti taularen erdialdean, goi postuetatik urrunegi, igoerarekin amets eginaraziko zigutelakoan eta ez funtsik gabeko denboraldia izan zen. Aurrenekoetatik oso urrun egon ginen, erdikaldean geratu ginen, denboraldia luze egin zen. Aurreko denboraldia oso ona izan zen eta horrek itxaropen dezente piztu zituen; gehiago espero zitekeen baina ez zen hala izan.

Denboraldia zenbakitan. 7. postuan, 18 taldeko liga batean; 15 garaipen, 9 berdinketa eta 10 porrot. 60 gol alde eta 47 aurka, 35 puntu eta 5 positiborekin: Hernani txapeldunak lortu zituen 50 puntuetatik (16 positibo) oso urrun.
Etorkizuna ez zen ona, hurrengo kapituluan ikusiko dugu nola igaro zen eta zer gertatu zen hurrengo denboraldian.

1977-78 denboraldia “Zailtasun gehiegi zelaian eta zelaitik kanpo”

Presidentea: Juan Bautista Jauregui
Entrenatzailea: Ángel María Arguiñano

Kluba dinamika zail batean murgilduta zegoen. Egoera ekonomikoa oso zaila jarraitzen zuen izaten, ia jasanezina, baina beste osagai bat gehitu zitzaion, aurretik nabaritzen hasia zena, baina une honetan nabarmenegia zena kontuan ez hartzeko; klubaren alde lan egiteko prest zegoen boluntariorik ez egotea eta Loinaz futbol zelaira zetorren zale kopurua gero eta urriagoa izatea. Hori zen hitz gutxitan benetako egoera, aurre egin behar zitzaion errealitatea.

Egoera hain txarra izan arren, urtebete lehenago klubak talde berri bat jarri zuen martxan zelaietan. Senior eta jubenil taldeen ondoren, martxan eta lehiatzen ari zen Aurrejubenil taldea. Ahalegin handia egin behar izan zen, baina merezi zuen saiatzea. Apustua ongi irten zen. Emaitzei dagokionez lehen denboraldi diskretu baten ondoren, bigarren hau bikaina izan zen eta bigarren postua lortu zuen taldeak Gipuzkoako txapelketan. Baina lorpen honekin poztuta itzuli gaitezen lehen taldearekin.

Zelaitik kanpoko egoera ikusita, ez zegoen baikorrak izateko arrazoi handirik aurreko denboraldi txarraren ostean. Hala ere, igoeraren ametsa klubaren helburua izaten jarraitzen zuen. Aipatu bide batez, presidente berria genuela eta zelaira begiratuz gero, Angel Mari Arguiñano entrenatzailea aulkira itzuli zela. Baina beti baikorra izaten zen udaren ostean, iritsi zen errealitatera itzultzeko garaia. Lehiatzeko ordua, udazkena, negu luzea, eta udaberrian egiaztatu zen egoerak ez zuela hobera egin aurreko ekitaldiarekin alderatuta. Beasainek denboraldi diskretuegia egin zuen berriz ere, grisa esango genuke, emaitza handirik gabe, beti goiko postuetatik urrun. Denboraldia hasi aurretik plantillak sendoa zirudien arren, ez zen hala izan. Agian beste urte batez lesioak oztopo handiegia izan zirelako eta denboraldi etsigarria izan zelako. Igoera urrutiegi zegoen oraindik, eta hori errealitate tristeegia zen.

Denboraldia zenbakitan: 34 partida; 15 garaipen, 8 berdinketa, 11 porrot; 45 gol alde, 41 kontra, 38 puntu (4 positibo). Zazpigarren postuan errepikatu genuen, Zarautz txapeldunarengandik 17 puntura.

Zutik; Larrañaga, Olano, Lasa, Aldanondo, Iruretagoiena eta Mondragon. Makurtuta; Alvarez, Martín, Naldaiz, Patxi Zubeldia eta Silvestre Salsamendi

1978-79 denboraldia “Beste urte bat igoeratik urrun”

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Ángel María Arguiñano

“Bulegoetako” egoerak zaila izaten jarraitzen zuen. Presidente berria estreinatu genuen, baina egoera ekonomikoak larria izaten jarraitzen zuen. Hala ere, beharbada kezka gehien sortzen zuena zaleek taldeari bizkarra eman ziotela zen. Horren adierazle 78ko udan egin zen batzarrean isladatu zen. Bazkide kopurua 250era ozta-ozta iristen zen. Oso kopuru txikia eta duela urte batzuetako kopurutik oso urrun. Baina gainera, zaleak ere ez ziren zelaira joaten. Denboraldi hau, Loinazko zaleen presentziari dagokionez, historiako txarrenetakoa izateko zorian egon zen.

Motibo pozgarri bat aurkitzeko gazteen taldera joan behar dugu. Bost urtez bigarren mailan egon ondoren, denboraldi bikaina egin ostean lehen mailara igotzea lortu zuten. Xanti Enparanzak zuzentzen zuen taldeak poza eta itxaropena transmititzen zuen. Horrek baikorrak izatera bultzatzen gintuen,  jubenilen taldean gazte mordoa ikusten baitzen, jokatzeko moduagatik, lehen taldera berandu baino lehen iritxiko zirela.

Lehen taldeari dagokionez, beste denboraldi bat ezerezaren erdian goi postuetatik urrun. Loinatz ia hutsik egoteak eta lesioek taldea erabat txikitu izanak, denboraldia baldintzatu zuten. Zazpigarren postura lotuak geundela ematen zuen. Beti ere igoera jokatzez zen postu nagusietatik urrunegi. Hiru denboraldi jarraian taularen erdian, hiru denboraldi zazpigarren postuan amaitzen, igoera urrunegi ikusita. Zaleak animorik gabe zeuden eta emaitzei erreparatuz bazituzten horretarako arrazoiak.

Denboraldia zenbakitan: 20 talde, 38 partida; 17 garaipen, 8 berdinketa, 13 porrot; 68 gol alde, 51 kontra; 42 puntu. Hirugarren urtez jarraian 7. postuan, oraingoan Palmira txapeldunarengandik 20 puntura.

Zutik: Ángel María Arguiñano (entrenatzailea), Olano, Bereciartúa, Aldanondo, Presa, Arguiñano, Silvestre, Salsamendi eta Marquinez (delegatua) Makurtuta: Larrañaga, Alonso, K. Lasa, Barandiarán eta Zubeldia

Zutik: Agustin, Goñi, Urretabizkaia, Oiarbide, Etxeberria, Turrientes, Hernandorena Makurtuta: Juanito, Royuela, Ongay, Cortes

 

1979-80 denboraldia “Eta azkenean iritsi zen igoera desiatua”

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin Nicasio

79ko udan oso garrantzitsua izan zen erabaki bat hartu zen: Jose Mari Martin “Nicasio”, jubenil-aurreko taldean talentu handiko gazteen prestakuntzan hain lan bikaina egiten ari zenak, lehen taldearen gidaritza hartu zuen. Aurreko urtekoen aldean, oso ezberdina ez zen taldea zuzendu zuen. Hala ere, zalantzaz betetako hasiera baten ondoren,
taldea geroz eta lehiakorragoa bihurtu zen txapelketak aurrera egin ahala.

Bilakaera honetan, bikaina izan arteko hazkundea eman zen; indartsua, orekatua, sendoa, finean denboraldi oso ona burutu zuen. Baina batez ere bigarren itzulian. Denbora horretan 12 jardunalditan taldea lidergoan bakarrik mantendu zen. Azken partiduan Loinaz gainezka zegoela, txapeldun izateko aukerarekin iritsi zen. Aurreko denboraldiarekiko aldea erabatekoa, orduan zelaia hutsik ikusten zen, jarraitzaileen berotasunik gabe.

Data garrantzitsu hartan, talde bisitaria Donibane izan zen. Partida zirraragarria, 5-3ko garaipena lortu zuen taldeak. Titulua ospatzeko jaiaren atariko bezala, Beasain Gipuzkoako Lehen Erregionaleko txapelduna zen eta Preferente mailara igotzea lortu zuen. Helburua erdietsi zen. Egun zoriontsuak ziren klubean eta herrian, garai onak zetozela zirudien.

1980ko udaberrian, Beasainek 75 urte bete zituen, eta ospatzeko modurik onena igoera desiratua lortzea zen. Urteurren hartatik, Loinazko beteranoen partida ere geratzen zaigu gogoan: Realak eta Beasainek jokatuko zuten, eta epaile nagusia beasaindarra, Eduardo Garmendia “Kartuli” ezagunak, zuzendu zuen norgehiagoka.

Amaitzeko, denboraldia zenbakitan: 30 partida, 18 garaipen, 8 berdinketa, 4 porrot; 76 gol alde, 29 aurka, 44 puntu.
Txapeldunak eta igoera.

Zutik: Nicasio (Entrenatzaile), Mondragón (portero), Minguez, Echeverría, Salsamendi, Insausti, Zamorano. Makortuta: Barandiaran, Martin, Alonso, Zubeldia y Ramon

 

1980-81 denboraldia “Historia errepikatzen da. Alaitasunetik tristurara”

Presidentea: Jesus Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin Nicasio

Lortutako igoeraren ondoren, jarraitzaileen artean poza nagusitu zen. Helburua lortzea ez zen samurra izan, baina azkenean lortu egin zen. Garai gozoak zetozen edo hori uste genuen behintzat, izan ere Preferentean baikeunden azkenean. Pozik eta ilusioz gainezka egoteko motiboa zen.

1980ko udan aurreikuspenak baikorrak ziren. Taldearen eta plantillaren buru izan zen entrenatzaileak jarraitzen zuen, jokalari garrantzitsuak mantentzen zituen, eta indartu ere egin zen taldea. Sailkapen taularen erdian eroso egotea aurreikusten genuen eta agian gorago. Zergatik ez?

Gero, denboraldiak errealitate gordinera itzuli gintuen; jokalari garrantzitsuak, espero zen baino lehiakortasun maila altuaren ondorioz agian, lesionatu egin ziren. Asko kostatzen zen irabaztea, igandetik igandera emaitza txarrak ohikoak bilakatu ziren. Jaitsiera postuetan egotea ez zen erraza izan… guztiaren nahasketak cocktail suntsitzailea sortu zuen. Urtebete geroago poza tristura bihurtu zen, eta hori onartzea gogorra izan zen.

Bizi izandako egoera horrek beste urte batzuk atzerago bizitakoaren oroitzapenak ekarri zizkigun. 1970-1971 denboraldian zehazki, taldeak Lehen Erregionalera modu bikainean igotzea lortu zuen, baina kategoria hartan urtebete baino ez zuen iraun, eta triste eta lur jota itzuli ginen Bigarren Erregionalaren zergatia ulertu gabe. Entrenatzaile bera,
plantilla lehiakorra eta jaitsiera. Historia bera hamarkada bat beranduago berriz errepikatu zen.

Denboraldia zenbakitan: 38 partida, 8 garaipen, 12 berdinketa, 18 Porrot; 40 gol kontra eta 30 alde; 28 puntu eta 10 negatibo. 20 taldeko sailkapenean 19. postuan.

Zutik: Ramon, Ongay, Cortes, Hernandorena, Echeverría, Huarte (Atezain). Makortuta: Martin, Muruamendaraz, Navarro, Alonso y Lizarraga

1981-82 denboraldia “Berriz ere erdipurdi”

Presidentea: Miguel Goitía
Entrenatzailea: Silvestre Salsamendi

Miguel Goitia presidente berriarekin iritsi ginen udara. Entrenatzaile berria Silvestre Salsamendi erdilari bikaina izango zen, azken denboraldia amaitzean botak zintzilikatu zituena, jarraian aulkira pasa eta ontzia zuzentzeko ardura bere gain hartu zuena. Denboraldi ona egin eta igoera lortzeko ilusioarekin, helburu bakarra zegoen: Preferentera itzultzea.

Talde orekatua zirudien, non gazteek garrantzia eta esperientzia irabazi baitzuten, eta aldi berean kalitatezko beteranoak ere taldeari denboraldi on bat osatzeko behar bezalako ekarpena egingo ziotenak. Baikortasuna zen nagusi, denok uste genuen talde on bat zegoela goiko postuetan borrokatzeko, oso laburra izango zen liga batean. 10 taldek osatzen zuten sailkapena eta partida asko irabaztea aurreikusi genuen baina …

Udako ilusio hori, denboraldi ona egin eta galdutako mailara itzul zitekeelako ideia, denboraldia hasi bezain laster desagertu zen, eta oso etsigarria izan zen. Ezer gutxi atera daiteke positiboa, ia ezer ere ez, aipatu dugu arestian. Agian taldea gaztetu egin zen, baina jokoa eta emaitzak ez ziren onak izan.

Denboraldia zenbakitan: 18 partida, 4 garaipen, 10 berdinketa, 4 porrot; 22 gol alde, 22 aurka, 18 puntu; 10 taldeetatik 6. sailkatua.

Zutik: Agustin, Cortés, Ongay, Hernandorena, Turrrientes, Gonzalez Aparicio. Makurtuta: Zubeldia, Royuela, Botero, Martín, Monreal

1982-83 denboraldia “Desengainuan harrapatuta”

Presidentea: Miguel Goitia
Entrenatzailea: Silvestre Salsamendi

Azken denboraldian gertatutakoaren oroitzapenarekin, kalifikatzeko zaila den denboraldia hauxe, agian gehiegizkoa da txarra izan zela esatea, baina bai etsigarria. Iraganera itzultzen ari ginela dirudi, eta zelaitik kanpo beste egoera batzuk agertzen hasi dira, tristeki ezagutzen ditugunak eta ezin hobeto gogoratzen ditugu hemen kontatuak daude eta.

Kontuan hartu beharreko lehen adierazlea jarraitzaileen, bazkideen eta klubaren bihotza osatzen zutenen desatxikimendua da. Adibide gisa balio beza 1982ko ekainaren amaieran 9 bazkide baino ez zirela bildu denboraldi amaierako bazkideen batzarrera. Hori behar bezain tristea ez bada ere, egoera ekonomikoak kezkagarria izaten jarraitzen zuen, ia dramatikoa. Eta hirugarren alderdi garrantzitsu bat, 1979an udal igerilekuak eraikitzeko prozesuan, alboko bigarren zelaia kendu eta desagertu egin zen. Espazio horretan udal igerileku berriak zihoazen eta bigarren zelaiaren falta hori oso garrantzitsua zen klubaren egiturarentzat, zalantzarik gabe bigarren instalazio bat behar baitzuen eta zoritxarrez ez zuen.

Egoera horretan, gauzak ez ziren ondo joan. Seguru asko kanpoan gertatzen zen guztiak eragina izan zuen, zaila izan zen zehaztea zein neurritan, baina ziur bere garrantzia izan zuela. Beste denboraldi txar bat izan zen, taularen erdian kokatuak, ezerezaren erdian, goiko postuetatik urrunegi eta benetako helbururik gabe. Bi urte geroago, igoeraren ametsa desagertzen hasi zen, udan taldea indartzen saiatu ziren, baina denboraldiak erakutsi zigun ez zela lortu. Denboraldi hartan futbol gutxiko eta emaitzarik gabeko taldea izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 12 garaipen, 8 berdinketa, 10 porrot; 39 gol alde, 39 kontra; 32 puntu, 2 positibo. 16 taldez osatua zegoen sailkapenean 9. postua.

Argazkia
Zutik: Alonso, Romero, Ayestaran, Bartolomé, Mintegui, Ongay, Jauregui, Nekola eta Silvestre Salsamendi (entrenatzailea). Makurtuta: Pikin, Xabi Ibañez, Cano, Arraiza, Bosque, Arrieta, Lasa eta Lanchurro.

1983-84 Denboraldia “Hirugarren Mailara igoera”

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin “Nicasio”

Zelaitik at uda zaila izan zen, bileraz, batzarrez eta abarrez betea; Ohiko Batzarrarekin hasi ginen, gero Ezohiko bi Batzar, bitartean Udalarekin bilera batzuk eginez, azkenean normaltasun apur bat berreskuratzeko eta lehendakari berria izateko. Eskaerak pilatzen ziren; bigarren zelai berria, aldagela berriak… . Izar ere, Antzizar kiroldegi berriaren obrak lehendik zeudenak eraman zituen. Materiala gordetzeko biltegi bat, Loinazko zelaiaren itxiera, behar ugari azken finean. Udalaren promesen ondoren, esan bezala, normaltasuna itzuli zen, baina aldi baterako bakarrik.

Kirol arloan iritsi ziren albiste onak, kimu berdeak. Hasteko, Nicasioren itzulerarekin lehen taldeko aulkira. Bere etorrerak aldaketa garrantzitsu bat ekarri zuen onerako. Garai hobeetako oroitzapenak eta ilusioa ekarri zituen; bere etorrera hutsa inflexio puntu garrantzitsu bat izan zen. Zenbait ukitu plantillan, lehiakorragoak izan nahian.

Hainbat faktore batu ziren eta denboraldi ona izan zen emaitza, batez ere goi mailara berandu baino lehen jauzi egiteko oinarriak jarri ziren. Taldeak ilusioa berreskuratzeko denboraldia izan zen, etorkizunak agintzen zuen eta garai txarrak atzean geratu zirela zirudien.

80ko hamarkadaren lehen urte hauetan, beteranoen partidak ugaritu egin ziren nonahi, eta arrakasta handia izan zuten; horregatik, denboraldi honetako kronikarekin batera, gure beteranoen taldearen argazkia.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 15 garaipen, 7 berdinketa, 8 porrot; 48 gol alde, 30 gol kontra; 37 puntu, 7 positibo. 5. postua 16 taldez osatutako sailkapenean.

1984-85 denboraldia “Historiako Denboraldi Onenetakoa”

Presidentea: Migue Goitia
Entrenatzailea: Jose Maria Martin “Nicasio”

Aurreko denboraldi ilusionagarriaren ondoren -oraindik gure oroimenean bizirik- plantillaren oinarria mantenduz eta jokalari berriekin indartuta, ez zegoen baikorrak ez izateko motiburik. Behingoagatik, aurreikuspen onenak baieztatu ziren. Taldea garaitezina izan zen lehenengo jardunalditik, bere nagusitasuna erabatekoa izanez.

Jardunaldietan aurrera egin ahala, garaipenak pilatu egiten ziren. Noizbehinka  berdinketaren bat eta porrotik ez. Zenbakiak ikaragarriak izan ziren, Loinaz bete egiten zen eta zaletuek taldea probintziako zelai guztietara jarraitu zuten. Egia esan,  futbol zelai guztietan beasaindar zaleak gehingoa ziren, izan ere taldearekin egon nahi zuten irteeretan ere.

Ez zegoen zalantzarik nor zen mailako talderik onena. Argitzeke zegoen gauza bakarra txapeldun noiz izango zen jakitea. Eta une hori denboraldia amaitzeko hiru jardunaldi falta zirela iritsi zen. Taldea txapeldun izan zen eta titulu horrek beste sari bat zeraman, hori ere oso garrantzitsua, Preferente (Gorengoa) mailara igotzea.

Zalantzarik gabe, ahaztezina Loinazen jokatu zen azken partida. Hau ere inongo ezbairik gabe garaipen garbi batekin amaitu zen: 3-0 Soraluzeren aurka. Joseba “Pela” Arzak Gipuzkoako presidenteak garaipenaren Kopa eman zion taldeari. Loinatz jendez gainezka eta dardarka bere taldearekin guztiz bat eginda agertu zen.

Baina denboraldia ez zen amaitu. Beste multzoko txapelduna zen San Ignacio gasteiztarraren aurka jokatzearen saria geratzen zen. Gasteizen 1-1 berdindu ondoren, itzuliko partidan, Loinazen, bagoneroak 3-0 argi eta garbi nagusitu ziren eta Erregionaleko Lehen Mailako txapeldun izendatu ziren.

Zalantzarik gabe, Klubaren historiako kanpainarik onenetakoa eta benetan denboraldi gogoangarria. Bizirik diraugunontza ahaztezina, hura bizi izan ez zutenek ziur inoiz entzun dutela 1984-85 denboraldiari buruzkorik.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 23 garaipen, 7 berdinketa, 0 porrot. 82 gol alde, 14 kontra. 52 puntu, 23 positibo. 16 taldeko sailkepenean lehenengoa.


1985-86 Denboraldia “Uda Zaila”

Presidentea: Miguel Goitia
Entrenatzailea: Juan Carlos Abasolo

1985eko udan gaude. Historiaren testuingurua azalduko dugu. Amaitu berri zen denboraldi historikoaren ondoren, euforia uneak bizi genituen. Denboraldi ahaztezin bat bizi izan genuen bai, eta taldea partidurik galdu gabe igoeraren helmugaraino iritsi zen. Baina hori iragana zen, orain uda zail baten historia kontatzea dagokigu, eta erdal esaera zaharrak dioen bezala, txiroaren etxean alaitasunak ez duela gehiegi irauten baieztatu dezakegu.

Izan ere, 85eko uda honetan gauzak korapilatu egin ziren, eta nola gainera! Arazoak sortu ziren zuzendaritzaren eta entrenatzailearen arteko iritzi kontrajarriak zirela eta. Oinarrian taldea nola indartu zen eztabaida eta honen inguruko zurrumurruak giroa gaiztotu zuten. Taldearen eraikuntza zen gakoa hastear zegoen denboraldiari begira. Oso gutxi falta zen taldea entrenamenduetara itzultzeko, eta inork ezin zuen imajinatu nola amaituko zen istorioa; igoera lortu zuen entrenatzailearen dimisioarekin hain zuzen ere. Unerik latzenean, denboraldia hastear zegoela.

Hura lurrikara! Ez bakarrik ezustekoagatik, baizik eta benetan oso egoera zaila, oso konplikatua eta aurreikusi ezinezko ondorioak izan zituelako.

Beraz, testuinguruan kokatu gara. Jarrai dezagun aurrera. Esan bezala, egoera zail, ustekabeko eta oso konplikatu batean gaude. Zuzendaritza lanean hasi zen, ia denborarik gabe. Entrenatzaile berria aurkitu behar zen, bagoilarien ontziaren buru izango zena.

Juan Carlos Abasolo izan zen aukeratua, duela urte batzuk Realean atzelari aritutakoa. Kluba berarekin harremanetan jarri zen eta entrenatzaileak eskaintza onartu eta taldearen ardura hartu zuen.

Ez zen denboraldi bikaina izan, baina bai balekoa. Sailkapenean toki ertain-altuan amaitu genuen, kategoria berri eta gogor batean. Nota nahikoa-altu batekin gainditua. Agian aurreko denboralditik etorrita pixka bat gehiago espero zitekeen, baina pozik. Taldea egonkortu egin zen maila berrian.

Kontua ez da nota altuko denboraldia izan zela esatea, baina udan izandako arazoekin, denboraldia amaitzean gutxienez azterketa gainditu izanaren sentsazioa zegoen.

Denboraldia zenbakitan: 38 partida; 17 garaipen, 9 berdinketa, 12 porrot. 59 gol alde, 49 kontra. 43 puntu, 5 positibo. Seigarren 20 taldez osatutako sailkapenean.

Zutik, Ezkerretik eskubira. Simpler, Nekola, Agustin (portero), Cortes, Bartlome, Roberto Turrientes. Makurtuta, ezkerretik eskubira. Galarreta, Cortaberria, Goya, Arruabarrena, Arrieta.

1986-87 Denboraldia “Denboraldi Korapilatsua”

Presidentea: Miguel Goitia
Entrenatzailea: Juan Carlos Abasolo / Gregorio Cano

Itxaropen handiak jarrita geneuzkan denboraldiaren kontakizunari ekiten diogu. Hala ere, lehiaketak beste bide batetik eraman gintuen, eta ez dugu ezer onik kontatzeko.

Zalantzarik gabe, urte zaila izan zen, lesio andanak eraginda, eta horrek asko baldintzatu zuen denboraldiaren hasiera. Ziurrenik, taldearen jokoak ere sari gehiago merezi izan zuen puntuei dagokionez, baina ez zen horrela izan eta hasieratik sailkapenak estu hartu gintuen. Sailkapen taulako azken postuetan ainguratuta geratu ginen.

Azaroko testuinguru honetan, Abasolo entrenatzaileak dimisioa aurkeztu zuen emaitza bolada txarraren eta sailkapeneko egoera makurraren aurrean. Zuzendaritza Batzordeak taldea denboraldi amaierara arte eramateko ardura Gregorio Canori eman zion, garai hartan jubenil taldea zuzentzeaz arduratzen zena.

Aldaketak hobekuntza zantzuak ekarri zituen eta emaitzak horren isla izan ziren, baina taldea ondoen zegoenean eta denboraldi amaiera on bat osatzeko baikortasuna nagusi zenean, lesioen beste bolada izugarri batek denboraldi amaiera uste baino askoz zailagoa izatea eragin zuen.

Denboraldia amaitu zenean sailkapenaren 13. postuan ginen, inolaz ere ez ona. Ez zen noski, txapelketaren hasieran espero zena, baina ez zen hain txarra izan. Benetako jaitsiera arriskurik ez zen egon. Esan dezakeguna da oso denboraldi zaila izan zela. Zapore mingotsa utzi zigun arrazoizko zalantzekin iristear zegoen denboraldiaren gainean.

Denboraldia zenbakitan: 38 partida, 10 garaipen, 11 berdinketa, 17 porrot; 37 gol alde, 59 gol kontra; 31 puntu, 5 negatibo. 13 garren postua 20 taldeko sailkapenean.

Zutik: Gregorio Cano (entrenatzailea), Insausti, Monreal, Salsamendi, Aranburu, Bolinaga, Galván, Turrientes, Goya, Cortes eta Miguel Goitia (presidentea) Eserita: Pérez, Raúl, Alcalde, Urteaga, Pikin, Galarreta, Simpler, Lasa.

1987-88 Denboraldia “Aldaketen Beste Denboraldi Bat”

Presidentea: Luis Alonso
Entrenatzailea: Jose MAria Martin “Nicasio” / Jose Luis Perez Monreal

Kontakizun hau hasteko garai hartako oroitzapenak lerro hauetara ekartzeko unean, denboraldiaren bilakaera baldintzatu zuten datu garrantzitsu batzuekin egoera testuinguru batean jarri behar da.

Alde batetik, zuzendaritza batzorde berria genuen, Luis Alonso presidente zela. Asmo berrien adierazpen gisa, harrobiarekin lan egin eta pizgarri berri bat eman nahi zitzaion. Beheko kategoriak indartzeko apustua irmoa zela erakusteko, bide horretan, alebinen talde berria martxan jarri zen.

Baina puntu honetara iritsita, klubeko harrobiaren hazkundea eragozten zuen arazo bat zegoen. Bigarren zelai bat falta zen gazteak hobeto lan egin zezaten eta ez nomada gisa Idiazabalen, Olaberrian, Seguran eta ikastetxeetako jolastokietan jokatzen eta entrenatzen aritu ez zitezen.

Nola iritsi ginen prekarietate egoera honetara? Duela zortzi urte, 1979ko udan, igerilekuak eraikitzeko zelai txikia eraitsi zen. Une horretatik aurrera, promesak jaso arren, bigarren zelaia kimera bat zen oraindik eta ez zegoen haren berririk.

Beste alderdi garrantzitsu bat, Nicasio bezalako kondaira bat aulki bagonerora itzultzea izan zen. 1985eko udan utzi zuen taldea, igoera historikoaren ondoren. Bi denboraldi geroago itzuli izan horrek ilusioa piztu zuen beasaindar zaleen artean.

Denboraldia aurrekoa baino hobea izan zen, ez suziriak botatzeko modukoa, baina bai hobea, eta zalantzarik gabe, are hobea izango zen denboraldia aldatu zuen ezbeharra gertatu izan ez balitz.

Nicasiok, lehen esan dugun bezala, lehen taldea zuzentzen jarri zen berriro. Denboraldiko une garrantzitsuenean, taldea ondoen zegoenean, osasun arazo larri bat izan zuen eta ondorioz, taldea utzi behar izan zuen. Monrealek ordezkatu zuen. Zalantzarik gabe, aste zailak izan ziren, eta eragin handia izan zuten denboraldi hartan.

Futbol-denboraldi hau amaitzean, Nicasiok Gipuzkoako Futbol Federaziotik, Gipuzkoako entrenatzaile onenaren saria jaso zuen. Urteetan egindako lan itzelagatik zilegia zen errekonozimendua.

Denboraldia zenbakitan: 34 partidu, 13 garaipen, 8 berdinketa, 13 porrot; 54 gol alde, 51 gol kontra; 34 puntu. 18 taldeko sailkapenean, 9. postua.

1988-89 denboraldia “Jeitsieratik Hurbilegi”

Presidentea: Luis Alonso
Entrenatzailea: Jose Luis Perez Monreal

Kontakizun hau hasterako orduan txirrista hitza erabiltzen da. Hori izan zen denboraldia, sentsazio eta emozioen txirrista.

Zuzendaritza Batzordea, konfiantzaren erakusgarri, jarraipena ematen saiatu zen, eta berriro agindu zion Monreali lehen taldearen zuzendaritza.

Baina gauzak ez ziren ondo atera. Ziurrenik, emaitzak ez ziren bat etorri taldeak erakutsitako jokoarekin, zenbait momentutan ondo jokatu zuelako. Baina, egia esan, denboraldi osoan zehar taularen beheko postuetan egon ginen. Oraingoan bai, jaitsieratik oso gertu egon ginen, gertuegi.

Mikroskopioaz plantilla aztertzen badugu, ziurrenik ahulagoa, gazteegia eta eskarmenturik gabekoa zela esan dezakegu kategoria gogor eta estu baterako. Ez genuen uda-garaian hori pentsatzen, baina seguru asko hala zen, bai. Taldeak areatan ez zuen asmatzen, atzekaldean ez zen sendoa, ez zuen golik, eta horrela oso zaila da bizirik irautea.

Ia denboraldi osoan “Beno, bolada on bat izango dugu eta sailkapen-zulotik aterako gara” pentsatuz egon ginen. Baina asteak pasa ahala udaberria iritsi zen eta hor jarraitzen genuen, sailkapen-taulako zuloan. Liga bukaeran hamazazpigarren postuan berdinduta geunden Trintxerperekin.

Egoera horretan, taldea eta jarraitzaileak Andoainera joan ziren, jaitsiera edo mailari eusteko aukera Etxebarrian jokatzera. Denboraldia partida batean jokatzen genuen, final bat zen. Jokoa eta markagailua aldekoak izan genituen beti, baina amaierara iritsita, aurkariak 2-3 hurbildu ziren. Tentsio handiko minutuak izan ziren, urduritasuna, sufritu egin zen, asko gainera. Baina azken bi golek, 2-5ekoa, salbazioa ziurtatu zuten.

Denboraldia zenbakitan: 36 partida, 9 garaipen, 11 berdinketa, 16 porrot; 35 gol alde, 45 gol kontra; 29 puntu, 7 negatibo. 17garren postua, 19 taldeko sailkapenean..

Zutik; Roberto Turrientes, Carlos, Gelbenzu, Insausti, Zaldua, Martin, Monreal (entrenatzailea) Eserita; JM Turrientes, Cortes, Iturrioz, Galarreta, Felix Gonzalez

1989-90 denboraldia “Aro berri baten hasiera”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Pako Ayestarán / Eduardo “Tito” Prieto

Beste uda zail bat izan zen. Zuzendaritza Batzordearen eta Udalaren arteko harremana zaila zen oraindik, eta uda horretan are gehiago tenkatu zen soka.

Alde batetik, Klubaren aurrekontua etengabe hazten ari zen, 6 milioi pezetako muga hautsi arte, eta ezinezkoa zirudien betetzea. Zurrumurruek gora egin zuten, eta Kluba desagertzetik gertu eta litekeena zela ere aipatu zen. Udala presionatzeko ahalegin desesperatuan, lehen taldea erregional mailan ez inskribatzeko erabakia hartu zen. Soka apurtzeko zorian zirudien.

Puntu horretan, bazkide batzuek Ez Ohiko Batzarra deitu zuten. Egoera benetan gogorra izan zen han zeudenentzat, Kasino zaharrean tentsio handiko uneak bizi izan ziren eta presidente berri bat atera zen hartatik, Peio Guibelalde. Garai berri bat hasi zen Beasainentzat.

Pako Ayestaran etxeko jokalari ohiak zuzendu zuen ontzia eta jardunaldi askotan zehar, 18garrenera arte, liderrak eta dominatzaileak izan ziren. Baina emaitza bolada txar batek kargugabetzea ekarri zuen eta bere ordezkoa Tito Prieto izan zen.

Azken jardunaldian Andoaingo Etxebarrieta zelai zaharra izan zen beste behin gure etorkizuna jokatzen zen zelaia. Duela urtebete maila mantentzeko izan zen, orain Hirugarren Mailara igotzeko. Iaz alde atera zen, aurten aurka. Promozioan ere ez zen zorterik izan Bermeoren aurka eta taldeak Preferenten jokatuko zuen hurrengo denboraldian.

Denboraldia zenbakitan: 34 partida, 18 garaipen, 10 berdinketa, 6 porrot; 58 gol alde, 30 gol kontra; 46 puntu; 18 taldez osatutako multzoan 2. sailkatua.

Eserita: Galarreta, Gabriel, Raul, Txitxo Albisu, Cortes, Arroniz, Simpler Erdiko lerroan: Turrientes, Tobar, Mendigain, Garmendia, Satrus (2º entrenador), Pello Gibelalde (presidente), Pako Ayestaran (entrenador), Paulino Intxausti, Joserra Arruabarrena, Berasategi, Esnaola Goiko lerroan: De la Parra, Ugartemendia, Aranalde, Larraona, Arteaga, Lasa, Txemi Perez del Barrio.

1990-91 denboraldia “Hirugarren Mailara igoera”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Eduardo “Tito” Prieto / Peio Iguaran
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Hirugarren Mailan 9 urte egin ondoren, 1964-65 denboraldian errejional kategorietara jeitsi eta hemen Beasainek 26 denboraldi eman zituen: 9 Preferentean, 12 Lehen Erregionalean eta 5 Bigarren Erregionalean.

Aurreko denboraldiko amaiera tristearen zapore mingotsa mantentzen zen; taldeak irrikaz desio zuen igoera eskura izan zuen. Gol bat sartzea falta izan zitzaion taldeari. Igande arratsaldea zen, desagertutako Etxebarrietako zelaian, Andoainen. Bertara beasaindar zaletu ugari joan ziren eta 1-1eko emaitza ez zen nahikoa izan zen eta Zarautz igo zen mailaz.

Denboraldi berriari plantilla indartsu batekin egin behar zitzaion aurre, igoera aukera posiblea zela pentsatuz. Laugarren jardunaldian taldeak lidergoa eskuratu zuen, eta ez zuen utzi amaierara arte, nahiz eta bi hilabeteren faltan emaitzen krisi batek entrenatzailearen aldaketa eragin.

Txapelketa bukatzeko 5 jardunaldi falta zirenean, bagoneroek matematikoki txapeldun izatea lortu zuten eta ondorioz zuzeneko igoera. Ospakizuna azken jardunaldian gertatu zen Loinazen Anaitasunaren aurka 3-2 irabaziz; Xabi Cortes, Roberto Turrientes eta Asier Perezen izan ziren golegileak.

38 jardunalditan 26 garaipen, 8 berdinketa eta 4 porrot lortu ziren. Guztira 60 punturekin, Lagun Onak bigarren sailkatuak baino 5 gehiago.

Zutik, ezkerretik eskubira: Iñaki eskisabel, JoseMaria garmendia, Joseba garmendia, Marcos Perez (fisioterapeuta), Roberto Turrientes, Tobar, Arruabarrena, Riaño, Alonso, Peio Iguaran (entrenadorea), larraona, Urmeneta, juanjo Lizarralde, J.M Perez, iñigo lasa, Peio Gibelalde, (presidentea, Arroniz, rafael gonzalez (materialen arduraduna), Enrique Villaro. Makurtuta, ezkerretik eskubira: Asier Perez, Mendigain, Cortes, estala, Velazquez, Albisu, Galarreta, Prieto, Garmendia, Diaz de Garaio, Torres y Esnal.


Goiko lerroan: Velazquez, Diaz de Garaio, Asier Perez, Txemi, Torres Beheko lerroan: Eskisabel, Turrientes, Mendigain, Lasa, Albisu, Garmendia

1991-92 denboraldia “Bigarren B Mailara igoera”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Alfredo del Castillo
Entrenatzailearen laguntzailea: Manuel Diaz “Navarro”
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Denboraldia kategoria berri batean, zorrotzagoa, entrenatzaile berriarekin eta plantilla berrituarekin, baina kalitatezkoa eta erronkari aurre egiteko prestatua.

Lehen itzulia bikaina izan zen porrotik gabeko 14 jardunaldi kateatuz, neguko txapeldunak izanik, denboraldi osoa Real Unionekin buruz buruko lehian eman zuen, azkenean Hirugarren Mailako IV. multzo honetako txapelduna izan zena.

Beasain bigarren sailkatu zenez, Escobedo talde kantabriarra, Peña Sport (Tafalla nafarra) eta Utebo (Zaragoza) taldeekin igoera lortzeko lehiatu zen play off-ean. Multzo honetan txapeldunak bakarrik lortu zezakeen igoerako saria; Bigarren B mailara igotzeko txartela.

Porrot bakarra jaso zuen ligaxka bikain baten ondoren, Escobedoren zelaian (1-0), azken jardunaldira iritsi ginen. Ekainaren bukaerako igande bero batean, Loinazen, Utebo egoera pribilegiatuan hartu genuen etxean; izan ere, nahiz eta mañoak 0-1 aurreratu lehen zatian, emaitza horrek ere balio zion Beasaini, baina kanpotarren bigarren gol batek eurei ematen zien igoerako txartela. Tentsioz betetako egoera horretan, 85garren minutuan Mendigainek baloia lapurtu zuen zelai erdian eta aurrera eginez Galarretari pasa zion. Honek jokaldi bikaina egin zuen eskuin hegaletik eta erdiraketa jarri zuen Mendigainek buruz errematatu zuen 1-1ekoa lortuz..

2.B mailara igotzea jada ez zen ilusio bat, amets bat, errealitatea zen!

Zutik, ezkerretik eskubira: Briones, Medinabeitia, Rafael Rosado (guardameta reales), Ramon Eizmendi, Coloma, Larraona, Mendiagian, eskisabel, Ibañez, Sukunza, Mateos, Roberto Turrientes, Navarro (2º entrenadorea), Arruabarrena. Makurtutas, ezkerretik eskubira: Galarreta, Sukia, Cortes, Larrarte, Zubelzu, Jandro, Pérez, Garmendia y Estala.


Goiko lerroan: Briones, Eizmendi, Arruabarrena, Ibañez, Calvo, Aranzadi, Sukunza, Larraona Erdiko lerroan: Navarro (2. entrenatzailea), Turrientes, Sukia, Zubelzu, Castillo (entrenatzailea), Mendigain, Coloma, Madinabeitia, Eskisabel, Marcos Perez (fisioterapeuta) Beheko lerroan: Diaz de Garaio, Asier Perez, Garmendia, Gordo, Estala, Cortes, Galarreta, Juanjo Larrarte

1992-93 denboraldia “Lehenengoa bigarren B mailan”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Alfredo del Castillo / Manuel Diaz “Navarro”
Entrenatzailearen laguntzailea: Manuel Diaz “Navarro”
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Lehen denboraldia Bigarren B Mailan, oso zaila. Aurreko denboraldia oso berandu amaitu zen, eta oso denbora gutxi egon zen aldaketa dezente izango zituen plantilla berri bat eraikitzeko, kategoria-jauzia zela eta. Partidu bakoitzean ikusi zen alde hori. Bigarren B maila Hirugarren Maila baino indartsuagoa eta gogorragoa zen eta Erregionalean egon ziren jokalariek jarraitzen zuten taldean, beraz, normala zen aldaketa hori pairatzea.

Taldeari jokoan eta emaitzetan jarraikortasuna falta izan zitzaion eta ziurgabetasun sentsazioa egon zen txapelketaren hainbat fasetan. Amaierarako bi jardunaldiren faltan, entrenatzaile aldaketa erabaki zen, eta ordura arte bigarren entrenatzaile zenak hartu zuen agintea.

Azken partida Miguel Angel Lotinaren Logroñes B taldearen aurka jokatu zen eta ez zen erraza izan, errioxarrak 0-1 aurreratu baitziren, baina azkenean markagailua irauli egin zen eta mailari eusteko helburua lortu zen.

Taldeak 13. postua eskuratu zuen, 34 punturekin; 9 garaipen, 16 berdinketa eta 13 porrot. Igoerarako Play-offa (saririk gabe) jokatu zuten Alavesek, Barakaldok, Torrelavegako Gimnasticak eta Palentziak, eta hirugarren mailara jaitsi ziren Hernani, Zaragoza B, Elgoibar eta Santurtzi.

Goran, ezkerretik eskubira: Larraona, Badiola, Perez, Saez, Briones, Medinabeitia, Aguado, Olano, Mateos, Erdian, ezkerretik eskubira. Navarro (entrenadore laguntzailea), Ormaetxea, bidaurreta, Eskisabel, Alfredo Del Castillo (entrenadorea), Ibañez, Alonso, Larrarte, Marcos Perez (fisoterapeuta) Makurtuta, ezkerretik eskubira: Sukunza, Pelaez, Jandro, Peio Gibelalde (presidentea), Barriola, garmendia y Galarreta.

 

1993-94 denboraldia “Bigarren denboraldia 2.B mailan”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo, Carlos Larburu
Fisioterapeuta: Markos Perez

Aurreko denboraldiko estutasunen ondoren mailari eusteko, berritze sakona gertatu zen lantaldean. Perico Alonso entrenatzaile berria
Realaren bigarren taldetik etorri zen “Sanse”-tik eta berarekin batera 7 jokalari ere iritsi ziren; batzuk lagata eta beste batzuk jabetzan.

Haseratik gauzak ondo joan ziren, denboraldi oso ona izan zen eta seigarren postu bikain batekin amaitu zen.
Hurrengo denboraldian Errege Kopa jokatzeko aukera erdietsi zen eta ilusio handia transmititu zen jarraitzaileei.

14 garaipen, 12 berdinketa eta 12 porrot izan ziren 40 puntu lortzeko.

Bigarren Mailara igotzeko Play-offa jokatu zuten Alavesek, Sestaok, Numanciak eta Barakaldok, baina inork ez zuen sari hori lortu…

Hirugarren mailara, Baskonia, Endesa Andorra, Utebo eta Touring jaitsi ziren.

Hala ere, kirol-hobekuntza hori ez dator bat kezkagarria izaten hasia zen egoera ekonomikoarekin; bazkide kopuruaren jaitsiera,
Loinazko partiduetara jende gutxiago joaten zen… nolabaiteko defizita gertatzen ari zen egiturazkoa izatera pasaz gero proiektua bideraezina bihurtuko zuena.

Goran, ezkerretik eskubira: Elola, Gibelalde, De Luz, Soto, Larraona, Garmendia, Aguinaga, Navarro, Oianluze. Erdian, ezkerretik eskubira. Larburu (Entrnadore laguntzailea), Beobide , Ugartemendia, Perico Alonso (entrenadorea), Peio Gibelalde (presidentea), Alfredo del castillo (2º entrenadorea),Leturia, Eskisabel, Marcos Perez (fisoterapeuta) Makurtuta, ezkerretik eskubira: Aguado, Jandro, Ibañez, Lizaso, Orbegozo, Soto, Sukunza, Olano

 

94-95 denboraldia “Lehen atala: Liga”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo
Fisioterapeuta: Carlos Larburu

Denboraldi hau, zalantzarik gabe, Kopan lortutako arrakastak nabarmendu zuen, baina kapitulu honetan ligan egindako lan paregabearen inguruan
jardungo gara. Denboraldi honetako bigarren atala eskeiniko diogu kopan lortutako arrakastari.

Nahiz eta 2. multzoa 1994-95 denboraldi honetan oso gogorra izan, pentsa zein mailatako taldeak elkartu ziren horiteko bi talde Bigarren Dibisiora igo zirela (Alaves eta Sestao). Hala eta guztiz ere beasaindarrek denboraldi bikaina egin zutela eztabaida ezina da. Aukeran luzetxo ere egin zitzaien, kopan egindako ahalegina ordaindu zutela ez dago zalantzan.

Taldeak laugarren postuan bukatu zuen liga erregularra 46 punturekin; 15 garaipen, 16 berdinketa eta 7 porroten ostean (44 gol alde eta 28 kontra). Honela, Bigarren A mailara igotzeko Play-offak jokatzeko sailkatu zen.

Igoera lortzeko saiakeran 2. B mailako talde honetan beste hiru talde hauek izan ziren bidelagun; Alaves lehen postuan sailkatua, Numantzia Bigarren, Sestao hirugarren eta Beasain laugarren. Alavesek eta Sestaok lortu zuten mailaz igotzea.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Casetas (play-out bikoitzaren ondoren), Torrelavegako Gimnanstica, Zaragoza B, Gernika eta Hullera Vasco-Leonesa.

Play-Off-ean, bagoneroei talde gogorra suertatu zitzaien; Almeria, Valentziaren filiala eta Racing de Ferrol. Almeriarrak izan ziren igoera lortu zutenak. Bigarren A mailarako igoera fasea ez zen ona izan beasaindarrentzat; 5 partidu galdu eta berdinketa 1 lortu zuten.

94-95 denboraldia “2. zatia/Kopa”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo, Carlos Larburu
Fisioterapeuta: Markos Perez

Aurreko kapituluan aipatu bezala, klubaren historiako denboraldirik bikainenetako bat izan zen.

Liga erregulartasunaren torneoa bada, eta Play-Offera iritsiz gero emaitza bikaina da taldearentzat. Nota hobetzea posible balitz, Kopa txapelketa izango da hori posible egin dezakeena. Eta hala izan zen, zalantzarik gabe; denboraldi hau bereziki gogoangarria bada, K.O.aren torneoan izan zuen parte-hartzearen distiragatik izan zen.

Lehen kanporaketan Tudelanoren txanda izan zen, Loinazen 3-0 irabazi ondoren, Jose Antonio Elola Udal zelaian 2-2ko emaitza erdietsi zen (gaurko estadio bera da, baina izena aldatu zioten, eta orain “Tuterako Hiria” udal estadioa bezala ezagutzen da).

Bigarren kanporaketan, zozketak Beasain eta Castellon elkartu zituen. Loinazen 0-0eko emaitzaren ondoren, azken minutuak herio batean eman zituen gure taldeak Castalia zaharrean. Ia ezinean, 2-1 galtzen eta 10 jokalarirekin berdegunean. Baina luzapenean iritsi zen 2-2koa, hurrengo txandarako txartela eman zuena. Ustekabean baina historia egiten jarraitzeko balio izan zuen.

Eta halako batean hurrengo zozketan Albacete iritsi ziren, Lehen Mailan Benito Flororen zuzendaritzapean denak harritzen zituen “gazta mekanikoa”.

Lehenengo aldia izan zen Lehen Mailako talde batek partida ofizialean Loinaz bisitatzen zuena, eta aukera hori neguko arratsalde hotz bat gertatu zen Loinaz bete-bete batean. Partida horrek piztu zuen ikusmina izugarria izan zen. 1995ko urtarrilaren 4a zen, atsedenaldian 0-2 galtzen zuen etxeko taldeak eta inork ez zukeen beasaindarren garaipenaren aldeko apusturik egingo. Baina bigarren zatian Eneko, Idiakez eta Irazustaren golek markagailua irauli zuten 3-2 amaierarako.

Itzulerako partiduan, Carlos Belmonten, erlojua 90. minutura hurbiltzen ari zen eta markagailua 0-0 mantentzen zen, Beasain sailkatzen zuena, baina Albazeteren amaierako golak aurrera jarraitzeko txartela eman zien eta historikoa eta ahaztezina izango zen balentria zapuztu zuen.

Zutik: Elola, Eskisabel, Navarro, Beobide, De Luz, Irazusta Makurtuta: Leturia, Idiakez, Gibelalde, Olano, Sukunza

95-96 denboraldia “Garaipena hiru punturekin saritzen lehena”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Jesus Mari Zamora/Jose Maria Araquistain
Laguntzaileak: Marcos Larburu
Atezainen Entrenatzailea: Marcos Perez
Fisioterapeuta: Marcos Perez/Gorka Perez

Aurreko denboraldi bikainaren ondoren, aldaketak izan ziren teknikarien taldean, Jesus Mari Zamora lehen entrenatzaile eta bigarren, Jose Maria Araquistain, biak Realean egondakoak. Plantilla berdina zen funtsean, baja garrantzitsuren bat ezik, baina hasieratik ikusi zen gauzak oso desberdinak izango zirela, txarrerako, ezer ez zen ondo atera. Garaipenik ez zen iritsi eta
entrenatzaileak dimisioa aurkeztu zuen. Bere bigarrenak ordezkatu zuen…

Hau izan zen lehen denboraldia puntuazio-sistema berriarekin; hiru puntu garaipen bakoitzeko eta berdinketak puntu bat balio zuen. Honek asko zigortu zituen bagoneroak, izan ere, urte berriari garaipenik gane ekin zioten eta berdinketak sari gutxi zekarren puntuaketari dagokionez.

Denboraldiko bigarren zatian, taldeak erreakzionatu egin zuen. Beltza ikusten bazen amaiera, txukun bukatzea lortu zen eta azken emaitza balekoa eman zen.

Hamabosgarren postuan amaitzea lortu zuen taldeak; 9 garaipen, 15 berdinketa eta 14 porrotekin. Guztira 42 puntu.

Igoera Play-off-a jokatu zuten, Sporting Gijon B, Osasuna B, Aviles Industrial eta Lemoak, baina bakar batek ere ez zuen bigarren mailara igotzea lortu.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Bigarren B mailako 2. multzotik, Tudelanok, Durangoko Culturalak, Palentziak eta Amurriok

Goran, ezkerretik eskubira: Arbizu, Benoetxea, Navarro, Elola, Eskisabel, Ugartemendia y De Andres. Erdian, ezkerretik eskubira. Gorka Perez (fisoterapeuta), De LUz, Gomez de Segura, Sukunza, Jose Maria Araquistain (entrenadorea), Idiakez, Iraola, Oronoz, Marcos Perez (fisoterapeuta) Makurtuta, ezkerretik eskubira: Leturia, Indias, Cortes, Peio Gibelalde (presidentea), Pecharroman, Errea, Goikoetxea y Orbegozo.

 

96-97 denboraldia “Jarraitasunaren bila”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Jose Maria Araquistain/Manuel Diez “Navarro”
Atezainen Laguntzailea / Entrenatzailea: Marcos Perez
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Bosgarren denboraldi honen analisia Bigarren B Mailan; jada 5 urte Espainiako futboleko brontzezko kategoriako 2. taldean. Istoria gehiegirik ez duen denboraldia, non entrenatzailearen lanari jarraipena ematea zen asmoa, eta beste urte bateko ibilbidea plantillari, baina ia urte osoa sailkapenaren erdialdetik behera ibili ondoren, lema kolpe bat ematea erabaki zen eta bigarren entrenatzaileak hartu zuen bere gain taldea zuzentzeko ardura eta mailari eusteko erantzunkizuna. Eta helburua aise lortu zen, inolako estutasunik gabe, aldaketa horrek bultzada berria eman zion plantillari, jokoari dagokionez eta, ondorioz, taldeak zazpigarren postuan bukatu zuen, 15 garaipen, 11 berdinketa eta 12 porrotekin.

Aurrera Vitoria, Numancia, Barakaldo eta Lemoak Bigarren Mailara igotzeko Play-off-a jokatu zuten, eta Soriarrak izan ziren igoeraren saria lortu zutenak eta Huesca, Sanse (Real Sociedad B), Zamudio, Zalla eta Logroñes hirugarren mailara jaitsi ziren.

97-98 denboraldia “Eskualde mailako talde baterantz”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Manuel Diez “Navarro”
Atezainen entrenatzailea: Xabier Oialuze
Prestatzaile fisikoa: Mikel Garmendia
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Denboraldia aldaketa estrategiko batek markatzen du jarraitu beharreko norabidea zein zen ulertzeko orduan; taldea “eskualdekoagoa” egitea erabaki zen, 21 jokalariko taldea, eta 15 izan ziren eskualdekoak. Asmoa da jarraitzaileak identifikatuago sentitzea plantelarekin, eta aldi berean, osatzea gero eta zailagoa zen aurrekontu bat leuntzea…

Navarro entrenatzaileak, aurreko urtean denboraldi amaiera ona egin ondoren, taldearen buru izaten jarraitu zuen. Jokalari gazte eta ilusioz betetako taldeak, benetan sendoa den bloke bat osatuz, espero zena baino askoz gehiago eman zuen. Denboraldi erregularraren amaieran taldeak hirugarren postu bikaina lortu zuen, 21 garaipen, 10 berdinketa eta 7 porrotekin. Azken jardunaldian, Loinazen, Barakaldo liderrari 3-1 irabazita, hirugarren postu hori ziurtatu zuen eta Bigarren B Mailara igotzeko Play-offa jokatu zuen.

Barakaldo, Bilbao Athletic, Beasain eta Cultural Leonesak 2. B mailara igotzeko play-offak jokatu zituzten. Iñork ez zuen igotzea lortu.

Suertatu zitzaion taldea oso talde indartsua izan zen. Hiru aurkari hauek osatzen zuten, Malaga, Tarrasa eta Talavera. Talde malagarrak izan zen igoeraren saria lortu zuena.

Denboraldi honek, 1998-99 denboraldiko Errege Kopa jokatzeko saria ekarri zuen.

Bartzelona B, Mallorca B, Malaga eta Huelva izan ziren Bigarren Mailara igotzea lortu zuten 4 taldeak. Zamora, Racing B, Real Union, Izarra eta Andorrako Endesa izan ziren hirugarren mailara jaitsi zirenak.

 

98-99 denboraldia “Golik gabe ez dago…”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Manuel Diez “Navarro”
Prestatzaile fisikoa: Mikel Garmendia
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Kontuan hartu beharreko lehen alderdia aurreko denboraldi handiaren ondoren plantillaren berritzea izan zen; 7 jokalarik bakarrik jarraitu zuten aurreko denboralditik.

Bigarrenik, gol faltak baldintzatutako denboraldi bat izan genuen, esan dezakegu taldeak futbol ona jokatu zuela, baina ez zuen golik izan, 27 gol bakarrik 38 partidatan, Tropezon jaitsitakoarekin batera gol gutxien egin zituen taldea izanik, aipatutako 27 horiek bakarrik…

Denboraldiaren zati handi bat sailkapeneko beheko postuetan egon ondoren, entrenatzaile aldaketa iritsi zen Arakistainen itzulerarekin eta taldearen defentsako sendotasunari esker, 30 gol bakarrik jaso zituen, arlo honetako kategoriako hirugarren talde onena, maila salbatzea ahalbidetu zuena, estutasun handirik gabe.

13. postua, 45 puntu, 10 garaipen, 15 berdinketa eta 13 porrot.

Bigarren B Mailara igotzeko Playoffa jokatu zuten Leonesa, Bermeo, Barakaldo eta Burgosek, baina inork ez zuen sari hori lortu.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Noja, Lemona, Tropezon eta Elgoibar.

Denboraldiko beste alderdi garrantzitsu bat Kopako parte hartzea izan zen. Lehen txandan zozketak bigarren mailako Eibarrekin parekatu gintuen, berdinketa Loinazen eta 1-1 ipuruan, etxetik kanpoko golen balio bikoitzarengatik aurrera egin genuen. Bigarren txandan, beste bigarren mailako bat, Logroñes. 3-1 irabazi Loinazen, eta 0-0 Las Gaunasen.

Hirugarren txandan, lortutako bi arrakasten ondoren, bigarren B mailako 4. multzoko Benidorm aurkari xumeagoa zirudien, denboraldi txarra egiten ari ziren eta hirugarren mailara jaitsi ziren, baina Loinazen 0-0 egin ondoren etxetik kanpo 1-0eko porrotarekin denboraldi honetako Kopako abentura amaitu zen. Hala ere txapelketa on bat izan zen, nahiz eta apur bat urrunago iritsi ahal izan ote zitekeenaren zapore mingotsarekin geratu.

 

99-00 denboraldia “Arconadaren estreinua aulkian”

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Gonzalo Arconada
Prestatzaile fisikoa: Alfonso Azurza
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Denboraldi bikaina, Gonzalo Arconadaren estreinaldian talde beasaindarren gidaritzapean. Taldea aukerekin iritsi zen denboraldi amaierara arte.

Play-offak jokatzeko borrokan azken unerarte egon zen, baina azkenean ez zuen lortu. Bostgarren sailkatutik puntu bakarrera geratu zen, Gasteizko Aurrera, eta laugarren geratu zen Barakaldotik 5era (play off-etako azken postua lortu zuena). Denboraldi oso ona, zenbakiek hala adierazi zuten moduan; seigarren postua, 16 Garaipen, 11 berdinketa eta 11 porrot, 59 punturekin.

Gimnastica Torrelavega, Zaragoza B, Burgos eta Barakaldo Bigarren Mailara igotzeko playoffak jokatu zituzten, saririk lortu gabe eta taularen sailkapenaren behealdean, Bermeo, Valladolid, Figueruelas eta Izarra Hirugarren Mailara jaitsi ziren.

Goran, ezkerretik eskubira: Amilibia, Sukia, Suscun, Esnal, Mendigain, Gorrotxategi, Sarriegi, Bengoetxea, Imanol Erdian, ezkerretik eskubira. Gorka Perez (fisioterapeuta), Bacaicoa, hernandez, Gonzalo Arconada (entrenatzailea), Peio Gibelalde (presidentea), Azurza (preparadore fisikoa), Iraola, Gibelalde. Makurtuta, ezkerretik eskubira: J. Gonzalez, Nuñez, Mendizabal, Perales, Gastesi, Lasa, Usandizaga, Iriarte

00-01 denboraldia “Beasainek Reala kanporatu zueneko gau hura

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Gonzalo Arconada
Prestatzaile fisikoa: Alfonso Azurza
Fisioterapeuta: Gorka Perez

2000ko udan, San Mamesen martxan jarri zen drainatze sistema berri bat izan zen albiste, baina jendeak litekeena da ez jakitea sistema hori justu urtebete lehenago Beasaingo Loinatz zelaian jarri zela. Iberiar penintsulan lehen esperientzia izan zen, Espainian aurretik erreferentzia bakarra Balear Uharteetan izan bait zen. Aipamen hau hona ekarri nahi izan dut Kluba beti arlo guztietan hobetzeko moduari begira zegoela aditzera emateko.

Beasainen apustua, taldearen zutabe nagusia eskualdeko jokalariak izatea zen oraindik ere. Gonzalo Arconadak bere bigarren denboraldia zuen taldea zuzentzen. Jokalari gaztez osatutako talde bateko buru zen, helburu bakarrarekin; mailari eustea.

Egia da zenbakiak aurreko denboraldiaren antzekoak izan zirela, baina sentsazioak okerragoak izan ziren. Taldea goiko postuetatik baino behekoetatik gertuago egon zen ia denboraldi osoan, eta azken txanpan emandako bultzadari esker lortu zen zenbakiak hobetzea. Denboraldi honetako poza Errege Kopan iritsi zela ahaztu gabe.

Eta Errege Kopari buruz hitz egingo dugu orain. Lehen kanporaketan, zozketak Fragarekin parekatu gintuen. Fragan 2-4 eta Loinazen 2-0 irabazi genuen, 6-2ko emaitza orokorra lortuz. Zoriak, Realarekin parekatu zituen bagoneroak bigarren txandan, historiara pasako zen hitzordua.

2000ko abenduaren 13an partida bakarrera jokatu zen kanporaketa. Gau hori betiko grabatuta geratu zen gure historian, eta kroniken arabera, baita Loinatz zaharra bete zuten ia 5.000 zaleen oroitzapenean. Sukia aurrelari ataundarrak 6. minutuan aurreratu zituen gureak. 32.ean berdindu zuen Realak Khoklov errusiarraren bitartez, baina 63.ean Sukiak berriro berari egin zioten penaltia sartu eta behin betiko 2 eta 1ekoa utzi zuen markagailuan.

Kopako ibilbide zoriontsua 0-3ko porrotarekin amaitu zen Loinazen gerora txapeldun izan zen Zaragozaren aurka. Zaragozak 3-1 irabazi zion Celtari Cartujako finalean, Sevillan.

Denboraldia zenbakitan: 7. sailkatua 20 taldeko multzo batean; 14 garaipen, 15 berdinketa, 9 porrot; 67 gol alde, 49 gol kontra, 57 puntu. Burgosek, Leonesak, Calahorrak eta Amurriok igoerako Playoffak jokatu zituzten. Burgosek Bigarren Mailara igotzea lortu zuen eta Racing Santander B, Peña Sport, Tropezon eta Chantrea Hirugarren Mailara jaitsi ziren

Loinazen jarritako drainatze sistema
Goiko lerroan: Jon Ander Elgarresta, Egoitz Sukia, Edu Jurado, Alain, Imanol Gonzalez, Andoni Zabaleta, Baldero, Ekain,Titi De Marcos.
Erdiko lerroa: Iakes, Jon Ander, Txapi Oialuze (atezainen entrenatzailea), Alfonso (prestatzaile fisikoa), Peio Gibelalde (presidentea), Gonzalo Arconada (entrenatzailea), Ricardo (atezainen entrenatzailea), Aritz Mujika, Unai Egurbide.
Beheko lerroa: Remirez, Gaizka Iriarte, Jon Usandizaga, Joseba, Sergio, Iker, Endika, Luis Garmendia

01-02 denboraldia “Hirugarren mailara jaistea

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Xabier Estebanez / Manuel Diaz “Navarro”

Denboraldi tristea izan zen. Bigarren B Mailan aritu ginen azken denboraldia. 1992an Alfredo Del Castillo entrenatzailearekin igo ginenetik gure maila izan zen. Beasain maila honetan “klasiko” bihurtuta zegoen, baina dena okertu zen hasieratik; gol falta, emaitza kaskarrak, eta entrenatzailez aldatu arren, amaiera okerrena izan zen.

Arrazoiak aurkitu nahian (denboraldi on bat egitetik bait gentozen), esan dezakegu ziurrenik multzoz aldatzeak ez zuela bat ere lagundu. Kataluniako taldeekin geratu ginen, eta horrek ez zion mesederik egin esperientziarik gabeko gure plantilla berriari, dena maldan gora jarri baitzitzaion. Ahaztu gabe, aurreko denboraldiaren amaieran bi aurrelari titularrak taldea utzi zutela; Egoitz Sukia Eibarrera joan zen eta Haritz Mujika Sansera.

Hamargarren jardunaldian gertatutako entrenatzaile aldaketak –Navarro bezalako jokalari historiko bat aulkira itzuli zen-, erreakzio positiboa eragin zuen jokoan eta emaitzetan, baina ez zen nahikoa izan. Terrassako azken jardunaldira bizirik iritsi ginen. Jon Ander Hombrek sartutako golak 1-1ekoa suposatu zuen eta jaitsieratik libratuko ginela zirudien, baina Sabadellek garaipena lortu zuen Zaragozan baina batez ere Binefarrek Logroñon lortutako berdinketak promoziora eraman gintuen.

Zozketak Melillarekin parekatu gintuen. Joaneko partida Francisco Sanchez Montoya zelaian gaizki joan zitzaigun. 2-0eko porrota eta luzapenean gola baliogabetu ziguten. Oso zail jarri zitzaigun Loinazen jokatu beharreko itzulerako partidua. Atsedenaldira iritsi aurretik sartu ziguten golak egoera are larriagoan jarri gintuen eta Remirezek 85. minutuan sartutako gola ez zen nahikoa izan. Azken aukera geratzen zitzaigun oraindik; Torrelavegako Gimnastikaren aurkako kanporaketa.

Gorka Brit eta Jon Ander Hombre aurrelarien bajekin, taldeari ate aurrean asmatzea falta izan zitzaion. 94.ean sartutako gol batek 1-0ekoa jarri zuen Malecon-en. Loinazen gain-azpi egin beharra zegoen. Eguna heldu zen, ez zegoen beste tarterik. Bagoneroek aurrea hartu zuten markagailuan aurkariak 18.en minutuan bere atean sartutako golari esker, baina berehala berdindu zuen Gimnasticak. Bigarren zatian denbora azkar zioan aurrera eta urduritasunak gureak hartu zituen. 80. minutuan Eduk 1-2koa jarri zuen. Riosek 86an lortutako berdinketa ez zen nahikoa izan eta jaitsiera gauzatu zen. Gogorra izan zen, oso gogorra. Hurrengo egunean entrenatzaileak esan zuen sailkapenean gain-azpi egiteko igandero final bat jokatuz aritu zirela eta horrek eragindako esfortzu fisiko eta mentalak taldea promozioko partidetara indarrez justu iristea ekarri zuela.

Igartza Futbol Zelai berria

Baina denboraldi hartan ez ziren albiste txarrak bakarrik izan, onak ere izan ziren eta hauen artean onena, zalantzarik gabe, 2002ko apirilaren 27an Igartzako futbol zelaiaren inaugurazioa izan zen.

Igartza futbol zelaiaren inaugurazioa (2002ko Apirilaren 27a)

1979an udal-igerilekuak eraikitzeko Loinazko zelaiaren ondoan zegoen zelai txikia eraitsi zenetik, Beasainek, herriak eta klubak zelai berri bat eraikitzea eskatu zuten, baina ez zuten lortu. Harrobiko lana garatu ahal izateko eremu bat, non prestakuntza-taldeek bere lekua izango luketen. Klubaren bizitzan, garapenean eta sentimenduan funtsezkoa den zerbait. 23 urte luze itxaron behar, baina azkenean ametsa egi bihurtu zen.

Oinarriko futbola une txarra bizitzen ari zen. Sei denboraldi pasa ziren haur talderik gabe. Kadetea bigarren mailan hondoratuta zegoen eta Jubenilak jaitsierarekin itxi zuen denboraldia. Igartza futbol zelaiak bultzada handia eman behar zion gure harrobiaren berpizteari.

Gaineratu behar Beti Bizi Elkarteak, Kultura Batzordeak proposatuta, 2002ko Urrezko barea eman ziola Beasain KEri. Elkarteak bi urtez behin Beasainen alde egindako lanean nabarmendu diren pertsona edo erakundeei ematen dien saria da.

Denboraldia zenbakitan: 11 garaipen, 11 berdinketa, 16 porrot; 43 gol alde, 61 gol aurka, 44 puntu guztira; 16. postua 20 taldeko multzo batean.

Bartzelona B, Espanyol B, L’Hospitalet eta Terrassa sailkatu ziren igoerarako. Izan ere, Terrassa 5. sailkatu zen, Zaragoza Bk, ligaren amaieran, ezin izan baitzuen jokatu igoera fasea, bere lehen taldea Lehen Mailatik Bigarren Mailara jaitsi zelako, eta, hain zuzen ere, Terrassak lortu zuen Bigarren Mailara igotzeko saria. Beasainez gain, Real B, Eibar B, Huesca eta Alfaro jaitsi ziren Hirugarren Mailara.

Peio Gibelalde Zuzendaria Urrezko barea jasotzen
Zuzendaritza taldea eta Peio Gibelalde presidentea urrezko barea jasotzen.
Goiko ilara: Eizagirre, Cuesta, Aizpurua, Arregi, Jurado, Parra, Baldero, Esnal, Sarriegi, Elgarresta.
Erdiko ilara: Alfonso Azurza (preparador físico), Bouzo, Xabier Estebanez (entrenador), Peio Gibelalde (presidente), Gorka Perez (fisioterapeuta),Vazquez eta Angel Bajacoba
Beheko ilara: Iakes Gibelalde, Gaizka Iriarte, Jon Ander Hombre, Piñeiro, Pedraz, Urkiola, Rios, Romero, Iker Remirez, Nuñez.

02-03 denboraldia “Aro berri bat

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Manix Mandiola

Mailaz jaitsi ondoren, Beasainen historian etapa berri bat ireki zela esan dezakegu. Ez bakarrik Hirugarren Mailara itzultzeagatik, baizik eta presidente berria estreinatzen zelako, Enrique Villaro. 1989tik, azken hamahiru urteetan, Klubeko presidenteordea izan zen. Orain, Peio Gibelalde aurreko presidentearen lekukoa hartu zuen.

Presidente berriak bi helburu ezarri zituen bere agintaldiaren ardatz gisa: galdutako maila berreskuratzea eta Igartzako futbol zelai berriari esker, oinarriko futbola hobetzea eta sendotzea.

Jaitsierako taldekoak ziren bost jokalarirekin, entrenatzaile berri bat iritsi zen bagoilarien taldera, Manix Mandiola eibartarra. Lehenengo asmoa jaitsieraren ostean etsita zeuden jarraitzaileei ilusioa itzultzea izan zen. Plantilla guztiz berritu zen; 15 jokalari berri iritsi ziren taldera.

Lemoa, Sestao eta Amorebieta ziren faboritoak, Bizkaiko futbolaren botere ekonomikoa handiagoa dela berretsiz, baina Beasain bere maila onenean edo gertu egon zitekeela pentsatzen genuen. Aurreko denboraldian 22 partidatan 15 gol sartu zituen Gorka Brit golegilea Osasunara joan zen eta horrek taldeari gola faltako zitzaiola pentsarazi zuen.

Liga oso ondo hasi genuen, Basconiari 0-3 irabazita, Rios, Urtzi eta Estarriagaren (penaltiz) golekin. Loinatzen garaipena lortu genuen EHUren aurka; Remirezek 90. minutuan sartutako golak hiru puntuak eman zizkigun. Baina hirugarren jardunaldian lehen porrota iritsi zen, 3-1 galdu genuen Eibarren, eta jarraian 1-2 galdu genuen Loinazen Gasteizko Aurrera Vitoriaren aurka. Hala ere, gorabeherak egon arren, taldea lehiakorra izan zen eta lehen itzulia bukatzean bosgarren postuan zegoen 32 punturekin laugarren sailkatua zen Lemoarengandik puntu bakarrera. Aukerak zabalik zeuden bigarren itzuliari begira.

30. jardunaldian, Loinatzen Sanseren aurka hutsean berdindu ondoren, taldea laugarren postuan zegoen 51 punturekin, bosgarren zen Lemoari bi puntuko aldea ateraz. Ondo kokatuta geunden azken esprinterako, baina Indautxuren zelaian 3-0 galdu ondoren, Lemoak laugarren postu hori kendu zigun, eta amaierarako bost partida baino ez ziren geratzen. Ia ez zegoen hutsik egiteko tarterik.

Hurrengo jardunaldian hiru puntuak lortu ziren Loinazen, 2-0 San Pedrori, baina Lagun Onaken aurka Garmendipen 4-0 galdu izanak min handia egin zuen. Oraindik ez zen konponezina, bi partida geratzen ziren Basconia, Sanse eta Zalla lehen hiru postuen jabe zirela jakinda. Igoerako playoffetara iristeko aukera bakarra laugarren postua lortzea zen.

Azken-aurreko jardunaldian Lemoaren bisita jaso genuen. Sailkapenean puntu bat gehiago zuen eta 2-0 irabazi zigun lehen itzulian, Arlonagusian. Partida bana (1-1) iritsi zen azken minutuetara baina Jagoba Arrasatek partida amaitzear zegoenean sartutako golak hiru puntuak eman zizkigun eta aukera guztiekin iritsi ginen azken jardunaldira.

Getxoko Arenas genuen zain bere zelaian; sailkapeneko taulan erdian kokatua ez zuen ezer jokoan. Eurak izan ziren markagailuan aurreratu zirenak lehen zatian Noriegaren golari esker. Jon Ander Hombre atsedenaldian sartu zen, eta bigarren zatian 50. minutuan banakoa jarri zuen markagailuan. Baina Arlonagusiatik iristen ziren albisteak pronostikoa betetzen ari zela zioten eta Lemoak 3-1 irabazi zion Portugaleteri. Beraz, berdinketak ez zigun balio. Taldea buru-belarri aritu zen behar zuen golaren bila, baina 88. minutuan iritsi zena Antziaren gola izan zen Arenasentzat eta honela amaitu zen denboraldia Beasainentzat. Etsipena handia izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 16 garaipen, 13 berdinketa, 9 porrot, 61 puntu; 37 gol alde eta 31 kontra. Baskonia, Real B, Zalla eta Lemoa aritu ziren Bigarren B Mailara igotzeko lehian, baina inork ez zuen saria lortu. Durango, San Pedro, San Inazio eta Aurrera Vitoria B mailaz jaitsi ziren.

Goiko lerroan: Amiano. Lazpiur, Ayuso, Arregi, Martin, Remirez, Alain eta Eizagirre.
Erdiko lerroan: Muniozguren, Hombre, Iker Lasa (prestatzaile fisikoa), Javier Mandiola (entrenatzailea), Enrique Villaro (presidentea), Auritz Mendizabal (fisioterapeuta), Garmendia eta Estarriga.
Beheko lerroan: Arredondo, Aramburu, Legarda, Rios, Xabier Oianluze (atezainen entrenatzailea), Andueza, Sarasibar, Lizarralde, Zapiain eta Arrasate.

03-04 denboraldia “Loinatz zaharrari agur

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Iñaki Eskisabel

Bigarren urtea jaitsieraren ondoren. Iñaki Esquisabel jokalari ohia iritsi zen aulkira, beasaindarren etxea ondo ezagutzen zuena. Lehenik eta behin, jokalari gisa zortzi denboralditan, eta gero, entrenatzaile-laguntzaile gisa jaitsieraren urtean. Bere buruan eta guztien buruan, lehenengo lau postuetako bat lortzea, baina igotzeko aparteko presiorik gabe, eta sentsazio hori herrian eta jarraitzaileengan sentitzen zela zirudien.

Denboraldi hasiera oso ona izan zen, lau garaipen lehen bost partidetan. Baina seigarren jardunaldiko Lemoaren aurkako porrotak min egin zuen. Zazpi egun geroago beste porrot bat, oraingoan Gernikan (1-0) eta jarraian hirugarrena Basconiaren aurka (0-2) eta hirugarrena golik gabe. Pasaian eten zen bolada txarra, garaipen garrantzitsua (0-1 Jon Ander Hombre).

Jardunaldiak pasa ziren eta lehen itzuliaren amaierara porrotarekin iritsi ginen Zamudioko Udal zelaian 2-0 galdu ondoren. Zazpigarrenak ginen bai, baina laugarrenetik (Portugalete) bi puntura. Estatistikei begiratuz gero gola falta zitzaigun; 19 gol bakarrik 19 partidatan, baina taldea lehiakorra zen.

Bigarren itzuliaren hasiera ez zen ona izan, jokoan zeuden lehen hamabi puntuetatik hiru bakarrik erdietsi genituen. Zama horrek alde alde handia ireki zuen sailkapenean nahiz eta Arlonagusian Lemoaren zelain 0-2ko garaipena lortu Alain eta Ontoriaren golei esker arratsalde hotz eta elurtu hartan.

Zaila zela jakinda, bizirik iritsi ginen azken hiru jardunaldietara. Loinazen 1-0 Eibar B-ren aurka lortutako garaipenak final baten aurrean jarri gintuen hurrengo jardunaldian, Portugaleten.
La Floridan irabazteak bakarrik balio zuen, baina partida oso maldan gora jarri zen jarrilleroek lortu zituzten bi golekin eta ondoren Alainen kanporaketarekin.

Baina azken minututan Jon Ander Hombre eta Urtzi Arrondoren golek, partidan sartu gintuen berriro. Etxekoak oso urduri jarri ziren eta Beasain eraso betean. Luzapenean irabazteko aukerak egon ziren, baina baloiak ez zuen sartu nahi izan. Festa jarrilleroena izan zen eta Beasain Playoffetatik kanpo geratu zen bigarren urtez jaitsieraren ondoren.

Denboraldia eta Loinatz zaharraren historia ixteko, 2-0 irabazi genion Zamudiori Urtzi Arrondo eta David Careagaren golei esker azken partiduan. Honela, bosgarren sailkatu ginen, Portugaletengandik 4 puntura. Azaldu behar da hirugarren sailkatuak, Basconiak, ezin zuela play-off-ik jokatu, Athleticek ba zuelako Bigarren B mailan bere bigarren taldea.

Loinatzi agur

Eta honela iritsi ginen Loinaz zaharraren azken egunera. 2004ko ekainaren 5ean izan zen, Beasaingo eta Añorgako harrobietako taldeen arteko txapelketa batean, eta lortutako azken golaren ohorea Eneko Oiarbiderentzat izan zen. Zelaiaren historia 1958ko abuztuaren 31n hasi zen, eta aipatutako datan amaitu zen.

Orain trantsizio urtea zetorren eta lehen taldeak Igartzan jokatuko ditu bere partidak Loinatz berria jokatzeko moduan egon arte.
Ezin amaitu Igartzako zelai berriak beheko kategoriei eman zien bultzada azpimarratu gabe, ikusgarria izan baitzen. Hiru talde berri heldu ziren: B kadetea, infantilen taldea eta beste alebin bat. Bi igoera izan ziren, A kadetearena eta infantilarena.

Denboraldia zenbakitan: 20 taldeko multzoan seigarren postua; 18 garaipen, 11 berdinketa, 9 porrot; 43 gol alde, 35 kontra; 65 puntu. Play-offak jokatu zituzten Bigarren B Mailara igotzeko, Sestaok, Lemoak, Eibar B-k eta Portugaletek.
Sestaok eta Lemoak Bigarren B Mailara igotzea lortu zuten. Pasaia, EHU eta Bermeo jaitsi ziren.

Lehen lerroan: Amiano, Remirez, Careaga, Legarda, Auritz, Mendizabal (fisioterapeuta), Alain, Arregi, Franco, Parra, Eizagirre
Bigarren lerroan: Sarasibar, Gibelalde, Hombre, Igor Bueno (prestatzaile fisikoa), Iker Lasa (prestatzaile fisikoa), Enrique Villaro (presidentea), Iñaki Eskisabel (entrenatzailea), Otegi, Odriozola, Ayuso
Eserita: Sarasola, Martin, Zapiain, Xabier Oianluze (atezainen prestatzailea), Arrondo, Andueza, Koikili

04-05 denboraldia “Behin behineko toki-aldaketa Igartzara

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: José Manuel Seco

Oso urte berezia izan zen, bi arrazoirengatik batez ere; lehenengoa, Klubaren mendeurrenaren urtea zelako, eta horrek ekitaldi-agenda oparoa ekarri zuen, efemeride hain garrantzitsuari merezi zuen distira emateko. Eta bigarrena, denboraldi honetan Igartzan jokatu zen, Loinaz berriaren lanak zirela eta.

Herrian mendeurrenarekiko ilusioa ia obsesio bihurtu zen hain urte berezian ia betebehar bihurtu zelako igoera. Horrela, mendeurreneko ekitaldiei amaiera ezin hobea emateko, igoera zen gehien nabarmenduko zena.

Hirugarren urtea Hirugarren Mailan. Entrenatzaile posturako Fran Garagarzaren aukera aztertu zen, Elgoibar Hirugarren Mailara igotzetik zetorrena. Baina gai pertsonalak eta batez ere Igartzan jokatzeak Beasainera etortzeko aukerari uko egitea eragin zuen. Badirudi arrazoi hori ere erabakigarria izan zela Eskisabelek ez berritzeko hartu zuen erabakian.

Hautatua Jose Manuel Seco irundarra izan zen, 2002an galdutako maila berreskuratzeko asmoz iritsi zena: “Beasainera taldea mailaz igotzera etorri naiz”.

Igartzan jokatutako lehen partidan 4-2 hartu genuen mendean San Pedro. Bigarren jardunaldian aukera ona galdu zen Laudion, baina ezin izan genuen hasierako 0-0ekoa hautsi. Arenasen aurka 3-2 irabazi hirugarren jardunaldian, Urtzi Arrondo, Mikel Alkorta eta Iakes Gibelalderen golei esker.

7 gol ziren Igartzan jokatutako bi partidatan. Bazirudien taldeak bolbora zeukala, eta Loinatzetik Igartzarako aldaketa maila onarekin gainditzen ari ginela. Bolada onak Urritxen jarraitu zuen, 0-1 Igor Zapiainen golarekin. Gernikan iritsi zen lehen porrota (1-0). Lehen itzuliaren amaieran bosgarren geunden Zallarekin berdinduta.

Bigarren itzulian taldea indartsu aritu zen etxean, baina etxetik kanpora bi garaipen baino ez ziren lortu Azpeitian eta Elgoibarren. Horregatik, Igartzan 1-3 Portugaleteren aurka galdu izanak min handia egin zuen. 36. jardunaldia zen, eta tarterik gabe geratu ginen, ezin zen berriro huts egin.

Bosgarren izanik, laugarren zen Durangoko Culturalarekin berdinduta, baina golaveragea euren alde, Unbeko azken-aurreko jardunaldia finala zen. Garaipenak bakarrik balio zuen, jaitsiera jokoan zuen Eibar B-ren aurka. Eta 3-1 galdu genuen. Playoffetan sartzeko azken aukerak ihes egin zigun.

Liga azken jardunaldi triste batean itxi genuen Igartzan, Aurrera Vitoriaren aurka 0-1 galduta.

Denboraldia zenbakitan: 18 garaipen, 10 berdinketa, 10 porrot; 47 gol alde, 18 aurka, 64 puntu bosgarren sailkatuarengandik (Zamudio) puntu bakarrera eta 6 puntura laugarren sailkatua den Durangoko Culturalarengandik.

Play-offak jokatu zituzten Portugaletek, Zallak, Gernikak eta Cultuk. Portugaletek, Zallak eta Durangok Bigarren B Mailara igotzea lortu zuten.
Euren eskualde-kategorietara jaitsi ziren: Alaves C, Berio eta Bruno Villarreal.

Goiko lerroan: Eneko Eizagirre, Alain Gerekaetxebarria, Asier Otegi, Xabier Oianluze (atezainen entrenatzailea), Jon Muruamendiaraz, Alvaro Parra, Urtzi Amiano.
Erdiko lerroan: Ekaitz Etxebarria,Iñigo Rincon, Urtzi Arrondo, Jose Manuel Seco (entrenador), Enrique Villaro (presidente), Iker Lasa (preparador físico), Igor Zapiain, Imanol Arregi, Ekhi Sarasibar.
Eserita: Jon Ander Hombre, Iakes Gibelalde, Pablo Gomez de Segura, Andoni Usandizaga, Sandra Molina, Joseba Odriozola, Jon Andueza, Andoni Sarasola, Mikel Alkorta.

05-06 denboraldia “Ozta-ozta salbaturik

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: José Manuel Seco / Peio Bengoetxea

Urriaren 8an, Loinatz berriaren inaugurazioa baliatu zen Klubaren mendeurrenari eskainitako ospakizunen artean ekitaldi nagusia izateko.
Egun horretan jokatu zen Amorrortuk zuzentzen zuen Realaren eta Pitermanen Deportivo Alavesen arteko partida. Norgehiagoka minutu bateko isilunearekin hasi zen, jokalariak besoko beltzarekin, aurreko egunean zorigaitzez hildako Mario Soravilla Realeko jokalari gaztearen omenez.

Partida Alavesek irabazi zuen baja asko zituela eta bigarren taldeko hainbat jokalariekin zelairatu zen Realaren aurka. Gasteiztarrak 2-1 nagusitu ziren Bodipo eta Menaren golekin. Gari Urangak aldea murriztu zuen atsedenaldia baino lehen. Ez zen golik izan bigarren zatian.

Zelaiaren egoera txarraren ondorioz, Loinatz berriro itxi zen abenduaren 17a arte. Zelai berria ez zen ondo eraiki. Hasieratik, Loinatz berriaren drainatzeak arazoak ematen zituen. Euriteek zelaiaren herena erabilezin uzten zuten. Tribunaren kokapena zela eta, zelaiaren zati honek ez zuen eguzki izpirik jasotzen. Konponbidea ez zen erraza, hasieratik adierazi zen Loinatzen etorkizuna ez zela belar naturala, artifiziala baizik.

Hasieran esan bezala, Loinatz berria eraikitzeko lanak amaitu gabe zeudela, lehen taldeak etxeko partidak Igartzan jokatzen jarraitu zuen. Denboraldiko helburua sailkapenaren buruan egotea zen. Multzoko ohiko hiru oilarrak, Portugalete, Zalla eta Durangoko Culturala, Bigarren B Mailara igo ziren, baina egia ere bazen Sestao Bigarren B Mailatik jaitsi zenez kategoria horretara itzultzeko faborito nagusia zela.

Seco kargutik kentzea

Lehen bi partidak garaipenekin amaitu ziren; 0-2 Eibarren eta 2-0 Lagun Onaken aurka, baina pixkanaka dena okertu zen. Emaitzak txarrak izan ziren, asteak pilatuz zihoazen garaipenik lortu gabe eta Las Llanasen Sestaoren aurka 4-2 galdu ondoren, zuzendaritzak entrenatzailea kargutik kentzea erabaki zuen, bederatzi partida garaipenik lortu gabe eta 27 puntu posibletik hiru bakarrik lortu ondoren.

Entrenatzailea azaroaren 23an kargutik kendu ondoren, Jose Luis Ribera aukeratu zuten hura ordezkatzeko, Realean Ohorezko Mailako jubenilarekin lanean ari baitzen. Asteburu horretan bertan Igartzako aulkian esertzea zen asmoa, Zamudioren aurka. Bazirudien dena konponduta zegoela hiru aldeen artean: Beasain, Reala eta azkoitiar entrenatzailea. Baina azkenean ez zen horrela izan, aulkian Iker Lasa prestatzaile fisikoa eseri zen.

Etsipena ekarri zuen beste partida bat izan zen; banako emaitza, kanpotarren gola azken unean zalantzazko penaltiari esker. Lehen taldeak Igartzan jokatu zuen azken partida izan zen, eta bolada txarrak jarraitzen zuen, hamar partida irabazi gabe jarraian.

Riberak Realarekin zuen kontratua eten ez zuenez, baztertu egin behar izan zen aukera hori, eta Peio Bengoetxea azkenekoz Barakaldon aritutako entrenatzaile ondarrutarra aukeratu zuten. Beasainera talde txuri-urdina iraultzeko ilusioarekin iritsi zen, baina Gernikaren aurka Urbietan egin zuen debutean bat eta huts galdu zuen. Etxeko estreinaldian, behingoz Loinatzen, Elgoibarren aurka taldeak hobera egin arren beste berdinketa bat lortu zuen polemikarekin; partidaren azken txanpan ustezko penalti baten bidez.

Hamabi partida ziren jada garaipenaren zaporea ezagutu gabe. Gabonetan, EHUren aurka (Alfredo del Castilloren taldea, Beasain Bigarren B Mailara igo zeneko hain oroitzapen ona utzi zuena) lortutako 2-0eko garaipenak, bolada txarra eteteko beharrezkoa zen lasaitasun puntua eman zuen.

Jardunaldiak aurrera egin ahala, sei, zazpi edo zortzi talde Bigarren B Mailatik Hirugarren Mailara jaitsiko zirenaren ustea zabalduz zihoan. Horrek, hirugarren mailatik Errejionalera jaitsi behar zirenen kopurua baldintzatzen zuenez drama zetorrela ikusten zen.

Lidertza jokoan zuen Sestaoren aurka Loinazen 1-0 irabazi izanak itxaropena ekarri zuen, baina hurrengo partidetan Zamudion (0-0), Gernikaren aurka (1-1), Elgoibarren (1-1), Zubietan EHUrekin galdu (1-0) eta azken-aurreko jardunaldian Loinazen Tolosaren aurka berdindu izanak (1-1), Agurainen irabaztera eta Aurrera Vitoriaren emaitzaren zain egotera behartu gintuen.

Bero sargoritsuko arratsaldea, Arrondok bigarren minutuan sartutako gol goiztiarrak partida alde jarri zuen. Hortik aurrera markagailuan abantaila zaintzea beste lanik ez zuen izan Beasainek eta etxeko taldeak, ligan azkenak, ia ez zuen arriskurik sortu.

Besteen mende

Aurrera Vitoriak 5-1 galdu zuen Sestaon San Pedroren aurka eta gure garaipenak zuzeneko jaitsieratik libratu gintuen. Baina ez geunden salbatuta. Denboraldia amaituta egon arren, asko itxaron behar izan genuen. Bigarren B Mailatik lau taldeen jaitsiera baieztatuta zegoen: Durango, Alavés B, Portugalete eta Zalla. Eta talde bat promozioa jokatuz, Amurrio Castillo kanariarraren aurka. Zorionez Amurriok irabazi eta salbatu egin zen.

Baina besteen mende jarraitzen genuen. Gure multzoko talde bat Bigarren B Mailara igotzea behar genuen eta lehen kanporaketaren ondoren, Sabiñanigo gainditu zuen Sestao bakarrik geratzen zen.

Neurketa erabakigarria Tafallako Peña Sport taldearen aurka izan zen. Binako berdinketa Tafallako San Frantzisko zelaian. Las Llanasen itzulikoa sufrikarioa izan zen. 0-0ekoak sestaoarrak igoera erdiestea ekarri zuen etxetik kanpo sartutako golen balio bikoitzagatik eta Beasainentzat salbazioa izan zen.

Denboraldia zenbakitan. 11 garaipen, 14 berdinketa, 13 porrot; 38 gol alde eta 37 kontra; guztira, 47 puntu.

Sestao, Gernika Amorebieta eta Arenas izan ziren Bigarren B Mailara igotzeko aukera izan zutenak baina saria Sestaok bakarrik lortu zuen. Aurrera Vitoria, Zamudio, Indautxu, Getxo, Aurrera Ondarroa eta Agurain jaitsi ziren.

06-07 denboraldia “Play off-a Reus-en aurka

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Iñaki Eskisabel

Iñaki Eskisabel itzuli zen bagoilarien aulkira, Urolan izan ondoren, probintziako 7 talderekin oso “gipuzkoarra” zen multzora. Enrique Villaro buru zuen zuzendaritzak aurreko ikasturtean gertatutakoa ondo ikasita, taldea indartu zuen denboraldi berriari berme osoz aurre egiteko.

Denboraldia bikaina izan zen. Estreinekoan binako berdinketa Garmendipen, 1-0 Alaves Bren aurka, baina hirugarren jardunaldian porrota Arenasen aurka, 1-0. Orokorrean emaitzak oso onak izan ziren; soilik bi estrapuzo, zortzigarren jardunaldian, 0-3 Loinatzen Basconiaren aurka eta 14. jardunaldian 2-0 galdu zuten La Floridan Portugaleteren aurka. Lehen itzuliaren amaieran, seigarren geunden Amorebieta laugarrenarengandik bi puntura, 19. jardunaldi horretan Loinatzen bana berdindu baikenuen.

Bigarren itzulian, erritmo onean jarraitu genuen puntuak batzen. 30. jardunaldiko garaipenaren ondoren, San Inazioren zelaian 1-4, (Idarramendi, Salas (pp), Oscar eta Avellanedaren golak) sailkapeneko bosgarren postuan ginen Amorebieta laugarrenaren puntu berdinekin.

Taldea ondo iritsi zen azken txanpara. Emaitzak bikainak izan ziren azken jardunaldira arte. Bigarren postuan jarraitzeko, berdinketa nahikoa zen Amorebietaren zelaian. Partida ona jokatu arren, lehen zatiaren erdian Ipiñaren golak partida erabaki zuen eta bigarren zatian nagusi izan zen Beasainen saiakerek ez zuten markagailuan isladarik izan edukitako aukerak gauzatzen asmatu ez zutelako.

Amorebietako porrotak laugarren postura eraman gintuen, baina lehen aldiz jaitsieratik play-offak jokatzeko txartela genuen. Zozketak Natxo Gonzalez gasteiztarrak entrenatutako Reus Deportivorekin parekatu gintuen. Katalanak, talde indartsua, Kataluniako multzoko irabazleak izan ziren.

Joaneko partidan, Loinatzen, taldeak Oscar Martin (15 gol) eta Asier Otegi (9 gol) aurrelarien bajak zituen. Aurrean, liga osoan 12 gol bakarrik jaso zituen taldea.
Yanguelak kataluniarrak aurreratu zituen 3. minutuan. Avellanedak berdinketa lortu zuen 43.ean. Iker Iraola ordiziarrak 1-2koa jarri zuen aldageletatik itzuli bezain laster eta Idarramendik behin betiko binakoa sartu zuen 80.ean. Taldeak partida bikaina jokatu zuen eta kanporaketa bizirik mantendu zuen itzulerako partidari begira.

Itzulerakoa oso zaila zirudien nahiz eta 5 astez lesionatuta egon ondoren Oscar Martin golegilearen itzulera albiste ona izan. Reus zain genuen denboraldi hartan bere zelaian inork irabazi ez zuelako segurtasunarekin.
Arratsalde beroa Reuseko Udal futbol zelaian. 22. minutuan Victor Curto kataluniarrak Txusta gainditu zuen, baina hiru minutu geroago Oscar Martini egindako penalti argia Idarramendik sareratu zuen markagailuan berdinketa jarriz. 51. minutuan Cebok 2-1ekoa jarri zuen. Bagoilariak Pocielloren atea erasotuz jo ta su aritu ziren luzapenera eramango dituen golaren bila, baina gola ez zen iritsi eta Reusen amaitu zen denboraldia Beasainentzat.

Denboraldia zenbakitan, 19 garaipen, 12 berdinketa, 7 porrot; 69 puntu, 66 gol alde, 38 goll aurkal.

Zalla, Amorebieta, Portugalete eta Beasainek igoerako play-offa jokatu zuten. Laurek saiakeran porrot egin zuten eta gure multzoko talde bakar bat ere ez zen Bigarren B Mailara igo. Real Union B, Santutxu, EHU eta San Ignazio jaitsi ziren.

07-08 denboraldia “Aldaketa asko eta behera begira

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Alberto Urrutia / Iñaki Pola

Alberto Urrutiaren etorrerarekin etapa berri bat hasi zen aulkian. 34 urteko entrenatzaile gasteiztarra, Aurrera Vitoria taldetik etorria, Arabako erregionaleko txapeldunorde izan zen eta Hirugarren Mailara igotzeko fasea jokatu zuen. Ilusioz gainezka heldu omen zen Beasainen hain proiektu handi eta erakargarrira. Denbora eskatzen nuen, plantillan hainbeste jokalari berri egonda prozesuak denbora behar duelako. Alberto, Iñaki Eskisabel ordezkatzeko iritsi zen, lazkaotarra Realeko organigrama teknikoko kide izatera pasa bait zen, Jose Ramon Eizmendiren laguntzaile gisa Sansen.

Izan ere, plantilla oso berrituta aurkeztu zen. Denboraldi arrakastatsu baten ondoren, aldaketa asko izaten dira taldean nabarmendu diren jokalariek taldez aldatzeko eskaintza onak izaten baitituzte. Kasu honetan hamar baja ere izan zituen taldeak, horietako batzuk oso garrantzitsuak; Sansera joan zen Txusta atezaina, Oscar Martin golegilea Sestaora, Idarramendi Real Unionera eta Arambarri Durangoko Culturalera.

Denboraldia Arenasi bisita eginez hasi genuen. Partida hasieratik markagailuan atzetik joan ondoren, Ioritz Azpirozek amaierarako hamar minuturen faltan penaltiz sartutako golak denboraldiko lehen puntua eman zigun. Bigarren jardunaldian Santurtzik bisitatu gintuen eta lehen atsekabe larria izan zen. Kanpotarrek Azpirozen gola gainditu eta Loinatzen jokoan zeuden puntuak eskuratu zituzten.

Lehenengo zazpi jardunaldietako poz bakarra Tabiran iritsi zen, laugarren jardunaldian. Josebak penaltiz sartutako gol batek garaipena eman zigun jokalari bat gutxiagorekin herio batean jokatutako partidan. Baina 7. jardunaldian Garmendipen 2-0 galdu ondoren, azken postuan 4 punturekin geundela, zuzendaritzak lema kolpe bat eman eta entrenatzailea kargutik kentzea erabaki zuen.

Polaren etorrera

Horrela hasi zen Iñaki Polaren aroa Beasainen. Une hartan Realaren oinarriko futbolaren koordinatzailea zen Juanan Larrañaga Realeko jokalari ohiak gomendatuta iritsi zen. Liverpool, Chelsea eta Oporto bezalako Europako eskola handietan ikasi ondoren iritsi zen Pola Beasainera.

Iñaki ilusioz gainezka zegoen erronkarekin. Entrenamenduetako lehen astearen ondoren esan zuen taldeak kalitate handia zuela, baina oso desorekatuta zegoela, gauza onekin baina gabezi nabarmenekin. Loinatzen estreinatu zen Zamudio etxean hartuz. Ez zen amestutako debuta izan, porrot gogorra izan zen, huts eta bi. Abagune asko izan ondoren, ezin asmatu eta markagailuan aurretik joatea merezi arren, bagoilariek 0-1ekoa jaso zuten azken ordu laurdenean eta nahiz eta bisitariek bi jokalari galdu kanporatuak izateagatik, eutsi egin zioten eta luzapenean erabaki zuten partida. Bai, oso gogorra izan zen.

Hurrengo jardunaldian beste porrot bat, oraingoan Gernikan. Zazpi porrot ziren bederatzi partidatan eta azkenak sailkapenean. Hamargarren jardunaldira iritsita Basconiak bisitatu gintuen. 81. minutuan 1-2 galtzen gindoazen. Urtzik gola sartu zuen bosgarren minutuan baina markagailuari buelta eman zioten eta egoerak itxura txarra zuen. Beste porrot bat zetorrela eta zale askok alde egin zuten. Baina 82.ean, Ioritz Azpirozek berdinketa lortu zuen eta 91.ean Joseba Irazustak, bagoilari bezala jokatzen zuen hirugarren aroa, 3-2koa jarri zuen eta berriz ere Azpirozek 4-2koa ezarri zuen amaiera aurretik. Azkenean, bosgarrenean, lau porroten ondoren, garaipena Beasainentzat izan zen Loinazen.

Beste bi porroten ondoren, Beasain azkena zela, azken aurrekoa zen Tolosari egin zion bisita. Garaipen garrantzitsua erdietsi zen Berazubin (1-2). Oruek hasi eta gutxira lortutako golari esker galtzen joan ondoren, Ander Avellanedak bi gol sartu zituen; lehenengo zatiaren erdian markagailua berdintzeko eta 80.ean irabazteko. Etxean bi porrot (Alaves B eta Laudio) eta berdinketa baten ondoren (Amurrio), kanpoan lortutako beste berdinketa batekin (Eibar), bi puntu batu genituen lau partidatan. Horietatik hiru etxean. Denboraldi oso gogorra izaten ari zen.

Final berri bat genuen oraingoan Elgoibarren, urtezahar bezperan urtea ixteko. Cesar iritsi berriak garaipenaren gola eman zigun bigarren zatiaren hasieran. Azken hogei minutuak, jokalari bat gutxiagorekin Asierren kanporaketagatik eta Elgoibarren nagusitasun itogarriagatik, oso luzeak izan ziren, baina hiru puntuak Beasainera ekarri genituen.

Lehen itzuliko azken partidarekin ireki genuen urte berria Loinatzen CD Vitoriaren aurka bana berdinduta. Okerragoa izan zitekeen, baina Mikel Erkiziaren golak lasaitasuna ekarri zuen. 16 punturekin azkenaurrekoaren aurretik ginen, lan handia zegoen eta asko hobetzeko bigarren itzulian.

Lau garaipen eta zazpi berdinketa 30. jardunaldirako eta hamahirugarren sailkapenean. Sestaon San Pedroren aurka hutsean berdindu ondoren, Luluagaren Tolosa iritsi zen Loinazera (bera iritsi zenetik porrotik ezagutu gabe) eta Beasainen bolada eten zen; huts eta bi. Bagoilariek partida kaskarra jokatu zuten. Beste porrot bat Alaves Bren aurka etxetik kanpo. Jarraian garaipen sendagarria Eibar Bren aurka Loinatzen, Ander Avellanedaren golarekin. Ondoren bi irteera jarraian eta bi porrot (Laudion 1-0 eta Amurrion 3-1). Bi partiden faltan sailkapena estutu zen eta sufritzea tokatzen zen.

Elgoibar jaso genuen etxean eta bina berdindu genuen. Eskerrak eman behar gainera. 36. minututik jokalari bat gehiagorekin jokatu arren, (atezain elgoibartarrak penaltia egin eta txartel gorria ikusi zuen) penaltia huts egin zuen denboraldi amaieran botak zintzilikatuko zituela iragarri zuen Irazustak. Iker atezainak kornerrera desbideratu zuen bere jaurtiketa. 0-2koarekin, Rinconek 88.ean penaltiz eta Azpirozek 89.ean sartutako golek neurketa berdindu zuten eta luzapenean Rinconek garaipenaren gola sartu eta mailari eusteko aukera gauzatu zitekeen, baina baliorik gabe utzi zuten jokoz kanpo zegoelako.

Denboraldiko azken jardunaldiak Gasteizera eraman gintuen, iada jaitsita zegoen talde baten aurrera. Finala zen, mailari eustea zegoen jokoan. Berdinketak balio zigun. Estutasunik gabeko garaipena izan zen, huts eta bi, Urtzi Arrondo eta Alvaroren golak. Mailari eutsi genion denboraldi zail batean. Oso goian egoteko asmoarekin pentsatuz hasi ginen eta denboraldi osoa beherantz begira eman genuen.

Denboraldia zenbakitan: 10 garaipen, 13 berdinketa, 15 porrot; 43 gol alde, 52 kontra; 43 puntu, 20 taldeko multzoan 14. sailkatua.
Portugaletek, Gernikak, Amurriok eta Zamudiok play-offak jokatu zituzten, baina horietako batek ere ez zuen saria lortu eta San Pedro, Tolosa eta Vitoria jaitsi ziren.

08-09 denboraldia “Ilusioa itzuli zen, baina amaiera tristea

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Iñaki Pola

Aurre denboraldian ilusioa eta baikortasuna bizi izan ziren jarraitzaileen artean. Aurreko denboraldian majo sufrituta -taldeak 15 partida lotu behar izan zituen porrotik gabe mailari eusteko-, plantilla indartu egin zen 12 jokalari berrirekin. Entrenatzailea, bere bigarren denboraldian, baikor agertu zen. Berak futbola ulertzeko moduaren araberako plantilla zuen. Bere asmoa taldea goian egon zitekeela zen, multzoko talde indartsuenekin borrokan eta hasieratik gauzak ondo eginez.

Denboraldia Loinatzen hasi zen golik gabeko partida batean Zamudioren bisitarekin. Egutegiko bigarren datan, lehen bidaia eta lehen garaipena, Garmendipen, huts eta hiru. Orue, Colinas eta Endika izan ziren golegileak, markagailuak adierazi zuena baino gehiago sufrituta, Jon Alvarez de Eulatek txartel gorria ikusi baitzuen. Binako hiru berdinketen ondoren (Zalla eta Portugalete Loinatzen eta etxetik kanpo Elgoibarren), seigarren jardunaldian, lehen porrota, hiru eta bi Laudion.

Hurrengo jardunaldian, zazpigarrenean, bisitari bezala garaipena lortu genuen Basconiaren aurka, galtzen hasi ondoren. Zortzigarren jardunaldian, 3-2 irabazi genion Amorebietari partida amaiera zoroan; Raulek 2-1ekoa jarri zuen 81. minutuan, eta 90.ean penaltiz berdindu zuten. Baina Avellanedak poza ekarri zuen bere golari esker 94.ean.

Hamaseigarren jardunaldian Ordiziaren bisitatu jaso genuen, 17 urte geroago derbia itzuli zen. Grina handia bi herrietan. Amurrion galtzetik zetozen bagoilariak zortzigarrenak ziren. Ordiziarrak berriz azkenak eta entrenatzaile aldaketarekin. Euri asko eta zelaia oso baldintza txarretan. Beasain hobea izan zen lehen zatian eta aurrea hartu zuen Raul Salcedoren golarekin. Aldiz, Ordizia hobea izan zen bigarrenean. 68an Mendazaren kanporatzea beste arazo bat izan zen. Sergio Mendezek eta Ekain Avilak 88. minutuan sartutako golek garaipena eman zioten Ordiziari. Lehen itzulia Leioan itxi genuen huts eta bateko garaipenarekin. 29 punturekin Elgoibar laugarrenarengandik bost puntura ginen. Bigarren itzulian gora egitea tokatzen zen.

Bigarren itzulia 2-0eko porrotarekin hasi zen Zamudion. Sailkapen-burutik urruntzen ari ginen. Hiru eta hutseko garaipena Lagun-en aurka Loinatzen ondoren. Beste garaipen bat, huts eta hiru Zallan, eta Loinazen 2-4 galdu ondoren Elgoibarren aurka, zazpi garaipen jarraian etorri ziren, azkena Durangoko Culturalaren aurka. Alberto Alejandrok “gol partita” sartu zuen. 6. minutuan penalti bat izan genuen alde, baina jaurtiketak ez zuen aterik aurkitu eta sufritu egin behar izan genuen. Era ikusgarrian egin zuten gain-azpi; hirugarren sailkapenean 56 punturekin, Elgoibar bigarrenarekin berdinduta, eta Portugalete liderrarengandik puntu bakarrera. Ilusioa itzuli zen.

Segidan Zarautzera bidaia eta porrota Astin, bi eta bat. Golik gabeko berdinketa Loinazen, Eibar Bren aurka. Beste berdinketa bat hutsean Santurtzin. 3-4 galdu Amurrio etxean hartuta. Hurrengo partida derbia izan zen Ordizian. Gu playoffetako postuetatik kanpo geunden eta haiek jaitsiera postuetatik irtetzeko premiaz. Lehia handia, puntu beharra, partida ezin erakargarriagoa zen.

Apirilak 25, larunbata, arratsaldeko seiak, mila jarraitzaile baino gehiago Altamiran. Artolak 1-0ekoa sartu zuen lehen minutuan. 50. minutuan, penaltia alde eta Endika Mendizabalen gola. Urtzi Arrondok hirugarrena sartu zuen 55.ean. Hortik amaiera arte eutsi, derbia irabazi eta hiru puntu gehiago. Larunbat ona izan zen.

Amaierarako hiru partiduen faltan, 9 puntuak lortu eta besteen emaitzen zain egotea besterik ez zegoen. Loinatzen bat eta huts Gernikaren aurka, Raul Salcedoren golarekin. Huts eta bi Gasteizen Alaves Bren aurka, Orue eta Asier Arregiren golekin. Irabazi eta azken jardunaldiaren zain. Gol festa izan zen Loinatzen, 7-2 Lemoari. Baina Elgoibarrek 1-0 irabazi zion Zallari. Portuk 0-2 galdu zuen lehen postua erdietsi zuen Lagunen aurka eta Elgoibarrekin eta Portugaleterekin berdinduta kanpoan geratu ginen. Oso latza izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 20 garaipen, 10 berdinketa, 8 porrot; 68 gol alde, 38 aurka. 70 punturekin bosgarren sailkatua. Lagun Onak-ek, Amurriok, Elgoibarrek eta Portugaletek jokatu zuten igoerako play-offa, iñork ez zuen igoeraren saria lortu eta Ordizia, Alaves B eta San Inazio jaitsi ziren.

09-10 denboraldia “Berriz ere ia

Presidentea: Enrique Villaro
Entrenatzailea: Iñaki Pola

Zale txuri-urdinen artean bazen ilusioa denboraldi berriari begira. Iñaki Pola entrenatzailearen hirugarren urtea zen Beasainen eta hauek izan ziren bere hitzak: “Positiboa da jokalari askok jarraitzea. Oinarria lehendik ere bagenuen, eta plantilla indartu dugu jokalari berriekin. Lasaitasunez joan behar dugu, beste talde batzuk faboritoagoak dira”.

Denboraldia Ellakurin hasi zen, Laudiori bisita eginez. Laudiok talde oso indartsua osatu zuen, taloitegia erabiliz. Rubenen gol batek hiru puntuak eman zizkigun. Bigarren jardunaldian Zalla hartu genuen Loinazen, bertaratu ziren jarraitzaile bagoilariak ilusioz gainezka ziren. Kanpotarrak laster aurreratu ziren markagailuan, baina atsedenaldiaren ostean Kristianek aldageletatik bueltan sartutako golak markagailua berdindu zuen. Luzapenean, alboko falta Oruek erdiratu eta Jon Riosek buruz sartutako gola. 2-1 eta puntuak etxean geratu ziren.

Gernikan jokatutako hirugarren jardunaldian iritsi zen lehen porrota, bi eta bat. Bi partida jarraian Loinatzen eta bi garaipen; Lagun (1-0) eta Durangoko Cultu (3-1) taldeen aurka. Etxetik kanpo porrot berria Basconiaren aurrean, eta beste bat eta hutsekoa etxean Zamudioren aurka. Etxeko garaipenen eta etxetik kanpoko porroten joera azpimarratzen hasi zen, baina dinamika aldatu egin zen Elgoibarren 0-1 irabazi eta Loinatzen 0-1 galdu ondoren Porturen aurka.

Lehen itzuli osoa arrastaka ibili ginen playoffetako posizioetara iritsi nahian. Gabonetan Santurtziri 3-2 irabazi genion arte, Raul Salcedoren, Idarramendiren eta Alberto Alejandroren golekin. Azken hau izan zen etxekoen pizgarria, bigarren zatiaren erdialdean Endika lesionatuaren ordez atera zenean.

Urtezahar egunean hasi zen bigarren itzulia Loinazen, Laudioren aurka 1-0 irabazita. Baina emaitza txarrak kateatzen hasi ginen. Ikaragarri kostatzen zitzaigun irabaztea; berdinketa Zallan (1-1), beste berdinketa bat Loinatzen Gernikaren aurka (1-1), beste bat Garmendipen Lagunen aurka (0-0), porrota Tabiran Culturen aurka (1-0), porrota Loinatzen (1-2) Basconiaren aurka. Bolada txarrak kezka sortzen zuen, horregatik Zamudioko garaipena 0-1 (Raul Salcedoren gola) oso garrantzitsua izan zen. Partida amaiera iskanbilatxua izan zen adierazi gabeko ustezko penalti baten ondorioz; epailea Gazituagatik babestuta irten behar izan zuen.

Pozak gutxi iraun zuen; Elgoibarrek Loinatzen puntuak eskuratu zituen (0-2) eta La Floridan (0-0) Porturekin berdindu ondoren, hamar partida geratzen ziren eta oso zaila zen Playoff postuetara iristea.

Gain-azpi egiteta tokatzen zen eta Salvatierra azken sailkatuari egindako bisitan hasi ginen (1-3), Avellanedaren eta Artolaren golekin. Beste garaipen bat Loinatzen, (3-1) UDAren aurka, Asier Arregi kapitainaren, Artolaren eta Raul Salcedoren golekin.

Taldea aukerekin iritsi zen azken hiru jardunaldietara, baina Unben 3-2 (Avellaneda eta Raul Salcedo) Eibar Bren aurka galdu izanak min handia egin zuen. Jokalari bat gehiagorekin jokatu arren, Orma eibartarra kanporatuta 15 minuturen faltan, ez ginen gai izan punturik batzeko. Bi partidak irabazi eta Elgoibarren hutsaren zain egon behar genuen.

Azken-aurreko jardunaldian, 4-0 sendo irabazi genion Arenasi Loinazen. Idarramendik bi bider, Endikak eta Raul Salcedok penaltiz. Baina Jagoba Arrasateren Elgoibarrek ere irabazi egin zuen eta beraien menpe geunden azken jardunaldian; irabazi eta itxaron egin behar genuen.

Santurtzi zain genuen. San Jorge bisitatzea tokatzen zen. Pola entrenatzailearen hitzak partidaren bezperan: “Ez dugu aukeretan pentsatzen, ezta antzekoetan ere. Gure partida irabazteko helburuari muzin egitea litzateke, hori baita balio digun bakarra. Bosgarren amaitzen badugu, datorren urtean saiatuko gara. Ez dago besterik”.

75. minutuan 3-0 galtzen gindoazen eta Elgoibarrek Amorebietan berdinketa besterik lortu ez bazuen ere, 15 minututan lau gol sartzea ezinezkoa zirudien. 3 eta 2. Azken minutuetan sartutako bi golek markagailua makillatu besterik ez zuten egin. Ez zen irabazteko benetako aukerarik egon. Gogorra izan zen, ziurrenik bigarren itzuliaren hasierako bolada txarra, garaipen bat eta hiru berdinketa 9 partidatan, eta Unbeko porrota izan ziren denboraldia markatu zuten uneak.

Denboraldia zenbakitan: 18 garaipen, 9 berdinketa, 11 porrot; 58 gol alde eta 35 kontra, 63 puntu guztira; seigarren sailkatuak.
PlayOffean aritu ziren Sanse, Portugalete, Amorebieta eta Elgoibar. Sanse Bigarren B Mailara igo zen eta UDA, Retuerto eta Agurain jaitsi ziren.

10-11 denboraldia Presidente aldaketa eta aro berria”

Presidentea: Koldo Zaldua
Entrenatzailea: Iñaki Pola

Enrique Villaro presidentearen kargu uztea izan zen uda hartan txuri-urdinentzat azpimarragarriena . Enriquek hogei urte baino gehiago eman zituen Beasainen, lehenik presidenteorde 1989tik eta ondoren presidente 2002az geroztik. 22 urteko presentzia etengabea izan zen, eta horregatik bere martxarekin aro berri bat hasi zen.

Zuzendaritza berria iritsi zen, Koldo Zaldua presidente izendatuta. Bere lehen adierazpenak hauek izan ziren: “Jarraipenaren aldeko apustua egiten dugu, iritsi berriak garelako eta ez dugulako kluba hankaz gora jarri nahi. Azken bi urte hauetan oinarriko taldeen koordinatzailea eta lehen taldeko bigarren entrenatzailea izan naiz eta jende hau ezagutzen dut eta konfiantza dut beraiengan. Playoffaren helburua planteatu genuen, baina igotzea ez da buruhaustea bihurtuko. Jakina, igotzen bagara hobeto eta igotzeko borrokatuko dugu”-Mundo Deportivo, 2010eko uztaila-.

Futbola “beasaindartu”

Zuzendaritza berriaren helburuen artean bi zeuden nagusiki: lehena, herriarekiko lotura berreskuratzea. Bere garaian lehen taldearen, klubaren eta beasaindarren artean egondako lotura azken urteetan apur bat galdu zen. “Errotasun” hori berreskuratu nahi zen.

Eta bigarrena, oinarriko futbolean, harrobian begia jartzea. Azken urteetan ondo lan egin zen, baina lehen taldea ahaztu eta utzi gabe. Oinarriko futboleko etapa amaitzen zuten gazteek futbolean jarraitu ahal izateko aukera ireki nahi izan zuten. Horregatik, joan den mendearen erdialdean bezala bigarren taldea sortu zen, B taldea.

Iñaki Pola entrenatzaileak laugarren denboraldia hasi zuen Loinatzen, eta taldean aldaketa batzuk izan ziren. Raul Salcedo (Portugalete) edo Ander Avellaneda (Lemona) jokalarien bajak oso garrantzitsuak ziren, baina egia da taldearen bizkarrezurra mantentzen zela eta ilusioa piztu zuten errefortzuak iritsi zirela.

Ikasturteko lehen bidaiak Elgoibarrera eraman gintuen. Udan Gernikatik iritsitako Oxel Apraiz arrasatearraren gol batek lehen hiru puntuak eman zizkigun. Bigarren jardunaldian, Loinatzera etorri zen lehen jardunaldian Portugalete mendean hartu zuen Arenas. Oso partida zaila izan zen, nahiz eta bigarren zatian jokalari bat gehiagorekin jokatu, Ibai, getxotarren defentsa kanporatua izanagatik. Ruben Casado lazkaotarrak, Artolaren erdiraketa plantxan errematatuz sartutako gol ikusgarri batek denboraldiko bigarren garaipena eman zigun, amaiera oso sufrituan, bizkaitarrek asko estutu bait zuten azken txanpan.

Lehenengo azterketa gogorra Amorebietara egindako bidaiarekin iritsi zen. Butroeren golak lehen porrota ekarri zigun. Taldearen erantzuna 5-1 izan zen Aurrera Vitoriaren aurka Loinatzen; futbol festa eta golak laugarren jardunaldian, Endika, Oier eta Andoniren hat trickarekin.

Etxetik kanpo berdinketa Basconiaren aurka (1-1). Emaitza bera Loinatzen Leioaren aurka. Garaipena Amurrion, 2-3, amaierarako hogei minuturen faltan. 2-0ekoarekin ezinezkoa zirudien, baina Iraolak, Willik bere atean eta Artolak luzapenean markagailua iraultzea ahalbidetu zuten. Garaipen berria Loinatzen, 4-1 Santurtziren aurka, Andoni eta Oxelen bi golekin.

Astebete geroago, Loinatzen jarraitu zuen festak, 3-0 Santutxuri. Sailkapenean seigarren ginela iritsi ginen lehen itzuliaren erdialdera. Liga oso gogorra zen eta zaila zen erritmo altu honi eustea. Bolada txar batek pribilegiozko postuetatik urrundu gaitzakeen, eta azken bost jardunaldietan gertatu zen, Gabonetan lehen itzulia amaitu baino lehen. Loinatzen 2-2 berdindu Zamudioren aurka. Bost partida irabazi gabe, PlayOffetatik atera ginen eta bigarren itzulian gain-azpi egitea tokatzen zen.

Loinatzen hasi genuen urtea eta bigarren itzulia, Elgoibarren bisitarekin. jaitsierako postuetan eta puntu premiaz iritsi zen. Bisitariek penaltia huts egin zuten. Joko gutxiko partida izan zen eta hiru puntuak lortu genituen Aritzek sartutako golari esker. Porrota Getxon Arenasen aurka, 1-0. Garaipen garrantzitsua Amorebietaren aurka 3-2 Loinatzen. Bigarren zatian Amore taldearen erreakzioa etorri zen eta 70. eta 78. minutuetan berdinketa lortu zuten Ibairen bi golekin. Okerrena zetorrela zirudienean David Asensioren golak garaipena etxean utzi zuen.

Nahiz eta emaitzen bolada ona izan, azken hamar partidetan porrot bakarra, azken esprintera laugarren sailkatuarengandik bost puntura geundela iritsi ginen. Loinatzen hitzordu garrantzitsua genuen jaitsiera postuetatik irteteko puntuen beharrean zegoen Eibar Bren aurka. Ezin zen huts egin, baina hala gertatu zen. Alberto Alejandrok puntu bat berreskuratu zuen deskontuan, baina ez zen nahikoa.

Igoerarako lehian aritzeko aukera Taviran zegoen jokoan. Cultu, laugarren sailkatuaren aurka garaipenak bakarrik balio zuen. Atsedenaldiaren aurretik aurreratu ziren eurak. Andoniren golak berdinketa eman zigun eta ordu erdi geratzen zitzaigun garaipena lortzeko. Baina amaierako 1 eta 1ekoak liga amaitzeko bost jardunaldiren faltan ia kanpoan uzten gintuen.

Laudio iritsi zen Loinatzera eta Beasainek bai ala bai irabazi behar zuen. Eta Idarramendik penaltiz sartutako golari esker esku-eskuan izan zuen . Taldeak aukera garbiak izan zituen partida erabakita uzteko, baina ez zuen lortu eta amaierako 1 eta 1ekoa oso etsigarria eta erabakigarria izan zen. Amets egiten jarraitzeko azken aukera Azpeitian izan zen, baina Endika kanporatua izan ondoren, Jauregi atezaina izan zen protagonista amaierako huts eta hutsekoari eusteko. Puntu bakarra lortu izanak ia aukerarik gabe utzi gintuen.

Azken-aurreko jardunaldian Portugalete iritsi zen Loinatzera. Play Offetarako postuetatik zazpi puntura, azken aukera posibleak aprobetxatu nahi zituen taldeak. Aukera bakarra irabazi eta karanbolen zain egotea zen. Baina ezta hori ere. Partida txar baten ondoren, urduritasunak jota, azken txanpan Alberto Alejandrok sartutako golak 1 eta 1ekoa utzi zuen eta agur esan behar igoera lortzeko ahaleginari. Aurten ere ezin.

Jokoan ezer ez zegoela, denboraldiko azken partida, Loinatzen, porrot tristearekin amaitu zen, 0-1 Zarautzen aurka.

Denboraldiaren amaiera Zamudion izan zen. 0-2 irabazi Aimar eta Artolaren golekin. Bosgarren postuan bukatu genuen Durangoko Culturalengandik 6 puntura.

Denboraldia zenbakitan: 16 garaipen, 14 berdinketa, 8 porrot; 49 gol alde, 32 kontra; 62 puntu.
Igoerako Playoff-a Amorebietak, Laudiok, Sestao Riverrek eta Durangok jokatu zuten. Amorebieta eta Sestao River igo ziren.
Santurtzi, Amurrio eta Aurrera Vitoria jaitsi ziren.

Goiko lerroa: Xabier Jauregi, Iker Iraola, Hector, Aimar Alvarez, Raul Iglesias, Haritz Arabiourrutia, Andoni Idarramendi, Javi Garmendia, Guilen.
Erdiko lerroan: Erdiko lerroan: Endika Mendizabal, Oxel Apraiz, Rafa Jarit, Koldo Agirre (prestatzaile fisikoa), Urtzi Arrondo (2. entrenatzailea), Koldo Zaldua (presidentea), Iñaki Pola (entrenatzailea), Iker Toural (atezainen prestatzailea), Josean (fisioterapeuta), Kristian, David Asensio.
Beheko lerroan: Javi Kintana, Aritz Imaz, Alex Casado, Alberto Alejandro, Oier Artola, Oinatz Orue, Axier Arregi, Gorroño, Iñaki Urkizu, Ruben Casado, Asis Peña, Joel Lizartza

11-12 denboraldia Bost urte geroago Play offeana”

Presidentea: Koldo Zaldua
Entrenatzailea: Iker Lasa

Iñaki Polaren aroa amaitu zenean, berri bat hasi zen Iker Lasa buru zela. Ezin hobeto ezagutzen zuen etxea; jokalari gisa, gazteen entrenatzaile gisa, eta lehen taldean arlo teknikoko kide gisa sei denboraldiz. Honela, lehen taldea zuzentzeko erronkari ekin zion. Urte sabatiko baten ondoren, ilusioz gainezka itzuli zen etxera.

Asmoa talde herrikoiagoa egitea izan zen, gazteagoa, eta sailkapenaren buruan borrokan jarraituz egoteko. Erronka zirraragarria bezain zaila zen. Jokalari erreferenteak itzuli ziren, Txusta atezaina Lagun Onaketik, edo Ander Avellaneda atzelaria Bigarren B Mailako Lemona taldetik. Jokalari garrantzitsuak ere iritsi ziren, Elgoibartik Coloccini eta Barakaldotik Bigarren B Mailan protagonismo handirik izan ez zuen Ander Olaizola aurrelaria.

Egia da, halaber, taldeak baja garrantzitsuak izan zituela, hala nola Jauregi atezaina, Endika Mendizabal historikoa, taldea Bigarren B Mailan egon zeneko jokalari bakarra, Andoni Idarramendi, David Asensio edota Alberto Alejandro, guztiak puntako jokalariak.

Denboraldia Zamudion hasi zen, 0-1 irabazita Artolaren golari esker. Bigarren jardunaldian taldearen debuta Loinatzen, golik gabeko partida batean, Zarautzen aurka. Beste berdinketa bat Hernanin, bina. Hurrengoan, garaipena 3-2 Zallaren aurka.

Taldea azkar kokatu zen playoff postuetan eta hutsen bat egon bazen ere, laugarren iritsi ginen lehen itzuliko azken jardunaldira. Loinatzen izan zen, Urtezahar bezperan, binako berdinketa Leioaren aurka. Olaizolak bi gol egin zituen eta puntu bat eskuratzea lortu zuen 90.ean sartutakoarekin. Urtea playoff postuetan amaitu genuen.

Neguko merkatuan bigarren itzulirako Aiert Ordoñez Real Unionetik eta Iñigo Sarasola Realetik iritsi ziren eta taldea indartzeko oso garrantzitsuak izan ziren.

Urtea eta bigarren itzulia porrotarekin hasi genuen Loinatzen Zamudioren aurka, 1-2. Berdinketa Zarautzen, 1-1; garaipena Hernaniren aurka, 2-1; berdinketa Zallan 1-1. Sailkapenari helduta jarraitzen genuen, baina taldeak freskotasuna galdu zuen, agian jokoa ere bai eta puntuak ez ziren hain erraz batzen.

Jardunaldiak aurrera zihoazen. Garaipen garrantzitsuak, Culturen aurka Loinatzen 2-1 eta 0-1 Santutxun. Berdinketa Lagunekin; garaipen berria Alaves Bren aurka bere etxean, 0-2; beste garaipen garrantzitsu bat Loinatzen, Laudioren aurka, 2-1; Basconiaren aurka etxetik kanpo 1-1; 4-1 jipoia Elgoibarri; porrota La Floridan 2-0 Porturen aurka; 31. jardunaldia, eta estutu egin behar.

33.jardunaldian geunden. Balmasedan 1-2 eta Loinatzen 3-0 Gernikari irabazi. Zalla zen liderra, bigarren Barakaldo eta gero Beasain, Laudio eta Gernika Barakolderangandik hiru puntura. Gure golegilea Artola zen, 16 golekin. Baikor geunden eta aurten playoffetan sar gintezkela uste genuen.

Lasesarren Barakaldo, bigarren sailkatua, nagusi izan zen. Txutxiren bi golekin 2-0 aurreratu ziren. Imazek aldea murriztu zuen, baina esku-hutsik itzuli eta bosgarren postura jausi ginen.

Arenasen aurka, penalti bat huts egin eta 8. minutuan 1-0ekoa jaso ondoren, Beasainek aprobetxatu gabeko aukera asko izan zituen. Baina Martinez eta Iraolaren golek puntuak utzi zituzten Loinatzen eta kontuak ateratzen ari ziren, playoffetako aukera zegoen.

Azken aurreko jardunaldia. Garaipena Gasteizen 1-3; jaisteko zorian egonik bere azken aukerak aprobetxatu nahi zituen taldearen aurka. Iker Martinezek (2) eta Arregik penaltiz sinatu zituzten golak. Azken-aurreko jardunaldian Loinatzen Eibar Bren aurka lortutako garaipenak, Quintana eta Aierten golekin, playofferako sailkapenetik pauso bakarrera utzi gintuen.

Azken sei partidetatik bost irabazi izanaren bermearekin iritsi ginen azken jardunaldira. Leioan puntu bat nahikoa zen play-offak ziurtatzeko eta lortu zen. Partida oso zaila izan zen Sarrienan.

Levante Bren aurka

Zozketak VI. multzoko bigarren sailkatua izan zen Levante B-rekin parekatu gintuen. Joaneko partida, maiatzak 20 igandea, 18:00etan, Loinatzen. Hirunako berdinketa. Aritz Imaz, Ander Olaizola eta Iraola, hiru gol buruz hiru kornerretan. Polemikarako, 1-2koan kanpotarrak aurreratu zituen gol eztabaidagarria. Ziurrenik jokoagatik eta aukerengatik taldeak gehiago merezi izan zuen, baina kanporaketa astebete geroago erabaki zen Valentzian.

Valentzian erabaki

Galanek 23. minutuan inolako arriskurik gabeko jokaldian, Levanteren filiala aurreratu zuen gol irrigarri batekin. Kolpe gogorra izan zen, baina bigarren zatian taldea guztiz eraldatua atera zen eta 60.ean penaltiz izan zuen aukera baina Arregik ez zuen asmatu. 75. minutuan Ander Olaizolari gola baliogabetu zioten eta protesta egiteagatik txartel gorria ikusi zuen. 85.ean, beste penalti bat alde eta oraingoan Sarasolak asmatu egin zuen berdinketa lortuz. Imazen kanporaketak bederatzi jokalarirekin utzi gintuen. Loinatzen bi gol egin zituen Roger golegileak luzapenean sartutako golak kanporatu gintuen. Kanporaketa oso parekatua izan zen baina hainbat gertaera aurka izan genituen; Loinatzen gol eztabaidagarri hura eta Valentzian huts egindako penaltia eta bi kanporatuak.

Xehetasun horiek erabaki zuten. Defentsan oso talde sendoa izan zen, 34 gol jaso zituen 38 partidatan liga erregularrean. Baina 5 gol jaso zituen bi partidatan, nagusiagoa izan ez zen arerio baten aurka. Segur aski defentsaren ahuldade hori erabakigarria izan zen. Lehen kanporaketan erori ginen. Denboraldi bikainerako saririk gabeko amaiera. 2006-07 denboralditik ez zen playoffa jokatzea lortu, azken hiru denboralditan bosgarren geratu baitziren. Zalantzarik gabe, ez zen nahi bezalako amaiera izan, baina bai denboraldi bikaina.

Denboraldia zenbakitan: 20 garaipen, 12 berdinketa, 6 porrot; 58 gol alde, 34 kontra; 72 puntu. Play-offean sartu ziren: Laudio, Barakaldo, Portugalete eta Beasain, Barakaldo Bigarren B Mailara igo zen. Vitoria, Hernani eta Zarautz jaitsi ziren.

Goiko lerroa: Txusta, Kintana, Garmen, Kolo, Iraiola, Aratz, Otegi, Olaizola, Imaz, Asier Dorronsoro, Guillem
Erdiko lerroa: Iker M., Enrike Prado (delegatua), Jon Zabala (prestatzaile fisikoa), Borja (2. entrenatzailea), Koldo Zaldua (presidentea), Iker Lasa (entrenatzailea), Urtzi (2. entrenatzailea), Josean (fisioterapeuta), Rafa (utilleroa), Kristian
Beheko lerroan: Urki, Artola, Orue, Imanol, Axo, Avella, Jon

12-13 denboraldia Dezepzioa”

Presidentea: Koldo Zaldua
Entrenatzailea: Iker Lasa

Bigarren denboraldia Iker Lasa entrenatzaile zela, eta asmoa aurreko urteko blokea mantentzea bazen ere, ezinezkoa izan zen.

Denboraldi bikain baten ondoren gertatzen den bezala, talde indartsuagoek gure jokalaririk onenak eraman dituzte, bizitzaren legea. Taldearen bizkarrezurra joan egin zen. Gure jokalari onenetako hiru, Urkizu, Coloccini eta Artola golegilea Gernikara joan ziren, Iñigo Sarasola Olimpia Ljublianara, Ander Olaizola Levantera, eta Iraolak eta Garmendiak botak eskegi zituzten. Fitxaketetan asmatu beharra zegoen. Izen handiko hiru, Gurrutxaga, David Asensio eta Gorka Brit izan ziren. Azken biak etxera itzuli ziren.

Aurrekoa bezain denboraldi ona errepikatzeko ilusioa nabaria zen, baina horren zailtasuna ere jakina zen.

Estreinaldia etsigarria izan zen, Leioan 2-0 galdu bait zen. Loinatzen zaleen aurrean jokatutako lehen partidan, Elgoibarren aurkako berdinketa eskasa izan zen. Hurrengo bidaia, Basconiaren etxean, beste porrot bat, 2-0.

Laugarren jardunaldian, Loinatzen, iritsi zen lehen garaipena, 1-0 Balmasedaren aurka. Abagune asko izan arren Imanolen gola bakarra izan zen eta amaiera arte asko sufritu arren etxeko lehen garaipena lortu zen. Loinatzen, 0-0 Getxoren aurka; 1-1 Olaranben. Sei jardunaldi jokatuta eta garaipen bakarra. Hirunaka batzea gaitza zen. Hurrengoa porrota Loinatzen, 1-2 Santutxuren aurka.

Jardunaldiak aurrera eta 10.era iristerako berdinketa ugari eta garaipen bakarra. 15. jardunaldian, denboraldiko bigarren garaipena iritsi zen Loinatzen, 2-1 Arenasen aurka. Imazek aurretik jarri zuen Beasain eta kanpotarren berdinketaren ondoren Gorka Britek gola sartu eta puntuak Loinatzen geratu ziren.

Bi aste geroago laugarren sailkatua, Bermeo, iritsi zen Beasainera. Brit eta Pastrianek minutu batean sartu zituzten golak bigarren zatiaren erdialdean. Lehen itzulia Leioa bigarren sailkatuaren bisitarekin itxi genuen. Partida bikaina izan zen, agian denboraldiko onena. Aitor Imaz eta Arregi, bi atzelariek itxi zuten markagailua, amaierako 3-0ekoa ezarriz.

Lehen itzulia sentsazio hobeagoekin amaitu genuen, baina zenbakiek lau garaipen besterik ez genituela adierazten zuten, denak Loinatzen. Taularen erdian geunden, sailkapen-burutik oso urrun.

Abenduan Gilen Gabilondo atezaina Maltara joan zen, eta hilabete geroago gure atezain titular bikaina Txusta, Eibarrera. Erabat ahulduta geratu zen postua indartu asmoz, Huesca B-tik Aitzol Almandoz iritsi zen. Baina, egia esan, udan aurreikusten zen kalitatea justifikatu ez zuen plantilla ahultzen ari zen.

Bigarren itzulia pixka bat ezberdina izan zen. Egia da partida gehiago irabazi zirela, baina gehiago ere galdu ziren, denboraldia txarra izan zela baieztatuz, non inoiz ez zen aukerarik izan lehen postuekin amets egiteko.

Sentsazio gazi-gozoak

Denboraldiko une batzuetan, irabazteak ere ez zien jarraitzaileei kontsolamendurako balio izan. Esaterako, otsailaren erdialdean Loinatzen Aurrera Vitoria azken sailkatuaren aurka lortutako garaipena; 8 jokalarirekin geratu arren, talde bagoilari ahul bati aurre egin zioten kanpotarrek. Amaieran utzi ahal izan zen garaipena erabakita, 3-0: Aiert, Brit eta Ivanen golei esker.

Bigarren itzuliko poz bakanetatik, martxoaren hasieran lortutakoa; Loinatzen 2-0 irabazi zen Lagun Onaken aurka. Britek eta Asensiok sinatu zituzten garaipenaren golak.

Beasaindarren azken poza apirilaren 13an izan zen, Pasaiaren aurka: 3-1 irabazi zuten Aiert, Brit eta Jonmaren golekin. Arratsalde atseginak baino nahigabeak nabarmendu ziren denboraldian, bereziki mingarria izan zen Loinatzen Laudioren aurkako 1-5eko porrota. Hoberena denboraldia amaitu zela eta horrekin batera sufrimendua. Bermeoko garaipena 0-2, Imanol eta Aiert izan ziren golegileak, denboraldi etsigarri honetako azkena izan zen. Loinatzen jokatutako azken partida 1-2 galdu zen Anaitasunaren aurka.

Denboraldia Sarrienan itxi genuen 2-0 galduz, garaipenarekin laugarren postua lortu zuen Leioa indartsuaren aurka. Beasainek hamargarren postuan bukatu zuen liga, laugarren sailkatuarengandik 24 puntura.

Denboraldia zenbakitan: 11 garaipen, 14 berdinketa, 13 porrot; 38 gol alde, 41 kontra; 47 puntu. Laudio, Arenas, Portugalete eta Leioak jokatu zuten Playoffa. Laudiok Bigarren B Mailara igotzea lortu zuen. Getxok, Aurrera Vitoriak eta Anaitasunak maila galdu zuten.

Harrobian oso ondo aritu ziren lanean, eta emaitzak iritsi ziren. Denboraldi honetan kadeteak Euskal Ligara igotzea lortu zuen Imanol Camino eta Iñaki Elgarrestaren eskutik.

Goiko lerroa: Harriet Zaldua, Jon Manuel, Aritz Elustondo, Asier Otegi, Aitor Imaz, Jon Irazustabarrena “Txusta”, Aiert Ordoñez, Asier Dorronsoro, Raul Cobo, Iker Pastrian, Enrique Prado (delegatua)
Erdiko lerroa: Igoin Mendez, Josu Imaz, Txapi Oailuze (atezainen entrenatzailea), Juan Manuel Rivela (prestatzaile fisikoa), Josean Serrano (fisioa), Urtzi Arrondo (2. entrenatzailea), Koldo Zaldua (presidentea), Iker Lasa (entrenatzailea), Ander Irizar (prestatzaile fisikoa), Rafa Jarit (utilleroa), Xabier Jimenez “Tximen”
Gilen Gabilondo
Beheko lerroa: Lander Iparragirre, Aritz Imaz “Ixku”, Ivan Garcia, Gorka Brit, Javi Quintana, Ander Avellaneda, Imanol Leon, Asier Arregi “Axo”, Oinatz Orue, Zuhaitz Gurrutxaga, David Asensio

13-14 denboraldia “Mailaz igotzeko postuetatik urrun”

Presidentea: Koldo Zaldua
Entrenatzailea: Iker Lasa

Iker Lasaren hirugarren eta azken denboraldia izan zen taldea zuzentzen. Denboraldi honen amaieran ziklo berri bat irekiko zen; presidente karguan eta entrenatzaile postuan aldaketa zetorren.

Berriz igo ziren gure trenera aspaldiko ezagun batzuk, Gilen Gabilondo, Coloccini, Ander Olaizola eta Idarramendi. Entrenatzaileak hauxe zioen MDn 2013ko abuztuaren 23an: “Nahiago dut epe luzerako helbururik ez jarri. Ondo hasi nahi dugu, hortik aurrera partidaz partida joango gara eta sailkapenak non jartzen gaituen ikusiko dugu. Talde konpentsatuagoa dugu. Ez dut esaten jokalari hobeak ditugunik, baina bai esperientzia eta oreka gehiago lerroz lerro”.

Denboraldi etsigarri batetik gentozen. Piezak aldatu ziren eta aurredenboraldiak ilusioa ekarri zuen. Baina makinak ez zuen funtzionatu. Ezer gutxi eman zuen beste denboraldi bat izan zen.

Hasiera ona, baina…

Zallaren aurka 2-1 irabazita eman genion hasiera denboraldiari Loinatzen. Aiert eta Pastriainek sartu zituzten lehen garaipenaren golak. Ondoren, puntu bat Santutxura egindako bisitan (0-0). Jarraian iritsi zen denboraldiko lehen garaipena etxetik kanpo Sodupen, 1-2. David Asensiok markagailua ireki zuen, bigarren zatiaren erdialdean etxekoek berdinketa lortu zuten eta Oruek 85.ean hiru puntuak eman zizkigun gola sartu zuen. Loinatzen, Aiert eta Aritz Imazen golei esker, Bermeoren aurka lortutako garaipenak (2-1) denboraldi hasiera bikaina bihurtu zuen: 10 puntu lau partidatan.

Albiste txarra hurrengo jardunaldian heldu zen Zamudion 6-0eko emaitzarekin. Hasierako Gabarainen kanporaketak partida baldintzatu zuen zalantzarik gabe, baina sei gol jasotzea ez zegoen aurreikuspen okerrenean ere. Loinatzen Pasaiaren aurka lortutako 3-2ko garaipenak (Idarramendi, Ander Olaizola eta Asier Otegi 94.ean) egoera goxatu zuen. Beste partida txar bat baina emaitza onarekin. Hurrengo emaitzak honako hauek izan ziren: 1-1 Alaves Bren aurka; 2-1 Oiartzunen aurka beste partida txar batean (Briten eta Idarramendiren golak); 2-3 Retuertoren zelaian (Gorka Britek -2- eta Ander Olaizolak 85.ean sartu zituzten golak ). Taldeak oso goian jarraitzen zuen sailkapenean, baina zalantza askorekin jokoan.

Emaitza txarrak iristen hasi ziren. 0-1 galdu zen Loinatzen Balmasedaren aurka. Beste atsekabe bat Gernikan, 2-1. Puntu bakarra Loinatzen (1-1) Culturen aurka. Beste porrot bat, 1-0 Garmendipen, Lagunen aurka. Lasaigarria izan zen Arenasi 2-1 irabaztea Loinatzen, Aiert eta Pastriainek emaitza irauli zuten 89.ean. Etxetik kanpo Basconiaren aurka porrota, 3-0. 0-0 Loinatzen, Amurriorekin. Porrota Elgoibarren 1-0. 1-2 galdu zen Porturen aurka. Lehen itzulia beste porrot batekin itxi genuen, 2-0 Leioan. Garaipen bakarra azken 9 partidetan. Balantze txarra eta sailkapen burutik oso urrun. Hasiera bikain baten ondoren, taldeak beheruntz egin zuen.

Ezin bururik altxa

Bigarren itzulia lehenengoaren berdina izan zen, hasiera ona eta amaiera kaskarra.

Garaipenarekin hasi ginen Zallan, 1-3. Ander Olaizolak aurreratu zituen beasaindarrak eta azken minutuetan Pastriainek eta Gorka Britek hiru puntuak eman zizkieten bagoilariei. Banako berdinketa Loinatzen Santutxuren aurka. Jarraian, 4-0 irabazi Soduperi; Ander Olaizola, Mikel, Otegi eta Gorka Brit izan ziren golegileak, aurkari apalago baten aurkako partida lasai batean.

Bermeon hiru puntu gehiago lortu ziren. David Asensiok eta Pastriainek etxekoen golari buelta eman zioten, azken 1-2koa lortuz. Jarraian gol-jaialdia, 4-3 Zamudiori etxean. Mikel, Gabarain, Gorka Brit eta kanpotarren defentsa batek bere atean luzapena bukatzear zela, 1-3koa iraultzeko balio izan zuten. Taldea suspertuta eta bolada onean zegoela zirudien, baina Pasaian 2-0 eta Alaves Bren aurka Loinatzen 0-3 galdu izanak, errealitatera itzuli gintuen. Berriz ere garaipena Oiartzunen, 0-1 (Aiert-ek 89. ean). Ondoren 0-0 berdindu zen jaisteko zorian zegoen Retuertoren aurka; 91.ean penaltiz ere ezin Jota atezainaren atea zulatu; guztia gelditu zuen eta amesgaiztoa bihurtu zen gure aurrelarientzat. Beste garaipen bat iritsi zen Balmasedan, Pastriainek eta Aiertek penaltiz sartutako golek itxaropena berpiztu zuten hiru puntu eman bait zizkiguten. Baina alferrik, hondamendi bat izan zen.

Gernikarekin 1-1 berdindu genuen. Tabiran aldiz 4-0 galdu Culturekin. Loinatzen 0-1 galdu Lagun Onakekin. Beste porrot bat Gobelan Arenasen aurka, 3-0. Berdinketa berriz ere etxean Basconiaren aurka, 2-2. Berdinketa Amurrion, 1-1. Loinatzen ia jaitsita zegoen Elgoibar garaitu genuen 2-1 . Elgoibar hobea izan zen, baina Beasainek Orue eta Gorka Briten golei esker irabazi zuen. La Floridan 4-1 galdu genuen Porturen aurka eta denboraldia Leioa txapeldunaren aurka itxi genuen Loinatzen, 1-1. Luzapenean Arregi kapitainak penaltiz puntu bat poltsikoratzea lortu zuen. Denboraldiko azken gola izan zen gure taldearentzat. Garaipen bakarra azken 9 partidetan. Kopuru eskasa, Playoffetik hamar puntura geratu ginen.

Laburbilduz, denboraldia, iaz bezala, etsigarria izan zen. Denboraldiaren erdia baino askoz lehenagotik sailkapenaren goiko postuetara begiratzeko aukerarik gabe.
Denboraldia zenbakitan: 14 garaipen, 10 berdinketa, 10 porrot; 45 gol alde, 59 aurka; 52 puntu, 10. sailkatua.

Playoffa jokatu zuten, Leioak (igotzea lortu zuen), Portugaletek, Arenasek eta Zallak (Basconia 4. sailkatuak ez zuen jokatu, Bilbao Athletic 2. B mailan baitzegoen).

Mailaz jaitsi ziren Elgoibar, Sodupe eta Retuerto.

14-15 denboraldia “Gol averageak play off-etik kanpo utzi gintuen

Presidentea: Iñigo Arrese
Entrenatzailea: Urtzi Arrondo

Presidente berria, entrenatzaile berria

Denboraldi berria bi aldaketa garrantzitsurekin aurkeztu zen; presidente berria, Iñigo Arrese, Koldo Zalduaren lekukoa hartu zuena, eta Urtzi Arrondo ere iritsi zen lehen entrenatzaile postura. Etxea ondo ezagutzen zuen: lehenik jokalari gisa, gero Iker Lasa entrenatzailearen ondoan laguntzaile azken hiru denboraldietan eta baita bigarren taldeko entrenatzaile gisa Preferente mailan.

Plantilla erabat berritua, jokalari gazte askorekin, baina anbizioz beteta, denboraldi on bat egitea zen asmoa; mugarik jarri gabe eta taldeak eman zezakeenari.

Denboraldia Loinatzen hasi zen Balmasedaren aurka, 2-1. Oso partida ona. Claverren eta Kintanaren golei esker, partida itxita zegoela zirudien. Baina David Asensioren kanporaketa eta kanpotarren golak amaiera estua ekarri zuen. Hala ere hiru puntu, hasteko.

Bi berdinketen ostean, Alaves B-ren etxean 1-1 eta Loinatzen 2-2 Porturen aurka, garaipen garrantzitsua erdietsi zen Garmendipen. Giro bikainarekin eta 500 zaletik gora harmailetan. 1-2 Lagun Onaken aurka; Oier Artolak eta Aitor Imazek azpeitiarren hasierako gola gainditu eta garaipena lortu zen sailkapenaren buruan zeudenei gertutik jarraitzeko. Taldeak garaipena errepikatu zuen astebete beranduago Loinatzen, 2-0 Santutxuri. Partida zaila, trabatua eta oso landua izan zen, ia amaierara arte Aiert eta Txisturen golei esker erabaki ez zena.

Pasaian, seigarren jardunaldian, denboraldiko lehen porrota iritsi zen, 2-1. Txisturen golari esker bagoilariak aurreratu ziren baina Pasaiak berdindu zuen eta luzapenean Agirreren golak erabaki zuen neurketa. Hurrengoa berdinketa Loinatzen 1-1, Aurrera Vitoriaren aurka. Garaipena Erandion, 0-2. Artolak penaltiz eta Ander Olaizolak sartu zituzten golak. Beste berdinketa bat Loinatzen (0-0) Amurrioren aurka eta beste garaipen bat etxetik kanpo 0-2 Bermeon, Aiert eta Aitor Imazen golekin.

Hamargarren jardunaldiaren ondoren, sentsazioak oso onak ziren. Taldea sendoa zen, puntuak erregulartasunez batzen zituen. Porrot bat besterik ez, eta baikor izateko arrazoiak zeuden.

Zallak bisitatu gintuen Loinatzen. Claverrek etxekoak aurreratu zituen, baina kanpotarren berdinketaren ondoren, partidaren amaieratik gertu Artolak sareratutako penalti batek hiru puntu oso garrantzitsu eman zizkigun. Ugaldetxon hiru puntu gehiago, 0-1, Oiartzun azken sailkatuaren aurka, Aitor Imazen gola. Santurtziren aurka, astebete geroago 2-0, Artola eta Aratz Garmendiaren golei esker. Playoffetan geunden Arenas liderrarengandik lau puntura.

Tabiran Culturen aurka 2-0 galdu genuen, bigarren zatiaren erdialdean sartutako golak. Baina taldea sendoa eta fidagarria zen eta Loinatzen erakutsi zuen hurrengo egunean 2-0 Basconia mendean hartuta. Aratz Garmendia eta Aiert Ordoñez izan ziren golegileak. Etxetik kanpo bi neurketa espero ziren; berdinketa hutsean Gernikan. Oruek aukera paregabea izan zuen, baina baloiak ez zuen sartu nahi izan eta porrot gogorra Arenas liderraren zelaian, abenduaren 14an. Urte askoren ondoren Beasain bigarren zen bi puntura, (irabazi bagenu liderrak). Baina partida parekatua eta aukerarik gabekoa jokatu ondoren, azken ordu laurdenean Pablo Sisniagak, Realak Beasaini utzitako atezain mexikarrak, baloia bere ate barrutik hiru aldiz atera behar izan zuen. Hiru eta huts, emaitza gogorra izan zen.

Lehen itzulia ixteko bi berdinketa; 1-1 Loinatzen Real C-ren aurka. Artolak penaltiz aurreratu zuen Beasain 85.ean, baina puntuak etxean geratzen zirela zirudienean donostiarren gola iritsi zen. Zaplaztekoa izan zen. Lehen itzulia Zamudion itxiko genuen, 0-0. Partida oso zaila eta balio handiko puntua. Ez zen aukera gehiegirik izan, eta bakarrak atezainen eskuetan amaitu ziren.

Azken hiru jardunaldietan bi puntu bakarrik lortu arren, taldeak 36 punturekin itxi zuen lehen itzulia, Arenas liderrarengandik sei puntura. Beasainek Zallak baino puntu bat gehiago zuen eta Zamudiok baino bi gehiago.

Bigarren itzulia zirraragarria izan zen, baina negargarri hasi zen, Balmasedan 5-2ko ezustekoarekin. Partidaren hasiera txarra izan zen, berehala galtzen hasi baikinen bi eta huts. Baina Oruek eta Aiertek berdinketa jarri zuten ordu erdirako. Atsedenaldira iritsi aurretik Endikak sartutako golak min handia egin zuen eta bigarren zatian beste bi gol jaso ondoren, azken 5-2ra iritsi ginen eta okerragoa izan zitekeen Iturbek azken txanpan penalti bat geratu ez bazuen.

Astebete geroago Alaves B iritsi zen Loinatzera. Erreakzionatu beharra zegoen eta, egia esan, okerrago ezin hasi; 10. minutuan 0-2 geunden. Baina Claverrek eta Aiertek berdinketa lortu zuten atsedenaldira iritsi aurretik, eta Artolak penalti puntutik sartutako bi jaurtiketek garaipena itxi zuten bigarren zatian. Oso garrantzitsua, azaro amaieratik taldeak irabazi gabe zeramalako.

La Floridan 3-1 galdu ondoren (Ander Olaizola), bi garaipen: Loinatzen, 2-1 (Artolarenak biak), eta Santutxun, 0-1, (Oier Artolaren beste gol bat). Ondoren, lau berdinketa jarraian iritsi ziren eta sailkapen burutik urrundu ginen; Olaranben, Aurrera Vitoriaren aurka, 1-1. Artolaren gol berri bat. Partida zaila eta sufritua. Hasieratik atzetik markagailuan eta azken ordu laurdena 10 jokalarirekin Aritz Imaz kanporatuta. Loinatzen 2-2, Erandioren aurka. Oso partida txarra, mailaz jaitsi zen aurkari ahul baten aurka. Etsi-etsian erasora itsututa joz, luzapenean Aiert eta Mihairen golekin puntu bat salbatu zuten. Amurrion 1-1, azken sailkatuaren etxean jokatutako beste partida kaskar batean. Hastapenean Ander Olaizolak aurreratu zuen taldea markagailuan asko sufritu ondoren puntu bakarra lortzeko. Eta Loinatzen astebete geroago beste etsipena berriz ere etxean Bermeoren aurka, 2-2. Claverrek lehen minutuan aurreratu zuen taldea, hala ere dena galduta zirudienean, Gorosabelek luzapenean sartutako golak puntu bat berreskuratu zuen.

Egutegiaren puntu honetan, San Jose bezperan, bigarren itzuliko seigarren jardunaldiko partida atzeratu bat jokatu zen. Loinatzera Pasaia iritsi zen eta Arrondoren mutilek Ander Olaizolaren golari esker bolada txarrari amaiera eman eta garaipena lortu zuten partidu kaxkar batean. Beste berdinketa bat Zallan 1-1. Aiertek penalti bat huts egin zuen baina Aritz Imazek puntua eman zigun bere golarekin. Hala ere, egoerak okerrera egin zuen ustekabeko bi porrotekin; Loinatzen jaistear zegoen Oiartzunen aurka 1-2. Aritz Imazen gol goiztiarrari, Kintanaren kanporatzea, huts egindako beste penalti bat, eta kanpotarren gola luzapenean erantsi zitzaizkion. Gainbehera berriz ere San Jorgen Santurtziren aurka, 4-1. Atsedenaldiko 0-0ekoaren ostean bigarren zati kaskarra osatu zuen taldeak. Azkenean, Aritz Imazek ohorezko gola deritzona sartu zuen.

Gora egitea eta karanbolaren bat itxarotea tokatzen zen, trenak ihes egin zigulako eta taldeak 5 garaipen eta berdinketa bat lortu zituelako azken sei jardunaldietan. Garaipena Loinatzen Culturen aurka 2-1. Ezinbestekoa zen irabaztea, kontuan hartuta Tabiran 2-0 galdu genuela. Cultu 3. minutuan aurreratu zen, baina Urzelaik berdinketa lortu zuen eta 80.ean Ander Olaizolaren falta jaurtiketa batean partida irabazi zen. Baina averagea galdu zen. Garaipen handia Basconiaren etxean 0-3, partida oso onean Urzelairen bi golekin eta Ivan Claverren golarekin. Berdinketa Loinatzen Gernikarekin 0-0. Arenasen aurka 1-0 irabazi zen, partida oso zailean eta 0-0ekoa mugiezina zirudienean Oier Artolaren gola iritsi zen. Bizirik geunden.

Azken bi jardunaldietan, Zubietan, Real C-ren aurka, 0-1. Bi zati oso ezberdin izan ziren; lehenengoan Beasain izan zen nagusi, baina atsedenaldian 0-0. Donostiarrak hobeak izan ziren bigarrenean, baina amaiera zoroan, bi taldeek behar zuten golaren bila, David Asensio izan zen luzapenean, jokaldi pertsonal bikainean, bagoilariei garaipena eman ziena. Jardunaldi baten faltan, bazegoen aukerarik; irabazi eta Culturen estropezuaren zain egon behar. Baina horrelako karanbolak ia inoiz ez dira ondo ateratzen.

Azken jardunaldia Loinatzen. Zamudioren bisita jaso genuen eta gure egitekoa bete genuen, irabazi Aiert eta Artolaren golekin. Egañaren golak emozioa jarri zuen, baina 2-1ekoarekin itxi zen partida eta Durangotik albiste onak iristea espero zen. Baina ez ziren iritsi. Cultuk 1-0 irabazi zion Porturi. Elguezabalen golak Bigarren B Mailara igotzeko txartela eman zion Imanol de la Sotaren taldeari. Averageak bosgarren utzi gintuen, playoffetik kanpo. Oso gertu egon ginen, baina ez ginen iritsi. Bigarren itzuliko bolada txar horrek, joko eta emaitza aldetik, azken esprint bikaina izan arren kondenatu gintuen.

Denboraldia zenbakitan: 18 garaipen, 13 berdinketa, 7 porrot; 52 gol alde, 41 kontra; 67 puntu.

Play offa jokatu zuten: Portugalete, Gernika, Arenas eta Durangoko Culturalak. Bigarren B Mailara igo ziren: Portugalete, Gernika eta Arenas.

Hauek izan ziren mailaz jaitsi zirenak: Erandio, Oiartzun eta Amurrio.

Amaitzeko, harrobiarekin egiten ari ziren lana bikaina zela eta fruituak iristen ari zirela azpimarratu behar da. Ohorezko Jubenilak arrakasta handia lortu zuen, Euskal Ligara igotzea lortu baitzuen, Iñigo Goikoetxea lehen entrenatzaile eta Iñaki Elgarresta laguntzaile zirela.

Goiko lerroa: Koldo Galarreta, Iñigo Izagirre “Pipo”, Aratz Garmendia, Ivan Claver, Aiert Ordoñez, Gorka Ribera, Jon Iturbe
Erdiko lerroa: Jon Iglesias “Txistu”, Unai Zurutuza (prestatzaile fisikoa), Josean Serrano (fisioa), Urtzi Arrondo (entrenatzailea), Iñigo Arrese (presidentea), Imanol Camino (2. entrenatzailea), Rafa Jarit (utilleroa), Enrique Prado (delegatua), Javier Quintana
Beheko lerroa: Ander Olaizola, David Asensio, Oinatz Orue, Oier Artola, Aritz Imaz “Ixku”, Xabier Jimenez “Tximen”, Aitor Imaz, Andoni Gorosabel, Mikel Urzelay

15-16 denboraldia “Berriz ere berdin

Presidentea: Iñigo Arrese
Entrenatzailea: Urtzi Arrondo

Aurreko denboralditik Playoffera itzultzea lortu ez izanaren etsipena geratu zitzaigun. Baina, era berean, oso antzeko plantillarekin eta aldaketa gutxirekin, berriro saia gintezkeen.

2015eko abuztuaren 28an, ostirala, Mundo Deportivon egindako adierazpenetan, Arrondo entrenatzaileak honakoa zioen bagoilarien zuzendaritzan eman zuen bigarren denboraldian: “Balmaseda oso jokalari onekin ikusten dut, oso ondo indartu baita; Santurtzi goian egongo da, Durangok eta Zallak ere goian errepikatuko dute, eta Alaves B eta Zamudio ere ondo ikusten ditut. Gu hor egoten saiatuko gara. Beste urte batzuekin alderatuta, irekiagoa egongo dela uste dut “.

Lehen hitzorduan Santurtzik bisitatu gintuen Loinatzen. Ikerrek aurretik jarri gintuen, baina atsedenaldira 1-1 iritsi ginen. Bigarren zatian Aierten kanporatzeak asko trabestu zuen partida eta okerragoa izan zitekeen, kanpotarrek aldeko penaltia izan baitzuten, Bonillak jaurti eta Iturbek gelditu zuena. Puntu bat hasteko. Zubietan 1-1eko emaitza errepikatu genuen, Real C-rekin, Ivan Claverren golarekin.

Olaizolak hasieran eta Urzelaik azkenean 2-1eko denboraldiko lehen garaipenerako golak sinatu zituzten Alaves B-ren aurka 0-2. Tabiran garaipena, Oier Artola eta Ivan Claver izan ziren golegileak. Bi berdinketa eta bi garaipen lehen lau egunetan. Bosgarrenean iritsi zen lehen porrota eta Loinatzen izan zen, 1-2 Lagun Onak taldearen aurka. Txistuk markagailua berdindu zuen lehen zatian. Bigarrenean, taldea buru-belarri ari zen aukerak sortzen. Kontraeraso batean falta eta gola. Aitor Imaz eta Arrondo entrenatzailea kanporatuak izan ziren protestatzeagatik. Berdinketa lortzeko azken ahaleginek Aitzol, Laguneko atezain eta Beasaingo jokalari ohiarekin talka egin zuten.

Indarberritzeko denbora gutxirekin, hiru partidako astea iritsi zen. Zallara bidaia eta 0-1 garaipena Artolaren golari esker. Vitoria-Gasteizek bisitatu gintuen, 0-1 markagailuan desabantailan eta Santamariaren kanporatzearen ondoren bat gutxiagorekin ginen. Luzapenean David Asensioren berdinketa iritsi zen. Aitzitik Bermeon, Izagirreren golarekin partida ia irabazita zegoen baina azken jokaldian berdindu egin ziguten eta bi puntu garrantzitsuak ihes egin ziguten. Beste porrot bat Loinatzen, 0-1 Zamudio liderrarekin. Partida ona irabazi zuten bagoilariek, baina luzapenean berriro iritsi zen kondenatu gintuen gola. Porrot krudela izan zen.

Hamargarren jardunaldian berdinketa Deustun, 1-1. Historia errepikatu zen. Asensiok markagailuan taldea aurreratu eta ordu erdi luze jokatzeke zegoela, kanporatu egin zuten. Luzapenean berdinketaren gola iritsi zen.

Garaipena azken txanpan Ondarroako Aurreraren aurka (Izagirrek bi eta Aiert Ordoñez). Porrota Ibarran 3-2 UDAren aurka. Zaila azaltzen. 0-2 irabazten (Urzelaik penaltiz eta Olaizolak), eta luzapenean galdu genuen berriro. Berdinketa Balugan. Oraingoan alderantziz, eta Balmasedak partida irabazita zuenean, Aitor Imazek azken jokaldian 1-1ekoa jarri zuen.

Emaitza eta gidoia errepikatu ziren Loinatzen, Pasaiaren aurka. Partida txar baten ondoren, Aiertek berdindu zuen markagailua. Etxetik kanpo garaipena Artunduagan, Basconiaren etxean, 0-3. Jimenez, geroago kanporatua, Olaizola eta Urzelai golegileak iazko emaitza errepikatu eta futbol oso ona jokatuz. Emaitza errepikatu genuen Loinatzen, Betoño-Elgorriaga igo berriaren aurka (golegileak, Txistu, Artola eta Iker Garmendia). Porrota Olaranben 1-0 Aurrera Vitoriaren aurka. Ustekabeko handia izan zen. Sailkapenaren zuloan zegoen taldea laster aurreratu zen markagailuan eta ezin izan genuen berdindu ere egin. 2-1eko garaipena Getxoren aurka David Asensioren bi golekin. Eta lehen itzulia Mallonan itxi genuen, Santutxuren aurka, Orueren gol olinpikoarekin. Taldea seigarren zen laugarren sailkatua Vitoriarengandik hiru puntura. Bigarren itzulian ekinez jarraitu beharra zegoen.

Bigarren itzulia

San Jorgen hasi ginen, Santurtzi emaitza onen beharrean zegoen Txetxu Garcia entrenatzaile berriarekin. Beasain jaun eta jabe izan zen, baina ez zuen golik sartu eta 0-0. Aiert Ordoñezen bi golek garaipena eman ziguten azken txanpan penalti bat huts egin zuen Berioren aurka. Aitzitik, Ibaian, Alaves Bren aurka, aukera galdua; Urzelaik penaltiz eta Izagirrek bi aldiz aurreratu zuten talde bagoilaria, baina partidaren ondarrean aurkako bi penaltiengatik 4-2 galtzea suposatu zuen. Aiert, Oinatz Orue eta Olaizolak sartu zituzten Durangoko Culturalaren aurkako golak. Emaitza honekin Bermeo laugarren sailkatuarengandik puntu bakarrera geunden.

Partida oso garrantzitsua izan zen Garmendipen, oraindik gogoan Loinatzen lehen itzulian gertatutakoa, kanporatzeak eta polemikak zipriztindutako 1 eta 2ko porrota. Bederatzi partidu jarraian galdu gabe zegoen Lagun Onak. Pablo Turrillasen mutilak oso indartsu zeuden etxean. 900 ikusle baino gehiago harmailetan, sarrerarik onena urteetan, inauterietako festa eta David Asensioren golak urrezko hiru puntu etxera ekartzeko balio izan zuen. Zoritxarrez astebete geroago Loinatzen Zallaren defentsa-hormarekin topo egin genuen eta, Xabi atezainak, dena gelditu zuen, markagailuan azken emaitza huts eta huts izateko. Emaitza hori zazpi egun geroago errepikatu genuen Gasteizen. Bosgarren postuan jarraitzen genuen baina trena ihes egiten hasi zen eta okerragoa izan zen Loinatzen Bermeoren aurka 0-1 galdu ondoren. 5. minutuan aurreratu ziren eta ezin. Hiru partida ziren golik sartu gabe. Zamudion Olaizolak aurretik jarri gintuen baina lehenik berdindu eta luzapenean porrotaren etsipena etorri zen.

Bolada txarrak beste astebete iraun zuen. Olaizolaren bi golekin aurrea hartu ondoren, Deustuk puntu bat lortu zuen binako berdinketaren ostean. Prentsan lerroburu nagusiek Play off-aren aukerari agur esaten zioten. Une txarraren erdian etsipen berri bat Ondarroan. Neguko merkatuan Pablo Balerdik taldea indartu zuen, eta berak aurreratu zuen taldea markagailuan, baina berriro ere ezin izan genion abantailari eutsi eta 2-1 galdu genuen.

Sei aste irabazi ezinik eman ondoren, azkenean UDAren bisitarekin garaipena iritsi zen. Iker Garmendiaren bi golek eta Pablo Balerdiren beste batek 3-1ekoa ezarri zuten. Beste hitzordu bat Loinatzen; bederatzi puntu gehiago zituen Balmaseda iritsi zen. Iker Garmendiaren beste gol batek amaierarako sei minutu falta zirela, 1-0eko garaipena eman zigun. Partidak geratzen ziren, eta agian baita aukerak. Pasaiako porrota gogorra izan zen; bi aldiz aurreratu ziren etxekoak eta birritan berdindu zuen Beasainek (Aiert eta Orue). Baina beste gol bat amaieratik gertu, penaltiz, 3-2ko porrota ekarri zuen. Beste behin ere Basconiaren aurka jokatzea izan zen sendagairik onena. Loinatzen garaipen erraza, 2-0. Aiert eta Iker Garmendia izan ziren golegileak. Betoño-Elgorriagaren zelaian lortutako garaipenak 0-1 (Aritz Imazen gola) laugarren sailkatuarengandik puntu bakarrera utzi gintuen hiru partiden faltan. Duela egun batzuk pentsaezina zena.

Dagoeneko ezaguna zitzaigun egoera bati aurre egin behar genion; bederatzi puntu atera eta itxaron. Lehen finala, Loinatzen. Aurrera Vitoria iritsi zen. Partida osoa atzetik, baina David Asensiok eta Iker Garmendiak markagailua irauli zuten azken 2-1erako. Getxon, Ander Olaizolak bigarren zatian erabaki zuen. Lehenengo gol olinpiko batekin eta gero azken 0-2koa jartzeko falta jaurtiketa perfektu batekin. Azken egunean Santutxu iritsi zen Loinatzera. Garaipen erosoa, 2-0. David Asensiok eta Claverrek sinatu zituzten golak. Vitoria etxean galtzen ari zen Zallarekin 1-3, baina Balmasedak 2-1 irabazi zion Betoñori eta laugarren postutik puntu bakarrera geratu ginen. Beste amaiera gazi-gozo bat. Denboraldi ona, baina saririk gabe.

Denboraldia zenbakitan: 17 garaipen, 12 berdinketa, 9 porrot; 54 gol alde, 36 kontra. Bosgarren sailkatua 63 punturekin.

Play Offa jokatu zuten taldeak; Zamudio, Bermeo, Lagun Onak eta Balmaseda.

Bigarren B Mailara igo zen Zamudio.

Mailaz jaitsi ziren: Aurrera Vitoria, Elgorriaga-Betoño eta UDA.

Euskal Ligan egindako estreinaldian, gure jubenilen lehen taldeak denboraldi bikaina osatu zuen. Bigarren urtez jarraian igo eta Nazional Ligara iristea lortu zuen, bigarren mailarik garrantzitsuena, Egoitz Perez lehen entrenatzaile eta Cesar Torres laguntzaile zirela.

Goiko lerroa: Unai Etxeberria, Jon Iglesias “Txistu”, Asier Dorronsoro (fisioa), Ivan Claver, Aitor Imaz, Larraitz Madariaga (fisioa), Aiert Ordoñez, Jon Iturbe
Erdiko lerroa: Enrique Prado (delegatua), David Asensio, Urtzi Arrondo (entrenatzailea), Iñigo Arrese (presidentea), Unai Zurutuza (prestatzaile fisikoa), Javier Quintana, Aritz Imaz “Ixku”, Rafa Jarit (utilleroa)
Beheko lerroa: Xabi Valdor, Oier Artola, Ander Olaizola, Jon Manuel, Mikel Urzelay, Xabier Jimenez “Tximen”, Oinatz Orue, Iñigo Izagirre “Pipo”

16-17 denboraldia “Mareoko partida

Presidentea: Iñigo Arrese
Entrenatzailea: Urtzi Arrondo

Ekainaren amaieran jakin zen albistea; Koldo Zaldua Kirol Zuzendariak kargua utzi zuen. Erabakia Arrondo entrenatzaileak ardura hori bere gain hartzea izan zen, eta entrenatzaile izateaz gain, Klubeko kirol zuzendaria ere izango zen.

Baja garrantzitsuak egon arren, Olaizola eta Artola aurrelariak, Baldor eskuin hegalekoa edo Urzelai erdilaria kasu, fitxaketak ere egon ziren eta plantilla oso lehiakorra osatu zela pentsatu zen. Berriro denboraldi oso ona izango zela eta konfiantza handia zegoen. Azken bi denboraldietan bezala sailkapenaren goiko postuetan egoteko adina, eta zergatik ez, Play offarekin amets egiteko.

Baina lehen jardunaldiak jokatu ondoren, taldeak ezusteko baja izan zuen Iker Garmendia golegilea Realera joan zenean. Konpondu beharreko gaia zen. Ziurrenik aurrealdean zuen ahulezia nagusia taldeak, eta ustekabeko martxa hori kolpe latza izan zen. Denbora aurrera zihoan. Iker joan zenean gola falta zitzaion taldeari, eta premiazkoa zen aurrelari bat ekartzea. Azkenean, hain beharrezkoa zen aurrelaria iritsi zen, eta oso pieza garrantzitsua bilakatu zen denboraldiak aurrera egin ahala.

Lehen jardunaldian Santurtzik bisitatu gintuen; aurreko denboraldian bezalaxe berdinketa errepikatu genuen, oraingoan hutsean. Bigarren jardunaldian Don Boscora bidaia eta Pasaiaren aurka oraingoan binako berdinketa. Birritan aurreratu ginen markagailuan Jonmaren bi golekin, baina ia amaieran berdinketa eta bi puntuak hegan egin zuten. Hirugarren jardunaldian, porrot gogorra Loinatzen, igo berria zen Tolosaren aurka, 0-2. Urdinek jokoan eta markagailuan gainditu gintuzten. Oso aste gogorra izan zen Iker Realera joan zenean eta Richard Real Unionek utzita iritsi zenean. Hori guztia zelaian isladatu zen, taldea urduri, estu, lotuta, urduritasunez, antsietatearekin. Markagailuari buelta ematea tokatzen zen, baina Deusturen zelaia ez zen tokirik onena, 1-0 galdu bait genuen. Lau partida, bi puntu; ez zen hasiera ona, baina hasiera besterik ez zen.

Aste garrantzitsu bati ekin genion, lehenik eta behin taldeak behar zuen aurrelaria iritsi zelako, Jon Ander Perez gasteiztarra. Bere azken denboraldian Aurrera Vitorian egon zen. Golegile petoa, erabakigarria izan zen taldearentzat, primeran egokitu baitzen. 75. minutuan egin zuen debuta, Soduperen aurkako 3-1eko garaipenean. Jokoa eta gola zuen talde ezberdin bat ikusi zen. Izagirre eta Claver (2) izan ziren golegileak. Basconiarekin Artunduagan jokatzeko Basaurira egindako bidaiak albiste onak ekarri ohi ditu, eta ordukoa ez zen salbuespena izan; 0-1, Txisturen gola. Bolada onak Loinatzen jarraitu zuen, derbian Real C-ren aurka; 2-0. Oruek Pablo Balerdiri egindako bi penaltiak sareratu zituen, amesgaiztoa izan baitzen Real C-ren defentsarentzat. Taldea beste bat zen, orain erloju baten zehaztasunarekin funtzionatzen bait zuen. Zazpigarrena zen laugarrenetik hiru puntura.

Mallonara bidaia eta partidu zaila Santutxuren aurka. Emaitza binako berdinketa. 2-0 ekoarekin galduta zirudien, baina Jon Anderrek elastiko txuri-urdinarekin sartutako lehen golak eta Pablo Balerdiren beste batek puntu bat eman ziguten. Jon Ander & Pablo baturak poz handiak ekarriko zizkion jarraitzaile bagolariei. Ivan Claverren “gol partita” Amurrioren aurka Loinatzen, 1-0ekoarekin taldea bosgarren postuan zen. Zaldupen Ondarroako Aurrera zain genuen. Inoiz ez da erraza Ondarroan irabaztea, baina hiru puntu gehiago lortu ziren, 0-2 (Aitor Imaz eta Aiert). Sei jardunaldi galdu gabe. Berdinketa hutsean Getxoren aurka Loinatzen. Ezin izan zen kanpotarren harresia gainditu. Galdutako aukera bat izan zen. Hurrengo irteera Vitoriaren zelaian, 0-1. Jon Anderrek hiru puntu balio izan zituen gola sartu zuen. Alaves B liderra iritsi zen Loinatzera eta Txisturen golak erabaki zuen. Bederatzi jardunaldi galdu gabe. Puntu ona Tabiratik taldeak ekarri zuena, oso zelai zaila beti Durangoko Culturena.

10 partida galdu gabe egon ondoren, Bermeo iritsi zen Loinatzera. Mario aurrelariak hiru golekin suntsitu gintuen. Lehenengoa zelai erditik, bigarrena faltaz, eta hirugarrena berari egindako penaltiz. Tartean, bagoilarien nagusitasuna, Claver eta Kintanaren golekin, eta Pablo Balerdirena ia-ia azken jokaldian, baina baloiak ez zuen sartu nahi izan eta porrota. Balmasedan, Jon Anderren gola eta hiru puntu gehiago. Astebete beranduago, emozioz beteriko partida Serafin Elustondoren oroimenez. Duela gutxi zendu zen Elustondo, klubeko bazkide eta Aritz Realeko jokalari eta jokalari bagoilari ohiaren aita. Garaipen erraza izan zen 3-0 Zallaren aurka. Aritz Imazek, Jon Anderrek eta Asensiok sartu zituzten golak. Handik astebetera aurreko urteko historia errepikatu zen Lagun taldearen bisitan. Bagoilariak gehiago izan ziren. Atean Almandoz bagoilari ohiak dena gelditu zuen eta amaieran kanpotarraren gola eta puntuak eraman zituzten. Lehen itzulia amaitzeko porrota La Floridan (3-1) Porturen aurka.

Bigarren itzulia San Jorgen hasi zen, 1-1 Santurtziren aurka Pablo Balerdiren golarekin. Astebete geroago Loinatz bisitatu zuen jaitsiera postuetan zegoen Pasaiak. Euriak eta lokatzak dena zaildu zuten eta porrota, 1-2. Beñaten gola, lehena Beasainen, ez zen nahikoa izan. Burua altxatu beharra zegoen. Derbia Berazubin eta 0-2 sinetsita; Balerdik eta Perezek sinatu zituzten golak. Garaipen berria Loinatzen 2-1 Deusturen aurka; Aitor Imazek eta Imanol Irazustak garaipenaren golak lortu zituzten. Hiru puntu gehiago Sodupen. Jon Anderren golak Cultu hirugarrenarengandik bi puntura utzi gintuen. Bolada onak Loinatzen jarraitu zuen 4-0 Basconiari irabazita; 12 puntu azken lau partidetan. Pasaiaren aurkako porrotaren ondoren, taldeak une txarrari buelta eman eta garaipenaren bidera itzuli zen.

Berdinketa, huts eta huts Zubietan Real C-ren aurka. Taldera, kasu honetan defentsa indartu asmoz, neguko merkatuan Aranda heldu zen. Eskuin hegalean zein defentsaren erdian joka zezakeen. Loinatzera Santutxu iritsi zen, 1-1. Partida benetan gogorra. Balerdiren golarekin kontrolpean zirudien, baina zentzugabeko penalti baten ondorioz hegan egin zuten bi puntu garrantzitsuk. Hirugarren berdinketa Amurrion, 1-1 Jon Anderren golarekin. Abantailarekin hasitako beste partida bat baina ezin eutsi horri. Aurrera Loinazera iritsi zen eta Ondarroako taldeak puntu bat eraman zuen bana berdinduta. Istorio bera, Jon Anderrek 1-0ekoa lortu zuen, eta jokaldi inozo eta ustel batean berdinketaren gola iritsi zen. Azkenean garaipenaren zaporea itzuli zen Getxoren aurka. Pablo Balerdiren eta Arandaren golak, itxuraz arriskurik gabeko urruneko bi jaurtiketekin, eta Iturbe bikain bat atean izan ziren gakoak. Baina beste nahigabe bat gertatu zen Loinatzen, 1-2 Vitoriaren aurka. Liderra iritsi zen Beasainera eta aurrea hartu zuen markagailuan, baina ia amaieran Jon Anderrek sartu zuen berdinketaren gola. Taldea ez zen berdinketarekin konformatu, aurrera egin zuen, gol aukera garbia izan zuen langan jo eta sartu nahi izan ez zuen jaurtiketa batean baina azken jokaldian kanpotarren golak etsipena ekarri zuen.

Neurketa oso zaila Alaves Bren zelaian eta garaipena erdietsi zen Kintanaren golari esker. Sufrimendu handia eta hiru puntu. Cultuk, laugarren sailkatuak bisita egin zigun Loinatzen. Hiru puntuko aldearekin zetorren, baina Jon Anderren golak eta hiru puntuek playoffetarako postuetan sartu gintuen gol-averageagatik. Hurrengo jardunaldian Itxas Ganera bisita eta gogoan Mariok lehen itzulian Loinatzen egin ziguna; eta errepikatu egin zuen; 3-1 galdu genuen Mario berak sartutako bi golekin. Gurea Jon Anderrek egin zuen, penaltiz. Ez zuen partida ona jokatu Beasainek eta merezitako porrota izan zen.

35. jardunaldia: amaiera gertu zegoen. Berebiziko garaipena Loinatzen Balmasedaren aurka, beraiek ez zuten ezer jokoan; bat eta huts. Urduritasuna nagusi eta Kintanaren golak hiru puntu eman zizkigun borroka horretan mantentzeko. Azken txanpa zen, eta soilik puntuak batzea balio zuen. Bi partida etxetik kanpo eta azkena Loinatzen. Lehen geldialdia Zallan, ia jaitsita zegoen talde baten aurka. Hiru puntu gehiago, 1-2. Arandak eta Asensiok sinatu zituzten golak. Hurrengo geltokia Garmendipe, hiru puntu gehiago, 0-1 (Pablo Balerdi). Jardunaldi baten faltan, bosgarrenak ginen 67 punturekin, Cultu laugarrenak baino puntu bat gutxiagoarekin eta Loinatzera zetorren Portuk baino bi gutxiagorekin. Finean, oraingo honetan ez geunden inoren baldintzapean. Loinatz beteta, arratsalde berotsua eta final-itxura zuen lehia. Ez zen sufrimendurik izan, ez itolarririk, ez erlojuari begiratu beharrik, ez ezer. Partida Beasainena izan zen eta aurkaria suntsitu zuen, 4-0. Bina gol sartu zituzten Claverrek eta Jon Anderrek. Festa eta Playoff-era, sentsazio onenekin, bost garaipen azken sei jardunaldietan.

Bagoilarien uholdea Mareon

Lehen kanporaketan Lorca B egokitu zitzaigun. Zenbaki ikaragarriak zituen eta faboritoa zirudien. Loinatz lepo beteta. Beasain geldiezina izan zen, 5-0. Jon Anderrek eta Kintanak bina gol eta Asensiorenarekin kanporaketa erabakita. Itzulikoa 870 kilometro eta ia 40 graduko bidaiaren ondoren jokatu zen, 2-0eko porrotarekin, baina Cacereño zain zegoen bigarren kanporaketan. Igandea, 18:30ean, udazken giroko arratsaldea eguraldiari dagokionez, fresko eta xirimiria, jaietako azken eguna herrian eta Loinatz beteta. Berriz ere faboritoaren etiketarekin zetorren aurkaria. Bere multzoko txapelduna izan zen eta igoera zuzena lortzeko A Coruñako Deportivo Bren aurka galdu zuen lehen kanporaketa. Baina bere multzoko txapelduna izanik igoerarako kanporaketan aurrera egiteko aukera izaten jarraitzen zuen.  Partida itxia izan zen, oso bizia, aukerarik gabekoa lehen zatian, bi taldeak akatsik ez egiteko ahaleginean jokatu zuten. Bigarren zatia antzerakoa izan zen. 83. minutuan bisitarien aukerarik onena Iturbek geratu zuen eta 93.ean, partidako azken jokaldian, amaierako emaitza 0-0 izango zela zirudienean, alboko falta Oruek Aierten buruan jarri eta itxaropenerako gola, 1-0. Emaitza ona zen itzulerarako Caceresen.

Igandea zen, arratsaldeko seiak, Principe Felipe estadioan. Egoera penagarrian, lehor, belar gutxirekin eta oso irregularra bero ittogarriarekin. Jarraitzaile askok bidaiatu zuten taldeari animoak emateko eta giro ona izan zen harmailetan. Jon Anderrek finaletik oso gertu jarri gintuen, baina Cacereñok bi gol sartu zituen (Javi Navarro eta Minaya). Etxetik kanpo lortutako golaren balio bikoitzak, sailkapena eman zigun.

Finalean Sporting B izan zen aurkaria. Joanekoa Loinatzen izan zen, historikoa eta sargoritsua, ia Caceresen baino gehiago. Isma Cerro, bisitarien jokalaria, atsedenaldira iritsi aurretik ospitalera eraman behar izan zuten bero kolpeak jota. Partida zirraragarria izan zen, binako berdinketarekin. Claverrek eta Jon Anderrek -penaltiz- sartu zituzten golak. 2-1ekoarekin iritsi zen autogola arriskurik gabeko zoritxarreko jokaldi batean. Itzulerako partidaren zain geratu behar igoera nork lortuko zuen jakiteko.

Mareon zen hitzordua. 3.500 ikuslerekin beteta, 200 jarraitzaile bagoilari baino gehiago bildu ziren bere taldearekin egoteko. Partida ezin okerrago hasi zen. Partidako lehen minutuan epaileak penaltia asmatu zuen 1-0ekoa jarriz markagailuan eta Aranda kanporatu zuen. Partida osoa atzetik eta bat gutxiagorekin. Ordu laurdenean berdinketa lortzeko aukera argia izan zen, baina baloia zutoinera eta kontraerasoan Claudiok 2-0ekoa jarri zuen markagailuan. Dena maldan gora. Jon Anderrek aldea murriztu zuen 38. minutuan, baina Pablok 3-1ekoa sartu zuen korner batetan lehen zatiaren luzapenean. Kintanak 58.ean 3-2koa sartu zuen eta eskuetan izan genuen kanporaketa. Taldea oldartuta zegoen eta jokaldi bakoitza gol aukera zen. Balerdik izan zuen garbiena, baina gola zirudienean, baloiak zutoinean jo zuen eta aldaratzea Aiertek kanpora bidali zuen. 85. minutuan Claudioren zalantzazko gola; bere jaurtiketak langan jo ondoren baloiak marran eman zuen botea, baina marrazaina zelai erdira joan zen eta epaileak gola balekoa eman zuen. 4-2koa zen, hor amaitu zen partida eta kanporaketa guretzat. Azkenik, Rubenek 92.ean 5-2koa jarri zuen markagailuan.

Amaiera tristea eta bidegabea izan zen igoeraren saria merezi izan genuen denboraldi berezi batetan.

Denboraldi erregularra amaituta, azter ditzagun zenbakiak: 20 garaipen, 10 berdinketa, 8 porrot; 51 gol alde, 29 aurka 70 punturekin.

Playoffa jokatu zuten: Alaves B, Vitoria (2. B mailara igo zen), Durangoko Culturala eta Beasain. Mailaz jaitsi ziren: Ondarroako Aurrera, Zalla eta Pasaia.

Jarraitzaile bagoilariak Mareon (Xixon)
Goiko lerroa: Unai Etxeberria, Ivan Claver, Jon Iglesias “Txistu”, Aiert Ordoñez, Txema Benitez (atezainen entrenatzailea), Richar Tenrreiro, Imanol Irazustabarrena, Jon Ander Perez, Jon Iturbe
Erdiko lerroa: Larraitz (fisioterapeuta), Pablo Balerdi, Javi Kintana, Unai Zurutuza (prestatzaile fisikoa), Enrique Prado (delegatua), Iñigo Arrese (presidentea), Urtzi Arrondo (entrenatzailea), Unai Mendia (2. entrenatzailea), Aritz Imaz, David Asensio, Rafa Jarit (utilleroa)
Beheko lerroa: Beñat Bereziartua, Jonma Vega, Danel Cuellar, Jon Zubeldia, Tximen, Oinatz Orue, Aitor Imaz, Julen Etxeberria, Iñigo Izagirre

17-18 denboraldia “Presidente berria eta Loinatzen belar aldaketa

Presidentea: Kepa Lasa
Entrenatzailea: Urtzi Arrondo

Denboraldia amaitu ondoren, bi aldaketa garrantzitsu Klubaren orainaldian eta etorkizunean. Presidentetzan aldaketa egon zen; Iñigo Arrese joan zenean Kepa Lasak hartu zuen lekukoa. Gainera, oso obra garrantzitsua hasi zen; Loinatzko belar naturalaren ordez azken belaunaldiko belar artifiziala jartzea.

Loinatzen aprobetxamendua

Aldaketarekin, galdu egiten zen belar naturalaren alderdi nostalgikoa, hots bizitza osoan ezagututako, baina egia da bi abantaila oso garrantzitsu zetozela. Alde batetik, zelaia egoera ezin hobean egotea beti, eguraldia edozein dela ere, eta bestetik Loinatzen erabilera handitu ahal izango zela, eta hori oso urrats garrantzitsua izango da klubaren hazkunderako.

Plantilla oso antzekoa zen. Jon Ander golegilea, Alex Aizpuru “Kaxe” jokalariak ordezkatu zuen, gol asko sartutako beste jokalari bat. Gainera, Lagun Onaketik Joanes Otamendi iritsi zen talentu handiko erasoko jokalaria.

Denboraldia ez zen ondo hasi, Amurrioko porrota ustekabekoa izan baitzen. Loinatzen denboraldiaren estreinaldian 3-0 erraz irabazi Zamudiori. Berdinketa Balmasedan. Jonmaren gol batek garaipena eman zigun Sestaoren aurka. Tabiran porrota Culturen aurka, 2-1. Eta berdinketa Somoren aurka iraila ixteko.

Gorabehera txikiak hurrengo egunetan. Porrota Getxon. Sentsazio onak berreskuratu ziren Anaitasunaren aurka hiru eta huts irabazita, Loinatzera partidurik galdu gabe iritsi baitzen; Kaxek bi eta Pablok sartu zituzten golak. Beste berdinketa bat Deustun. Alavesen aurka garaipena, berriz ere Kaxe eta Pablo Balerdik sinatu zituzten golak. Norgehiagoka zailean, Santutxuren aurka, Orueren gola eta hiru puntu oso baliotsu. Berdinketa Real C-ren aurka, Kaxek aurretik jarri zuen taldea markagailuan eta Claverrek puntu bat berreskuratu zuen 86.ean.

Garaipenak Bermeon, etxean Aurrera Vitoria azken sailkatuaren aurka, Basaurin, eta Santurtziren aurka Loinatzen jokatutako partida itzelean (3-0, Pablo, Claver eta Kaxe) lider izateko. Baina ordaindu beharreko prezioa garestia izan zen, Pablo Balerdi larriki lesionatu bait zen belaunean. Porturi irabazita amaitu zen bolada ona, elurtea Beasainen eta lan handia egin zen zelaia baldintza egokietan egon zedin.

Garmendipen jasotako porrotak 2-1, bi hilabete baino gehiagoko ezohiko bolada bikaina eten zuen. Lehen itzulia 3-0eko emaitza errazarekin bukatu zen Soduperen aurka Joanes, Mikel eta Josetxoren golekin. Baina Kaxe gure golegilea (13 gol) galdu genuen, Rapido de Bouzasek fitxatu bait zuen.

Bigarren itzulia oso zaila izango zen; izan ere, Pablo Balerdiren lesioak eta Kaxe joan izanak lehiaketaren lehen erdian izan genituen bi jokalari garrantzitsuenak galtzea ekarri zuen.

Urte hasiera irregularra

Ustezko beldurrak egi bihurtu ziren urte berriarekin urtarrilean lehiaketa itzuli zenean. Berdinketa Amurrioren aurka. Porrota Zamudion eta baita ere Loinatzen (1-2) Balmaren aurka. Iazko martxoaren 25etik taldeak ez zuen galdu Loinatzen. Bolada txarrak Las Llanasen jarraitu zuen, 1-0 Sestaoren aurka.

Neguko merkatua itxi zen azken egunean hiru jokalari iritsi ziren Loinatzera taldea indartzeko: Oier Artolak botak jantzi zituen berriro Beasainera itzuli eta taldeari laguntzeko. UDAtik Ander Pacheco iritsi zen eta Realetik Xabi Auzmendi.

Bolada txarra Loinatzen hautsi zen (1-0) Cultu liderra Loinatzera iritsi zenean. Oruek penaltiz sartutako golak Beasain hobea izan zen partida itxi zuen. Somori egindako bisitan berdinketa, Joanesek 90garrenean puntu bat poltsikoratzea lortu zuen bigarren postuari eusteko. Hiru puntu Loinatzen Getxoren aurka, Ander Pachecok Beasainen elastikoarekin lortutako lehen golarekin. Puntu bat gehiago Azkoitian Anaitasunari egindako bisitan, Artolaren eta Otamendiren golei esker. Garaipena Loinatzen Deusturen bisitan, Auzmendik eta Julenek sinatu zituzten golak, Iturberen lesioaren ondoren Ibonek zaindu zuen atea.

Berdinketa Gasteizen. Kintanak, 92an, jada galdutzat ematen zen puntu bat erreskatatu zuen. Eta txapelketaren azken txanpara iritsi ginen. Santutxuren aurka garaipena Artolaren golari esker, baina garesti ordainduz jarraitzen genuen Izagirreren eta Claverren bi lesio berrirekin. Puntu bat gehiago Zubietan Real C-ren aurka. Beste bat Bermeoren bisitan. Luzapenean bisitarien gol batek bertan behera utzi zuen Joanesek sartutakoarekin genuen abantaila. Geroz eta gehiago kostatzen zen golak sartzea eta puntuak batzea azken txanpa honetan eta playoffetan egotea geroz eta zailagoa zen.

Aurrera Vitoria, matematikoki jaitsita zegoen azken sailkatuari egindako bisitan, soilik irabaztea balio zuen, eta esan eta egin: 0-2 (Josetxo eta Pacheco). Baina Loinatzen Basconiaren aurka 0-2 galdu izana kolpe gogorra izan zen eta beste baja bat lesioagatik. Oraingoan Oier Artola izan zen. Tarterik eta jokalaririk gabe geratu ginen. Porrota Santurtzin. Azken bost partidetan garaipen bakarrarekin eta playoffetatik hiru puntura geunden. Aukerak urriak ziren eta are gehiago Portugaleteren aurka Floridan galdu ondoren. Historia errepikatu zen, Ander Pachecok aurretik jarri zituen bagoilariak baina azkenean galdu egin zen. Bi partiden faltan, ezinezkoak ziren karanbolen zain. Loinatzen Lagunekin 1-2 (Joanesen gola) galdu ondoren are eta gutxiago. Bi historikok, Kintanak eta Ordoñezek, zaleen berotasuna jaso zuten Loinatzen jokatu zuten azken partidan. Denboraldia garaipenarekin amaitu zen Sodupen 0-1. Eñauten gola denboraldiko azkena izan zen.

Lehen itzulia zoragarria izan zen, eta bigarrenean, oker atera zitekeen guztia oker atera zen. Aho-zapore garratza amaieran. Denboraldia amaituta, Arrondo entrenatzaileak 2. B mailako Gernikaren eskaintza onartu zuen eta lau urteko aro arrakastatsua amaitu zen.

Denboraldia zenbakitan: bosgarren 61 punturekin, 17 garaipen, 10 berdinketa eta 11 porrot; 50 gol alde, 33 kontra. Durango, Portu, Alaves B eta Sestao River taldeek jokatu zuten igoerako play off-a baina ez zen inor igo. Anaitasuna, Getxo eta Aurrera Vitoria mailaz jaitsi ziren.

Goiko lerroa: Ibon Gonzalez, Pablo Balerdi, Jon Zubeldia, Josetxo Lapujade, Ivan Claver, Jon Iglesias “Txistu”, Iñigo Izagirre, Jon Iturbe
Erdiko lerroa: Rafa Jarit (utilleroa), Oinatz Orue, Aiert Ordoñez, Txema Benitez (atezainen entrenatzailea), Unai Zurutuza (prestatzaile fisikoa), Kepa Lasa (presidentea), Urtzi Arrondo (entrenatzailea), Unai Mendia (2. entrenatzailea), Larraitz Madariaga (fisioa), Aritz Imaz, Javi Kintana, Enrique Prado (delegatua), Javi de Leon (delegatua)
Beheko lerroa: Beñat Bereziartua, Joanes Otamendi, Jon Aizpurua “Kaxe”, Jon Manuel Vega, Adrian, Eñaut Mendia, Julen Etxeberria, Iban Balerdi, Mikel Aizpurua

18-19 denboraldia “Riberaren aroaren hasiera aulkian

Presidentea: Kepa Lasa
Entrenatzailea: Jose Luis Ribera

Talde bagoilariarentzat aro berri bat hasi zen. Azken 4 urteetan entrenatzailea izandako Urtzi Arrondo 2. B mailako Gernikara joan zen eta José Luis Riberak, lehen mailako jokalari ohia eta aulkietan eskarmentu handikoa, ilusioz hartu zuen bagoilarien proiektuaren buru izatea.

Asmoa berriro taularen goiko aldean egotea zen, eta zergatik ez, igotzeko aukera ematen zuten postuengatik berriz borrokatzea.

Lehen jardunaldian Bermeora joan ginen, 1-1. Partida hori denboraldiaren laburpena izan zen; aurrea hartu, kontrolpean eduki baina irabaztea lortu ez. Loinatzen denboraldiko lehen partidan, Soduperen aurka, emaitza errepikatu genuen. Txistuk aurretik jarri gintuen, Aranba kanporatuta eta berdinketa hain gaizki ere ez. Porrota Sestaon 2-1 San Pedroren aurka Eñauten golarekin. Loinatzen 3-1, ikasturteko lehen garaipena Zamudioren aurka; Lafuren bi gol eta Beñatek itxi zuten partidua. Gainera, Pablo Balerdi belaunean larri lesionatutakoa,  hamar hilabete ondoren itzuli zen.

Berdinketa Balmasedan; Eñaut Mendiak aurreratu gintuen, baina amaieratik gertu berdindu zuten. Garaipena 2-1 Real C-ren aurka Beñat Eizagirrek -Realak Beasaini utzita- sartutako golari esker. 2-0 galdu Gasteizen Alaves “B”rekin partida txar batean. Bi partida Loinazen eta bi garaipen, 1-0 Santurtziri eta 4-1 Lagun Onaki (Beñat, Mikel, Eguren eta Lafu). Partida hasi aurretik, omenaldi hunkigarria Oinatz Orue kapitainari hainbeste urtetan, hamarkada batez gure elastikoa defendatu ondoren. Deustun porrota 2-1 Eñauten golarekin. 10. jardunaldiaren ondoren, zortzigarren postuan play offetik 5 puntura. Espabilatu beharra zegoen edo trenak ihes egingo zuen.

Garaipena 1-0 Somorrostroren aurka. Las Llanasan 1-1 Sestao River-en aurka. Porrota Loinazen Portugaleteren aurka 0-1. Mallonan 0-0, berdinketa Santutxurekin. 0-0 derbian, Loinazen, Ordiziarekin. Beste berdinketa bat Pasaian. Beste bat Loinatzen, 3-3, San Inaziorekin. Porrota Basconiaren zelaian 3-0, eta lehen itzulia 4-0 erraz irabazita Amurriori, itxi genuen. Bederatzigarren, play off-etik zazpi puntura. Ez zegoen baikor izateko motibo handirik bigarren itzuliari begira.

Berdinketa bigarren itzuliko lehen jardunean, Loinatzen, Bermeoren aurka. Beste bat, 1-1 Sodupen. Beste berdinketa bat, 2-2, San Pedro etxean jasoz. Laugarren berdinketa oraingoan 0-0 Zamudion. Azkenean garaipena, 3-0 irabazi Balmasedaren aurka. 0-0 Zubietan, Real “C”ren aurka. 1-1 Alaves “B”ren aurka. 0-0 San Jorge zelaian, Santurtzirekin. 1-1 Garmendipen. Zortzi partida galdu gabe, baina garaipen bakarra bigarren itzuli honetan. Bolada Loinazen hautsi zen, 1-2 Deusturekin eta 1-3ko emaitzarekin Somorrostron.

30. jardunaldia beteta, sailkapenari begira jarrita hamargarren postuan geunden, play offetik hamaika puntura. Trenak ihes egin zuen, 8 garaipen soilik 30 partidutan. Zama handiegia.

Txapelketako azken txanpari ekin genion 2-4 galduz Sestaoren aurka Loinazen. Portugaleten 2-0. 2-2ko berdinketa Santutxuren aurka Loinazen. Altamirako derbian lehen itzuliko 0-0ekoa errepikatu genuen. 0-1 galdu Pasaiarekin. 1-1 San Inazioren zelaian. Denboraldiko azken garaipena 3-0 izan zen Loinatzen Basconiaren aurka eta Amurrion 2-1 galdu genuen.

Golik gabeko taldea

Egia esan, denboraldia etsigarria izan zen. Plantillak indartsua zirudien, baina uste hori ez zen zelaian gauzatu. Irabaztea izugarri kostatzen zitzaion talde baten ibilaldi aspergarria taularen erdialdean. Talde txukuna, lehiakorra zirudiena, talde serioa, baina emaitza onak kateatzea lortzen ez zuena. Ziurrenik, golak sartzea ez zelako bere indargunea eta golik gabeko edo gol gutxiko talde batek bere helburuak lortzea zaila.

Denboraldia zenbakitan; 13. postua, 46 puntu, 9 garaipen, 19 berdinketa eta 10 porrot; 46 gol alde, 40 aurka.

Play off-etan aritu ziren, Portugalete, Sestao River, Alaves B eta San Ignacio.

Zamudio, Amurrio, Ordizia, San Pedro eta Bermeo mailaz jaitsi ziren.

Goiko lerroa: Ibon Gonzalez, Jon Zubeldia, Iban Balerdi, Iván Castillo, Julen Etxeberria, Ivan Claver, Julen Iriarte, Aritz Eguren, Iñigo Altuna.
Erdiko lerroa: Unai Aranbarri, Enrique Prado (delegatua), Rafa Jarit (utilleroa), Julen Esnaola (atezainen entrenatzailea) Unai Zurutuza (prestatzaile fisikoa), Kepa Lasa (presidentea), Jose Luis Ribera (entrenatzailea) Jon Izagirre, Iñaki Apalategi, Javier de León (delegatua), Aritz Imaz “Ixku”.
Beheko lerroa: Eñaut Mendia, Beñat Eizagirre, Imanol Galarreta, Aitor Barbarin, Altair Reyes, Mikel Aizpuru, Jon Iglesias “Txistu”, Iñigo Izagirre “Pipo”, Julen Lafuente

19-20 denboraldia “Amaitu gabeko denboraldia: Pandemia iritxi zen”

Presidentea: Kepa Lasa
Entrenatzailea: Jose Luis Ribera

Blokeari eusten saiatu ziren, askoz gehiago eman zezakeela pentsatuz, eta gola nahi zen.

Denboraldia Loinazen hasi zen, Deusturen aurkako partida zoro batean, 3-3, (Altair, Letamendia eta Altzelai). 0-0 La Floridan Portugaleteren aurka. Etsipena (0-1) Santutxuren aurka. Hiru jardunaldi besterik ez, baina sentsazio txarrak; bi puntu bakarrik eta iazko egiturazko arazoak ez ziruditen konponduta, ezta hurrik eman ere. Porrota 1-0 Unben Vitoriaren aurka. Azkenean garaipena Loinazen (Iker Garmendia eta Letamendia) gaizki zihoan partida batean, baina penalti batek 2-1eko garaipena eman zigun Pasaiaren aurka.

Zubietan 0-0 Real C-ren aurka. Gernikan 1-1, Ale Hernandez aurrelari kanariarraren debutean. Garaipen garrantzitsua 1-0 Loinazen Basconiaren aurka. Porrota Urdulizen 1-0. Hamargarren jardunaldian 3-1 Balmasedari. Taula begiratzeko unea; hamaikagarrenak playoffetik sei puntura. 10 gol eta 3 garaipen bakarrik. Arazoak iazko berberak ziren, eta ez zegoen baikortasunerako zantzurik.

2-0 galdu genuen Las Llanasen, hutsna berdindu Loinazen Santurtzirekin, beste berdinketa bat Tabiran Culturekin, eta beste bat Loinazen Tolosarekin. Berdinketa Garmendipen, emaitza berdina San Ignaciorekin etxean, eta azkenean garaipena etxetik kanpo multzoko talde txarrenaren aurka, 0-3 Ariznabarrari. 1-3 galdu etxean Somorrostrorekin, taldeak erakutsi zuen ezintasun itsura izugarria, eta lehen itzulia porrotarekin itxi genuen Sodupen, 2-1.

Balantzea egiteko unean hauxe: 13.ak sailkapen-taulan, lau garaipen bakarrik 19 partidatan, 21 puntu eta playoffetik 12ra. Beheruntz begira jarriz gero ezkor, baina goiko aldera hurbiltzea ezinezkoa zen. Jaitsiera gertu zegoen eta serioski aurre egin behar zitzaion egoerari.

Bigarren itzulia ondo hasi zen, 1-3ko garaipenarekin Deustun. Egia da emaitzak ez zuela zerikusirik partida izan zenarekin, baina egoera ez zegoen ez opariei ez zori onari uko egiteko. Garaipen ona Portugaleteren aurka, 2-1 (Mikel Aizpurua eta Ale). Porrota Mallonan 1-0 Santutxuren aurka; porrota 0-1 Vitoriaren aurka; berdinketa, 2-2 Pasaian; 4-4ko harrigarria Real C-rekin, luzapenean 2-4 galtzen gindoazela (Iker Garmendia -2-, Arambarri eta Aritz Imaz). 0-0 Gernikarekin, 4 gol sartzetik, bat ere ez hurrengo asteetan, aukerarik gabe, ezer gabe, Loinazen jarraian jokatutako bi partidatan. Egoera azaltzea zaila zen. 2-1 galdu zuen Basconiaren aurka. Sailkapenean egoera oso latza zen Urduliz mendean hartu eta gero, baina 0-0ekoarekin eta partida amaitzear zegoela Castilloren golak ustekabeko hiru puntu eman zizkigun.

Horrela geundela, taularen behealdera maizago begira, goiko postuak urrunegi zeudela, pandemia iritsi zen eta martxoaren 8an ustekabean eta garaiz, denboraldia bertan behera uztea erabaki zen. Apirilaren 14an ofizialki amaitutzat eman zen, igoerekin baina jaitsierarik gabe. Hurrengo denboraldia oso zaila izango zela igartzen zen.

José Luis Riberaren bigarren denboraldia taldearen gidaritzan, zinez etsigarria izan zen. Bigarren urtez jarraian emaitzak ez zetozen bat espero zenarekin. Taldeak zuen potentziala ez zen errendimenduan isladatu.

Denboraldia zenbakitan: 14. sailkatua, 33 puntu, 7 garaipen, 12 berdinketa, 9 porrot; 31 gol alde, 31 kontra.

Multzoko txapelduna, Portugalete Bigarren B Mailara igo zen.

Goiko lerroa: Enrique Prado (Delegatua), Bastida, Jon Arzamendi, Aritz Eguren, Etxabeguren, Ibon Gonzalez, Iván Castillo, Unai Aranbarri, Ale Hernández, Iñigo Altuna
Erdiko lerroa: Pablo Balerdi, Jon Iglesias “Txistu”, Ibai Iturrioz (Fisio), Jon Izagirre (2. Entrenatzailea), Jose Luis Ribera (Entrenatzailea), Kepa Lasa (Presidentea), Unai Zurutuza (Prestatzaile fisikoa), Erik Menedez (Atezainen entrenatzailea), Aritz Imaz “Ixku”, Ivan Claver, Julen Etxeberria
Beheko lerroa: Javier De Leon (Delegatua), Martin Alzelai, Iban Balerdi, Eneko Cortes, Mikel Aizpuru, Iker Garmendia, Julen Lafuente, Altair Reyes, Alex Letamendia, Ibai Urteaga, Rafa Jarit (Utilleroa)