HISTORIA

Beasain Kirol Elkartea. Atzokoak eta gaurkoak ( mende bateko historia )

* Klubaren mendeurrena ospatzeko liburua deskargatzeko sakatu hemen.

Denboraldietako kronikak

Denboraldietako kronikak Josean Saiz-en eskutik

 

1970-71 denboraldia – Lehen Erregionalera igotzea

Presidentea: Jesus Camacho
Entrenatzailea: Ramon de Pedro

Bigarren Erregionalean egondako aurreko denboraldi batetik gentozen. Zelaian, Lehen Erregionalera igotzeko helburua lortu zen, baina Federazio espainiarrak Hirugarren Mailaren berregituratzea egitean honek domino efektua eragin zuen. Hau oso kaltegarria izan zen Beasain KErentzat eta beste urte batez Bigarren Erregionalean egon behar izan zuen.

Jesus Camacho presidente berriak, aldaketa egiteko erabakia hartu zuen eta lehen taldeko zuzendaritza teknikoan Ramon De Pedro jokalari ohia entrenatzaile postuan kokatu zuen Ariste Ruiz ospetsua ordezkatuz.

Denboraldia oso ona izan zen, Liga Bergarak irabazi zuen, bigarren izan zen Lengokoak eta hirugarren talde beasaindarra izan zen, horrekin igoerako saria lortu zuen Beasain KEk, 15 garaipen, 7 berdinketa, 6 porrot, 66 gol alde eta 37 kontra, guztira 37 puntu eta 9 positibo. Bai, positiboen eta negatiboen garaiak ziren adierazle gisa. Garrantzitsuak ziren puntu guztiak, baina denboraldian zehar positiboak eta negatiboak adierazle onak ziren, urteen poderioz, garaipenagatik lortutako hiru puntuen ondoren, jada kendu zituzten. Desagertu ziren, eta garai haietako oroiminak hunkitzen gaitu.

Poz handiko uneak izan ziren, bai, irrikaz desiratutakoa lortu zen. Igoera, bai. Hurrengo denboraldian taldea Lehen Mailan lehiatuko zen itzuliko zen 1965an Hirugarren Mailatik behera jaitsi ondoren. Lehen erregionala, talde beasaindarra egon behar zen maila zela pentsatzen zen, egunen batean handik Hirugarren Mailara jauzi egiteko.

Zutik: Ramon de Pedro (entrenatzailea), Majori, Garmendia, Iraola, Aldasoro, Herrera, Arguiñano eta Azcona. Makurtuta: F. Iturrioz, Hernandez, I. Iturrioz, Navarro eta Beguiristain.

 

1971-72 denboraldia – Bigarren Erregionalera bueltan

Presidentea: Jesus Camacho
Entrenatzailea: Juan Cacho / Ramon de Pedro

Zoriontsuak izango ginela kategoria berrian uste genuen, baina usteak erdia ustel eta urte oso gogorra izan zen, oso zaila eta amaiera mingotsarekin.

Hasierako jardunaldiko porrot mingarriak (0-5) ez zuen ezer onik iragarri. Juan Cacho jokalari ohiak hartu zuen taldearen ardura. Aurreko denboraldian emaitza bikainekin entrenatu zuen gazteen taldea, mailaz igo zuen, baina emaitza txarrak eta une oro jaitsierako postuetan egoteak entrenatzaile aldaketa ekarri zuen. Ramon de Pedro igoera lortu zuen entrenatzaileak hartu zuen taldea zuzentzearen ardura.

Denboraldia porrot mingarri ugariz beteta egon zen. Gogorrena Altamirako  elaiaren inaugurazioan gertatu zen. Taldeak 4-0 galdu zuen derbia Villafrancarekin.

Denboraldiaren amaieran, 30 partiden ostean, 7 garaipen, 4 berdinketa eta 19 porrot; 30 gol alde eta 69 kontra, 18 puntu eta 12 negatiborekin amaitu zen. Azken-aurrekoak taulan, 16 taldeetatik hamabosgarrenak eta ondorioz, kategoriaz jaitsi eta bigarren erregionalera itzuli ginen.

Argazkia
Altamirako (Ordizia) futbol zelaia 1972ko otsailaren 20an inauguratu zen Villafrancaren eta Beasainen arteko  partidarekin. Ordiziarrek irabazi zuten 4-0 eko emaitzarekin.

Argazkian, Beasaingo taldea:
Zutik: Ramon de Pedro (entrenatzailea), Garate, Nicasio, Aranburu, Herrera, Azcárate eta Mendía. Makurtuta: A. Azcona, Barandiaran, Ayestaran, Navarro eta Beguiristain.

 

1972-73 denboraldia – Lehen Erregional Mailara Itzuli Nahia.

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Victor Arguiñano

Taldeak oso denboraldi ona egin zuen, mailan oso eroso agertu zen, partidu asko irabazi zituen, gol asko sartu zituen, pentsa 61!… beharbada une hartan taldeak lehiatzeko kategoria egokiena zen, baina noski, aurreko denboraldian maialaz jaitsi eta gero igoera ez zen beste edozein helburu onartezina zen. Lehen Erregionalera itzuli gabe geratzea ez zen ulertuko, ezin zen onartu une hartan taldearen tokia Bigarren Erregionala zela. Ez, Lehen Erregionalera itzuli nahi genuen, igo nahi genuen…

Hirugarren postuan amaitu zen: 20 garaipen, 6 berdinketa eta 8 porrot; 46 puntu eta 12 positiborekin. Zenbaki handiak ziren, baina ez ziren nahikoa izan igoera lortzeko…

Igoera, lehen esan bezala, helburu nagusia izaten jarraitzen zuelako, klubak bere lehen taldea Lehen Erregionalean egotea nahi zuen, egunen batean Hirugarren Mailara itzultzeko ametsa izan behar zuena. Baina zain jarraitu behar oraingoz, beasaindarren tokia Bigarren Erregionalean zegoen.

Baina orduan ez genekien arren, Lehen Erregionalera itzultzea uste  genuena baino hurbilago zegoen…

Argazkia
Zutik: Azcona, Lamarca, Pérez, Aldasoro, Galarza eta Urrutia Makurtuta: Gutiérrez, Arguiñano, Ayestarán, Azcárate eta García

1973-74 denboraldia – Lehen Erregionalera Igotzea

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Agustin Cacho / Jose Lecuona

Itzuleraren denboraldia izan zen, bai, Lehen Erregionalera itzultzea.
Helburua bai, baina gauzak ez ziren ondo hasi, emaitzak tarteko.
Denboraldia entrenatzaile postuan Agustin Cacho jokalari ohiarekin hasi
zen, urte askoan
Beasain taldeko kapitaina eta erreferentzia, jubenilen entrenatzailea
izateaz gain
lehen taldearen buru. Baina esaten da emaitzak agintzen dutela
futbolean, emaitzak guztia direla, eta kasu honetan
emaitza txarrek norabide-aldaketa eragin zuten, Jose Lecuonak hartu bait
zuen taldearen gidaritza denboraldiaren erdian.

Nahiz eta gaur egungo ikuspegitik egoera zaila iruditu, lehen fasearen
amaieran sailkapeneko
hamargarren postuan egoteak (18 talde parte hartzaileetatik -13
garaipen, 10 berdinketa, 11 porrot, 36 puntu guztira-), Lehen
Erregionalera igotzeko aukera ematen zuen. Eta
hilabete batzuk lehenago ezinezkoa zirudiena lortu zen. Bai egia zen,
taldeak igotzea lortu zuen eta gure lehen taldea
Lehen Erregionaleko taldea zen!

Eta ez hori bakarrik, agur hau ez zen gero arte bat izan… Bigarren
Erregionalari behin betiko agur esan zitzaion, inoiz gehiago ez
itzultzeko.
Beasaingo lehen taldeak maila horretan jokatuko zuen berriro. Ohikoa da
esatea ondo amaitzen dena ondo dagoela eta hasiera gogorraren ondorioz
denboraldi erdian entrenatzaile aldaketarekin ezusteko igoera erdietsi
zen denboraldia nola iragan zen ikusita. Baina esan dezakegu beharrezkoa
eta merezia izan zela.

—Pie de foto/argazki oina: Beasain taldea 1973-74 denboraldian: Zutik:
Mendia, Balerdi, Bereziartua, Nicasio, Galarza eta Larraza. Makurtuta:
Aldasoro, Gutiterrez, Goya, Navarro eta Monreal.

1974-75 denboraldia – Lehen Erregionalean egonkortuta; amestu al daiteke
zerbait gehiagorekin?

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Jose Lecuona

Denboraldia zalantzekin hasi zen, oraindik fresko zegoen oroitzapenean urte gutxi batzuk lehenago gertatu zena, 1970-71 denboraldiko igoeraren euforiaren ondoren, hurrengo denboraldiko jaitsieraren zapore mingotsa. Eta hori itxuraz, denboraldia hasi baino lehen, 71ko udan, plantilla ona zirudiela. Gauzak itsusitu zirenean, igoerako entrenatzailea itzuli zen. Baina, esan bezala, Bigarren Errejionalera jaisteko hotsak entzuten zirela zirudien.

Horregatik, 74ko udan, apostua eta helburua apalak ziren; kategoria mantentzea. Taldean José Lecuona entrenatzaileak jarraitzen zuen, igoerakoa, baina denboraldi hasiera etsigarri baten ondoren, emaitza txarrekin, taldeak partida eta emaitza bolada ona eta ikusgarria kateatu zuen eta 20 partida eman zituen jarraian porrotik gabe taularen gorenera iritsiz.

1974-75 denboraldi honetan, beste kategoria berri bat erantsi zen lehiaketara, Errejional Gorengoa Kategoria. Taldearen ibilbide bikaina ikusirik, jokatzen ikusita eta emaitzak aztertuta, Preferenterako igoerarekin amets egitea ez zen Kimera bat. Zentzuzkoa zen lor zitekela pentsatzea, berriro diot, taldearen jokoak eta emaitzek aukera hori irrikaz zilegia zela pentsarazten zuten.

Denboraldia zenbakitan: bigarren postua, Oñatiko Aloña Mendi txapeldunaren atzetik; 23 garaipen, bi berdinketa eta bost porrot lortuta; 71 gol alde, 21 aurka, 48 puntu erdietsiz txapeldunengandik 4ra.

Baina emaitza bikainak, puntu kopuruak, ez ziren nahikoak izan. Txapelduna igo zen zuzenean bakarrik eta txapeldunordeak promozioan borrokatu behar nuen. Txapelduna, aipatu bezala Aloña Mendi izan zen eta promozioan, Zumarragako Urola izan zen Beasain baino hobea, eta 7-5eko globalarekin kanpoan utzi gintuen, igoerak itxaron egin beharko zuen.

1975-76 denboraldia – Igoeraren bila

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Angel Maria Arguiñano/Santi Enparantza

Aurreko denboraldi bikainaren ostean, taldeak eskuan izan zen zuen igoera. Hain gertu non promozioan zapuztu zela ametsa. Hori zen hitz magikoa, mailaz igotzea. Hitzetik hortzera zerabilkiten, ahoz-aho, Beasain faborito nagusia zela igoerarako. Horrela bada, hasi zen urte honetako denboraldia.

Eta taldeak sobera erakutsi zuen helburu errealista eta lortzeko modukoa zela. Zaila da denboraldi okerragoa imajinatzea. Kontrako inguruabarrak, lesioen izurritea, funtsezko jokalariak soldaduskara joatea… eta hori gutxi balitz entrenatzaile aldaketa denboraldiaren azken txanpan gaixotasunagatik. Hain urri eta motz geratu zen taldea, gazteen mailako taldeko jokalariak, ez bakarrik deialdiak osatzeko, hasierako hamaikakoan jokatzeko erabili behar izan zituztela.

Nahiz eta atsekabe guztiak jasan, denboraldi osoan taldea sailkapenaren goialdean mantendu zen eta txapelketa irabazteko zorian egon zen azken bi jardunaldiak arte, baina lehenengoa eta txapelduna Gasteizko Vitoria taldea izan zen. Eta igoera-fasea jokatu behar izan zen berriro, aurreko denboraldian bezala urrats batera geratu ginen, azken urrats hori. Igoerak berriro ihes egin zigun esku artetik. Berriz ere amaiera mingotsa.

Denboraldia zenbakitan. 32 partida jokatu; 21 garaipen, 3 berdinketa, 8 porrot. 45 punturekin, 77 gol alde, 31 aurka. Bigarren postua, Gasteiz txapeldunarengandik 5 puntura.

Hain hurbil egon izanaren eta ez izanaren tristura gorabehera, igoeraz ari gara, denboraldia bikaina izan zen. Bide onean geunden, edo hala zirudien.

1976-77 denboraldia – Arazo gehiegi zelaitik kanpo

Presidentea: Miguel Angel Leon
Entrenatzailea: Xanti Emparantza

Denboraldi honen azterketa zelaitik kanpo gertatutakoaz egiten da zelaian gertatutakoaz baino gehiago, eta 76ko udan, 75-76 denboraldiaren amaieran, egin zen Klubaren Batzar orokorrean hasten da.

Bilera horretan, zuzendaritzakoek oso egoera ekonomiko kezkagarria aurkeztu zuten, ia negargarria, Kluba zegoen egoeran ez baitzuten kontuak koadratzeko modurik ikusten.

Horregatik, Udalarekin hitz egitera joatea erabaki zen, egoera azaltzeko eta egoera larri hori aldatzeko urteko dirulaguntza nola handitu zezaketen aztertzeko.

Eta hala egin zen, baina proposamenak Udalaren ezezkoa jaso zuen, erabateko ezezkoa; dirulaguntza ez zen handitu.

Klubak ez zuen aurrekontua berdintzeko modurik ikusten, baina aukera batzuk planteatu ziren, egia esateko nahiko etsita. Lehenengo gauza Bareak Merkatarien Elkartearen atea jotzea izan zen. Elkarteak, klubaren egoera ikusita, kirol-materialaren %100aren kostua hartu zuen bere gain. Saltokietan diru-bilketak egiteaz gain, bazkide kopurua handitzeko helburua ere ezarri zen, sarreren prezioa igotzea, Loinazen iragarkiak jartzea, kanpoko partiduetara ibilgailu partikularretan joatea, eta abar.
Saiakera asko egin ziren, baina egoera jasanezina zen oraindik, ezin zen aurrekontua berdindu. Zorrak sortzen ziren, zenbaki gorrietan geunden.

Arlo ekonomiko eta instituzionaleko egoera zail hori, zalantzarik gabe, zelaian eragina izan zuen eta noski kirol esparruan. Denboraldi tristea izan zen lehen taldearentzat, beti taularen erdialdean, goi postuetatik urrunegi, igoerarekin amets eginaraziko zigutelakoan eta ez funtsik gabeko denboraldia izan zen. Aurrenekoetatik oso urrun egon ginen, erdikaldean geratu ginen, denboraldia luze egin zen. Aurreko denboraldia oso ona izan zen eta horrek itxaropen dezente piztu zituen; gehiago espero zitekeen baina ez zen hala izan.

Denboraldia zenbakitan. 7. postuan, 18 taldeko liga batean; 15 garaipen, 9 berdinketa eta 10 porrot. 60 gol alde eta 47 aurka, 35 puntu eta 5 positiborekin: Hernani txapeldunak lortu zituen 50 puntuetatik (16 positibo) oso urrun.
Etorkizuna ez zen ona, hurrengo kapituluan ikusiko dugu nola igaro zen eta zer gertatu zen hurrengo denboraldian.

1977-78 denboraldia – Zailtasun gehiegi zelaian eta zelaitik kanpo

Presidentea: Juan Bautista Jauregui
Entrenatzailea: Ángel María Arguiñano

Kluba dinamika zail batean murgilduta zegoen. Egoera ekonomikoa oso zaila jarraitzen zuen izaten, ia jasanezina, baina beste osagai bat gehitu zitzaion, aurretik nabaritzen hasia zena, baina une honetan nabarmenegia zena kontuan ez hartzeko; klubaren alde lan egiteko prest zegoen boluntariorik ez egotea eta Loinaz futbol zelaira zetorren zale kopurua gero eta urriagoa izatea. Hori zen hitz gutxitan benetako egoera, aurre egin behar zitzaion errealitatea.

Egoera hain txarra izan arren, urtebete lehenago klubak talde berri bat jarri zuen martxan zelaietan. Senior eta jubenil taldeen ondoren, martxan eta lehiatzen ari zen Aurrejubenil taldea. Ahalegin handia egin behar izan zen, baina merezi zuen saiatzea. Apustua ongi irten zen. Emaitzei dagokionez lehen denboraldi diskretu baten ondoren, bigarren hau bikaina izan zen eta bigarren postua lortu zuen taldeak Gipuzkoako txapelketan. Baina lorpen honekin poztuta itzuli gaitezen lehen taldearekin.

Zelaitik kanpoko egoera ikusita, ez zegoen baikorrak izateko arrazoi handirik aurreko denboraldi txarraren ostean. Hala ere, igoeraren ametsa klubaren helburua izaten jarraitzen zuen. Aipatu bide batez, presidente berria genuela eta zelaira begiratuz gero, Angel Mari Arguiñano entrenatzailea aulkira itzuli zela. Baina beti baikorra izaten zen udaren ostean, iritsi zen errealitatera itzultzeko garaia. Lehiatzeko ordua, udazkena, negu luzea, eta udaberrian egiaztatu zen egoerak ez zuela hobera egin aurreko ekitaldiarekin alderatuta. Beasainek denboraldi diskretuegia egin zuen berriz ere, grisa esango genuke, emaitza handirik gabe, beti goiko postuetatik urrun. Denboraldia hasi aurretik plantillak sendoa zirudien arren, ez zen hala izan. Agian beste urte batez lesioak oztopo handiegia izan zirelako eta denboraldi etsigarria izan zelako. Igoera urrutiegi zegoen oraindik, eta hori errealitate tristeegia zen.

Denboraldia zenbakitan: 34 partida; 15 garaipen, 8 berdinketa, 11 porrot; 45 gol alde, 41 kontra, 38 puntu (4 positibo). Zazpigarren postuan errepikatu genuen, Zarautz txapeldunarengandik 17 puntura.

Zutik; Larrañaga, Olano, Lasa, Aldanondo, Iruretagoiena eta Mondragon. Makurtuta; Alvarez, Martín, Naldaiz, Patxi Zubeldia eta Silvestre Salsamendi

1978-79 denboraldia – Beste urte bat igoeratik urrun

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Ángel María Arguiñano

“Bulegoetako” egoerak zaila izaten jarraitzen zuen. Presidente berria estreinatu genuen, baina egoera ekonomikoak larria izaten jarraitzen zuen. Hala ere, beharbada kezka gehien sortzen zuena zaleek taldeari bizkarra eman ziotela zen. Horren adierazle 78ko udan egin zen batzarrean isladatu zen. Bazkide kopurua 250era ozta-ozta iristen zen. Oso kopuru txikia eta duela urte batzuetako kopurutik oso urrun. Baina gainera, zaleak ere ez ziren zelaira joaten. Denboraldi hau, Loinazko zaleen presentziari dagokionez, historiako txarrenetakoa izateko zorian egon zen.

Motibo pozgarri bat aurkitzeko gazteen taldera joan behar dugu. Bost urtez bigarren mailan egon ondoren, denboraldi bikaina egin ostean lehen mailara igotzea lortu zuten. Xanti Enparanzak zuzentzen zuen taldeak poza eta itxaropena transmititzen zuen. Horrek baikorrak izatera bultzatzen gintuen,  jubenilen taldean gazte mordoa ikusten baitzen, jokatzeko moduagatik, lehen taldera berandu baino lehen iritxiko zirela.

Lehen taldeari dagokionez, beste denboraldi bat ezerezaren erdian goi postuetatik urrun. Loinatz ia hutsik egoteak eta lesioek taldea erabat txikitu izanak, denboraldia baldintzatu zuten. Zazpigarren postura lotuak geundela ematen zuen. Beti ere igoera jokatzez zen postu nagusietatik urrunegi. Hiru denboraldi jarraian taularen erdian, hiru denboraldi zazpigarren postuan amaitzen, igoera urrunegi ikusita. Zaleak animorik gabe zeuden eta emaitzei erreparatuz bazituzten horretarako arrazoiak.

Denboraldia zenbakitan: 20 talde, 38 partida; 17 garaipen, 8 berdinketa, 13 porrot; 68 gol alde, 51 kontra; 42 puntu. Hirugarren urtez jarraian 7. postuan, oraingoan Palmira txapeldunarengandik 20 puntura.

Zutik: Ángel María Arguiñano (entrenatzailea), Olano, Bereciartúa, Aldanondo, Presa, Arguiñano, Silvestre, Salsamendi eta Marquinez (delegatua) Makurtuta: Larrañaga, Alonso, K. Lasa, Barandiarán eta Zubeldia

 

Zutik: Agustin, Goñi, Urretabizkaia, Oiarbide, Etxeberria, Turrientes, Hernandorena Makurtuta: Juanito, Royuela, Ongay, Cortes

 

1979-80 denboraldia – Eta azkenean iritsi zen igoera desiatua

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin Nicasio

79ko udan oso garrantzitsua izan zen erabaki bat hartu zen: Jose Mari Martin “Nicasio”, jubenil-aurreko taldean talentu handiko gazteen prestakuntzan hain lan bikaina egiten ari zenak, lehen taldearen gidaritza hartu zuen. Aurreko urtekoen aldean, oso ezberdina ez zen taldea zuzendu zuen. Hala ere, zalantzaz betetako hasiera baten ondoren,
taldea geroz eta lehiakorragoa bihurtu zen txapelketak aurrera egin ahala.

Bilakaera honetan, bikaina izan arteko hazkundea eman zen; indartsua, orekatua, sendoa, finean denboraldi oso ona burutu zuen. Baina batez ere bigarren itzulian. Denbora horretan 12 jardunalditan taldea lidergoan bakarrik mantendu zen. Azken partiduan Loinaz gainezka zegoela, txapeldun izateko aukerarekin iritsi zen. Aurreko denboraldiarekiko aldea erabatekoa, orduan zelaia hutsik ikusten zen, jarraitzaileen berotasunik gabe.

Data garrantzitsu hartan, talde bisitaria Donibane izan zen. Partida zirraragarria, 5-3ko garaipena lortu zuen taldeak. Titulua ospatzeko jaiaren atariko bezala, Beasain Gipuzkoako Lehen Erregionaleko txapelduna zen eta Preferente mailara igotzea lortu zuen. Helburua erdietsi zen. Egun zoriontsuak ziren klubean eta herrian, garai onak zetozela zirudien.

1980ko udaberrian, Beasainek 75 urte bete zituen, eta ospatzeko modurik onena igoera desiratua lortzea zen. Urteurren hartatik, Loinazko beteranoen partida ere geratzen zaigu gogoan: Realak eta Beasainek jokatuko zuten, eta epaile nagusia beasaindarra, Eduardo Garmendia “Kartuli” ezagunak, zuzendu zuen norgehiagoka.

Amaitzeko, denboraldia zenbakitan: 30 partida, 18 garaipen, 8 berdinketa, 4 porrot; 76 gol alde, 29 aurka, 44 puntu.
Txapeldunak eta igoera.

Zutik: Nicasio (Entrenatzaile), Mondragón (portero), Minguez, Echeverría, Salsamendi, Insausti, Zamorano. Makortuta: Barandiaran, Martin, Alonso, Zubeldia y Ramon

 

1980-81 denboraldia – Historia errepikatzen da. Alaitasunetik tristurara

Presidentea: Jesus Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin Nicasio

Lortutako igoeraren ondoren, jarraitzaileen artean poza nagusitu zen. Helburua lortzea ez zen samurra izan, baina azkenean lortu egin zen. Garai gozoak zetozen edo hori uste genuen behintzat, izan ere Preferentean baikeunden azkenean. Pozik eta ilusioz gainezka egoteko motiboa zen.

1980ko udan aurreikuspenak baikorrak ziren. Taldearen eta plantillaren buru izan zen entrenatzaileak jarraitzen zuen, jokalari garrantzitsuak mantentzen zituen, eta indartu ere egin zen taldea. Sailkapen taularen erdian eroso egotea aurreikusten genuen eta agian gorago. Zergatik ez?

Gero, denboraldiak errealitate gordinera itzuli gintuen; jokalari garrantzitsuak, espero zen baino lehiakortasun maila altuaren ondorioz agian, lesionatu egin ziren. Asko kostatzen zen irabaztea, igandetik igandera emaitza txarrak ohikoak bilakatu ziren. Jaitsiera postuetan egotea ez zen erraza izan… guztiaren nahasketak cocktail suntsitzailea sortu zuen. Urtebete geroago poza tristura bihurtu zen, eta hori onartzea gogorra izan zen.

Bizi izandako egoera horrek beste urte batzuk atzerago bizitakoaren oroitzapenak ekarri zizkigun. 1970-1971 denboraldian zehazki, taldeak Lehen Erregionalera modu bikainean igotzea lortu zuen, baina kategoria hartan urtebete baino ez zuen iraun, eta triste eta lur jota itzuli ginen Bigarren Erregionalaren zergatia ulertu gabe. Entrenatzaile bera,
plantilla lehiakorra eta jaitsiera. Historia bera hamarkada bat beranduago berriz errepikatu zen.

Denboraldia zenbakitan: 38 partida, 8 garaipen, 12 berdinketa, 18 Porrot; 40 gol kontra eta 30 alde; 28 puntu eta 10 negatibo. 20 taldeko sailkapenean 19. postuan.

Zutik: Ramon, Ongay, Cortes, Hernandorena, Echeverría, Huarte (Atezain). Makortuta: Martin, Muruamendaraz, Navarro, Alonso y Lizarraga

 

1981-82 denboraldia – Berriz ere erdipurdi

Presidentea: Miguel Goitía
Entrenatzailea: Silvestre Salsamendi

Miguel Goitia presidente berriarekin iritsi ginen udara. Entrenatzaile berria Silvestre Salsamendi erdilari bikaina izango zen, azken denboraldia amaitzean botak zintzilikatu zituena, jarraian aulkira pasa eta ontzia zuzentzeko ardura bere gain hartu zuena. Denboraldi ona egin eta igoera lortzeko ilusioarekin, helburu bakarra zegoen: Preferentera itzultzea.

Talde orekatua zirudien, non gazteek garrantzia eta esperientzia irabazi baitzuten, eta aldi berean kalitatezko beteranoak ere taldeari denboraldi on bat osatzeko behar bezalako ekarpena egingo ziotenak. Baikortasuna zen nagusi, denok uste genuen talde on bat zegoela goiko postuetan borrokatzeko, oso laburra izango zen liga batean. 10 taldek osatzen zuten sailkapena eta partida asko irabaztea aurreikusi genuen baina …

Udako ilusio hori, denboraldi ona egin eta galdutako mailara itzul zitekeelako ideia, denboraldia hasi bezain laster desagertu zen, eta oso etsigarria izan zen. Ezer gutxi atera daiteke positiboa, ia ezer ere ez, aipatu dugu arestian. Agian taldea gaztetu egin zen, baina jokoa eta emaitzak ez ziren onak izan.

Denboraldia zenbakitan: 18 partida, 4 garaipen, 10 berdinketa, 4 porrot; 22 gol alde, 22 aurka, 18 puntu; 10 taldeetatik 6. sailkatua.

Zutik: Agustin, Cortés, Ongay, Hernandorena, Turrrientes, Gonzalez Aparicio. Makurtuta: Zubeldia, Royuela, Botero, Martín, Monreal

 

1982-83 denboraldia – Desengainuan harrapatuta

Presidentea: Miguel Goitia
Entrenatzailea: Silvestre Salsamendi

Azken denboraldian gertatutakoaren oroitzapenarekin, kalifikatzeko zaila den denboraldia hauxe, agian gehiegizkoa da txarra izan zela esatea, baina bai etsigarria. Iraganera itzultzen ari ginela dirudi, eta zelaitik kanpo beste egoera batzuk agertzen hasi dira, tristeki ezagutzen ditugunak eta ezin hobeto gogoratzen ditugu hemen kontatuak daude eta.

Kontuan hartu beharreko lehen adierazlea jarraitzaileen, bazkideen eta klubaren bihotza osatzen zutenen desatxikimendua da. Adibide gisa balio beza 1982ko ekainaren amaieran 9 bazkide baino ez zirela bildu denboraldi amaierako bazkideen batzarrera. Hori behar bezain tristea ez bada ere, egoera ekonomikoak kezkagarria izaten jarraitzen zuen, ia dramatikoa. Eta hirugarren alderdi garrantzitsu bat, 1979an udal igerilekuak eraikitzeko prozesuan, alboko bigarren zelaia kendu eta desagertu egin zen. Espazio horretan udal igerileku berriak zihoazen eta bigarren zelaiaren falta hori oso garrantzitsua zen klubaren egiturarentzat, zalantzarik gabe bigarren instalazio bat behar baitzuen eta zoritxarrez ez zuen.

Egoera horretan, gauzak ez ziren ondo joan. Seguru asko kanpoan gertatzen zen guztiak eragina izan zuen, zaila izan zen zehaztea zein neurritan, baina ziur bere garrantzia izan zuela. Beste denboraldi txar bat izan zen, taularen erdian kokatuak, ezerezaren erdian, goiko postuetatik urrunegi eta benetako helbururik gabe. Bi urte geroago, igoeraren ametsa desagertzen hasi zen, udan taldea indartzen saiatu ziren, baina denboraldiak erakutsi zigun ez zela lortu. Denboraldi hartan futbol gutxiko eta emaitzarik gabeko taldea izan zen.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 12 garaipen, 8 berdinketa, 10 porrot; 39 gol alde, 39 kontra; 32 puntu, 2 positibo. 16 taldez osatua zegoen sailkapenean 9. postua.

Argazkia
Zutik: Alonso, Romero, Ayestaran, Bartolomé, Mintegui, Ongay, Jauregui, Nekola eta Silvestre Salsamendi (entrenatzailea). Makurtuta: Pikin, Xabi Ibañez, Cano, Arraiza, Bosque, Arrieta, Lasa eta Lanchurro.

 

1983-84 denboraldia – Hirugarren Mailara igoera

Presidentea: Jesús Cuadrado
Entrenatzailea: Jose Maria Martin “Nicasio”

Zelaitik at uda zaila izan zen, bileraz, batzarrez eta abarrez betea; Ohiko Batzarrarekin hasi ginen, gero Ezohiko bi Batzar, bitartean Udalarekin bilera batzuk eginez, azkenean normaltasun apur bat berreskuratzeko eta lehendakari berria izateko. Eskaerak pilatzen ziren; bigarren zelai berria, aldagela berriak… . Izar ere, Antzizar kiroldegi berriaren obrak lehendik zeudenak eraman zituen. Materiala gordetzeko biltegi bat, Loinazko zelaiaren itxiera, behar ugari azken finean. Udalaren promesen ondoren, esan bezala, normaltasuna itzuli zen, baina aldi baterako bakarrik.

Kirol arloan iritsi ziren albiste onak, kimu berdeak. Hasteko, Nicasioren itzulerarekin lehen taldeko aulkira. Bere etorrerak aldaketa garrantzitsu bat ekarri zuen onerako. Garai hobeetako oroitzapenak eta ilusioa ekarri zituen; bere etorrera hutsa inflexio puntu garrantzitsu bat izan zen. Zenbait ukitu plantillan, lehiakorragoak izan nahian.

Hainbat faktore batu ziren eta denboraldi ona izan zen emaitza, batez ere goi mailara berandu baino lehen jauzi egiteko oinarriak jarri ziren. Taldeak ilusioa berreskuratzeko denboraldia izan zen, etorkizunak agintzen zuen eta garai txarrak atzean geratu zirela zirudien.

80ko hamarkadaren lehen urte hauetan, beteranoen partidak ugaritu egin ziren nonahi, eta arrakasta handia izan zuten; horregatik, denboraldi honetako kronikarekin batera, gure beteranoen taldearen argazkia.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 15 garaipen, 7 berdinketa, 8 porrot; 48 gol alde, 30 gol kontra; 37 puntu, 7 positibo. 5. postua 16 taldez osatutako sailkapenean.

1983-84 denboraldia – Historiako Denboraldi Onenetakoa

Presidentea: Migue Goitia
Entrenatzailea: Jose Maria Martin “Nicasio”

Aurreko denboraldi ilusionagarriaren ondoren -oraindik gure oroimenean bizirik- plantillaren oinarria mantenduz eta jokalari berriekin indartuta, ez zegoen baikorrak ez izateko motiburik. Behingoagatik, aurreikuspen onenak baieztatu ziren. Taldea garaitezina izan zen lehenengo jardunalditik, bere nagusitasuna erabatekoa izanez.

Jardunaldietan aurrera egin ahala, garaipenak pilatu egiten ziren. Noizbehinka  berdinketaren bat eta porrotik ez. Zenbakiak ikaragarriak izan ziren, Loinaz bete egiten zen eta zaletuek taldea probintziako zelai guztietara jarraitu zuten. Egia esan,  futbol zelai guztietan beasaindar zaleak gehingoa ziren, izan ere taldearekin egon nahi zuten irteeretan ere.

Ez zegoen zalantzarik nor zen mailako talderik onena. Argitzeke zegoen gauza bakarra txapeldun noiz izango zen jakitea. Eta une hori denboraldia amaitzeko hiru jardunaldi falta zirela iritsi zen. Taldea txapeldun izan zen eta titulu horrek beste sari bat zeraman, hori ere oso garrantzitsua, Preferente (Gorengoa) mailara igotzea.

Zalantzarik gabe, ahaztezina Loinazen jokatu zen azken partida. Hau ere inongo ezbairik gabe garaipen garbi batekin amaitu zen: 3-0 Soraluzeren aurka. Joseba “Pela” Arzak Gipuzkoako presidenteak garaipenaren Kopa eman zion taldeari. Loinatz jendez gainezka eta dardarka bere taldearekin guztiz bat eginda agertu zen.

Baina denboraldia ez zen amaitu. Beste multzoko txapelduna zen San Ignacio gasteiztarraren aurka jokatzearen saria geratzen zen. Gasteizen 1-1 berdindu ondoren, itzuliko partidan, Loinazen, bagoneroak 3-0 argi eta garbi nagusitu ziren eta Erregionaleko Lehen Mailako txapeldun izendatu ziren.

Zalantzarik gabe, Klubaren historiako kanpainarik onenetakoa eta benetan denboraldi gogoangarria. Bizirik diraugunontza ahaztezina, hura bizi izan ez zutenek ziur inoiz entzun dutela 1984-85 denboraldiari buruzkorik.

Denboraldia zenbakitan: 30 partida, 23 garaipen, 7 berdinketa, 0 porrot. 82 gol alde, 14 kontra. 52 puntu, 23 positibo. 16 taldeko sailkepenean lehenengoa.



1990-91 denboraldia – Hirugarren Mailara igoera

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Eduardo “Tito” Prieto / Peio Iguaran
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Hirugarren Mailan 9 urte egin ondoren, 1964-65 denboraldian errejional kategorietara jeitsi eta hemen Beasainek 26 denboraldi eman zituen: 9 Preferentean, 12 Lehen Erregionalean eta 5 Bigarren Erregionalean.

Aurreko denboraldiko amaiera tristearen zapore mingotsa mantentzen zen; taldeak irrikaz desio zuen igoera eskura izan zuen. Gol bat sartzea falta izan zitzaion taldeari. Igande arratsaldea zen, desagertutako Etxebarrietako zelaian, Andoainen. Bertara beasaindar zaletu ugari joan ziren eta 1-1eko emaitza ez zen nahikoa izan zen eta Zarautz igo zen mailaz.

Denboraldi berriari plantilla indartsu batekin egin behar zitzaion aurre, igoera aukera posiblea zela pentsatuz. Laugarren jardunaldian taldeak lidergoa eskuratu zuen, eta ez zuen utzi amaierara arte, nahiz eta bi hilabeteren faltan emaitzen krisi batek entrenatzailearen aldaketa eragin.

Txapelketa bukatzeko 5 jardunaldi falta zirenean, bagoneroek matematikoki txapeldun izatea lortu zuten eta ondorioz zuzeneko igoera. Ospakizuna azken jardunaldian gertatu zen Loinazen Anaitasunaren aurka 3-2 irabaziz; Xabi Cortes, Roberto Turrientes eta Asier Perezen izan ziren golegileak.

38 jardunalditan 26 garaipen, 8 berdinketa eta 4 porrot lortu ziren. Guztira 60 punturekin, Lagun Onak bigarren sailkatuak baino 5 gehiago.

 

1991-92 denboraldia – Bigarren B Mailara igoera

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Alfredo del Castillo
Entrenatzailearen laguntzailea: Manuel Diaz “Navarro”
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Denboraldia kategoria berri batean, zorrotzagoa, entrenatzaile berriarekin eta plantilla berrituarekin, baina kalitatezkoa eta erronkari aurre egiteko prestatua.

Lehen itzulia bikaina izan zen porrotik gabeko 14 jardunaldi kateatuz, neguko txapeldunak izanik, denboraldi osoa Real Unionekin buruz buruko lehian eman zuen, azkenean Hirugarren Mailako IV. multzo honetako txapelduna izan zena.

Beasain bigarren sailkatu zenez, Escobedo talde kantabriarra, Peña Sport (Tafalla nafarra) eta Utebo (Zaragoza) taldeekin igoera lortzeko lehiatu zen play off-ean. Multzo honetan txapeldunak bakarrik lortu zezakeen igoerako saria; Bigarren B mailara igotzeko txartela.

Porrot bakarra jaso zuen ligaxka bikain baten ondoren, Escobedoren zelaian (1-0), azken jardunaldira iritsi ginen. Ekainaren bukaerako igande bero batean, Loinazen, Utebo egoera pribilegiatuan hartu genuen etxean; izan ere, nahiz eta mañoak 0-1 aurreratu lehen zatian, emaitza horrek ere balio zion Beasaini, baina kanpotarren bigarren gol batek eurei ematen zien igoerako txartela. Tentsioz betetako egoera horretan, 85garren minutuan Mendigainek baloia lapurtu zuen zelai erdian eta aurrera eginez Galarretari pasa zion. Honek jokaldi bikaina egin zuen eskuin hegaletik eta erdiraketa jarri zuen Mendigainek buruz errematatu zuen 1-1ekoa lortuz..

2.B mailara igotzea jada ez zen ilusio bat, amets bat, errealitatea zen!

 

 

1992-93 denboraldia. Lehenengoa bigarren B mailan

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Alfredo del Castillo / Manuel Diaz “Navarro”
Entrenatzailearen laguntzailea: Manuel Diaz “Navarro”
Fisioterapeuta: Marcos Perez

Lehen denboraldia Bigarren B Mailan, oso zaila. Aurreko denboraldia oso berandu amaitu zen, eta oso denbora gutxi egon zen aldaketa dezente izango zituen plantilla berri bat eraikitzeko, kategoria-jauzia zela eta. Partidu bakoitzean ikusi zen alde hori. Bigarren B maila Hirugarren Maila baino indartsuagoa eta gogorragoa zen eta Erregionalean egon ziren jokalariek jarraitzen zuten taldean, beraz, normala zen aldaketa hori pairatzea.

Taldeari jokoan eta emaitzetan jarraikortasuna falta izan zitzaion eta ziurgabetasun sentsazioa egon zen txapelketaren hainbat fasetan. Amaierarako bi jardunaldiren faltan, entrenatzaile aldaketa erabaki zen, eta ordura arte bigarren entrenatzaile zenak hartu zuen agintea.

Azken partida Miguel Angel Lotinaren Logroñes B taldearen aurka jokatu zen eta ez zen erraza izan, errioxarrak 0-1 aurreratu baitziren, baina azkenean markagailua irauli egin zen eta mailari eusteko helburua lortu zen.

Taldeak 13. postua eskuratu zuen, 34 punturekin; 9 garaipen, 16 berdinketa eta 13 porrot. Igoerarako Play-offa (saririk gabe) jokatu zuten Alavesek, Barakaldok, Torrelavegako Gimnasticak eta Palentziak, eta hirugarren mailara jaitsi ziren Hernani, Zaragoza B, Elgoibar eta Santurtzi.

 

1993-94 denboraldia. Bigarren denboraldia 2.B mailan

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo, Carlos Larburu
Fisioterapeuta: Markos Perez

Aurreko denboraldiko estutasunen ondoren mailari eusteko, berritze sakona gertatu zen lantaldean. Perico Alonso entrenatzaile berria
Realaren bigarren taldetik etorri zen “Sanse”-tik eta berarekin batera 7 jokalari ere iritsi ziren; batzuk lagata eta beste batzuk jabetzan.

Haseratik gauzak ondo joan ziren, denboraldi oso ona izan zen eta seigarren postu bikain batekin amaitu zen.
Hurrengo denboraldian Errege Kopa jokatzeko aukera erdietsi zen eta ilusio handia transmititu zen jarraitzaileei.

14 garaipen, 12 berdinketa eta 12 porrot izan ziren 40 puntu lortzeko.

Bigarren Mailara igotzeko Play-offa jokatu zuten Alavesek, Sestaok, Numanciak eta Barakaldok, baina inork ez zuen sari hori lortu…

Hirugarren mailara, Baskonia, Endesa Andorra, Utebo eta Touring jaitsi ziren.

Hala ere, kirol-hobekuntza hori ez dator bat kezkagarria izaten hasia zen egoera ekonomikoarekin; bazkide kopuruaren jaitsiera,
Loinazko partiduetara jende gutxiago joaten zen… nolabaiteko defizita gertatzen ari zen egiturazkoa izatera pasaz gero proiektua bideraezina bihurtuko zuena.

 

94-95 denboraldia (Lehen atala: Liga)

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo
Fisioterapeuta: Carlos Larburu

Denboraldi hau, zalantzarik gabe, Kopan lortutako arrakastak nabarmendu zuen, baina kapitulu honetan ligan egindako lan paregabearen inguruan
jardungo gara. Denboraldi honetako bigarren atala eskeiniko diogu kopan lortutako arrakastari.

Nahiz eta 2. multzoa 1994-95 denboraldi honetan oso gogorra izan, pentsa zein mailatako taldeak elkartu ziren horiteko bi talde Bigarren Dibisiora igo zirela (Alaves eta Sestao). Hala eta guztiz ere beasaindarrek denboraldi bikaina egin zutela eztabaida ezina da. Aukeran luzetxo ere egin zitzaien, kopan egindako ahalegina ordaindu zutela ez dago zalantzan.

Taldeak laugarren postuan bukatu zuen liga erregularra 46 punturekin; 15 garaipen, 16 berdinketa eta 7 porroten ostean (44 gol alde eta 28 kontra). Honela, Bigarren A mailara igotzeko Play-offak jokatzeko sailkatu zen.

Igoera lortzeko saiakeran 2. B mailako talde honetan beste hiru talde hauek izan ziren bidelagun; Alaves lehen postuan sailkatua, Numantzia Bigarren, Sestao hirugarren eta Beasain laugarren. Alavesek eta Sestaok lortu zuten mailaz igotzea.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Casetas (play-out bikoitzaren ondoren), Torrelavegako Gimnanstica, Zaragoza B, Gernika eta Hullera Vasco-Leonesa.

Play-Off-ean, bagoneroei talde gogorra suertatu zitzaien; Almeria, Valentziaren filiala eta Racing de Ferrol. Almeriarrak izan ziren igoera lortu zutenak. Bigarren A mailarako igoera fasea ez zen ona izan beasaindarrentzat; 5 partidu galdu eta berdinketa 1 lortu zuten.

94-95 denboraldia (2. zatia/Kopa)

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Periko Alonso
Laguntzaileak: Alfredo del Castillo, Carlos Larburu
Fisioterapeuta: Markos Perez

Aurreko kapituluan aipatu bezala, klubaren historiako denboraldirik bikainenetako bat izan zen.

Liga erregulartasunaren torneoa bada, eta Play-Offera iritsiz gero emaitza bikaina da taldearentzat. Nota hobetzea posible balitz, Kopa txapelketa izango da hori posible egin dezakeena. Eta hala izan zen, zalantzarik gabe; denboraldi hau bereziki gogoangarria bada, K.O.aren torneoan izan zuen parte-hartzearen distiragatik izan zen.

Lehen kanporaketan Tudelanoren txanda izan zen, Loinazen 3-0 irabazi ondoren, Jose Antonio Elola Udal zelaian 2-2ko emaitza erdietsi zen (gaurko estadio bera da, baina izena aldatu zioten, eta orain “Tuterako Hiria” udal estadioa bezala ezagutzen da).

Bigarren kanporaketan, zozketak Beasain eta Castellon elkartu zituen. Loinazen 0-0eko emaitzaren ondoren, azken minutuak herio batean eman zituen gure taldeak Castalia zaharrean. Ia ezinean, 2-1 galtzen eta 10 jokalarirekin berdegunean. Baina luzapenean iritsi zen 2-2koa, hurrengo txandarako txartela eman zuena. Ustekabean baina historia egiten jarraitzeko balio izan zuen.

Eta halako batean hurrengo zozketan Albacete iritsi ziren, Lehen Mailan Benito Flororen zuzendaritzapean denak harritzen zituen “gazta mekanikoa”.

Lehenengo aldia izan zen Lehen Mailako talde batek partida ofizialean Loinaz bisitatzen zuena, eta aukera hori neguko arratsalde hotz bat gertatu zen Loinaz bete-bete batean. Partida horrek piztu zuen ikusmina izugarria izan zen. 1999ko urtarrilaren 4a zen, atsedenaldian 0-2 galtzen zuen etxeko taldeak eta inork ez zukeen beasaindarren garaipenaren aldeko apusturik egingo. Baina bigarren zatian Eneko, Idiakez eta Irazustaren golek markagailua irauli zuten 3-2 amaierarako.

Itzulerako partiduan, Carlos Belmonten, erlojua 90. minutura hurbiltzen ari zen eta markagailua 0-0 mantentzen zen, Beasain sailkatzen zuena, baina Albazeteren amaierako golak aurrera jarraitzeko txartela eman zien eta historikoa eta ahaztezina izango zen balentria zapuztu zuen.

 

95-96 denboraldia. Garaipena hiru punturekin saritzen lehena

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Jesus Mari Zamora/Jose Maria Araquistain
Laguntzaileak: Marcos Larburu
Atezainen Entrenatzailea: Marcos Perez
Fisioterapeuta: Marcos Perez/Gorka Perez

Aurreko denboraldi bikainaren ondoren, aldaketak izan ziren teknikarien taldean, Jesus Mari Zamora lehen entrenatzaile eta bigarren, Jose Maria Araquistain, biak Realean egondakoak. Plantilla berdina zen funtsean, baja garrantzitsuren bat ezik, baina hasieratik ikusi zen gauzak oso desberdinak izango zirela, txarrerako, ezer ez zen ondo atera. Garaipenik ez zen iritsi eta
entrenatzaileak dimisioa aurkeztu zuen. Bere bigarrenak ordezkatu zuen…

Hau izan zen lehen denboraldia puntuazio-sistema berriarekin; hiru puntu garaipen bakoitzeko eta berdinketak puntu bat balio zuen. Honek asko zigortu zituen bagoneroak, izan ere, urte berriari garaipenik gane ekin zioten eta berdinketak sari gutxi zekarren puntuaketari dagokionez.

Denboraldiko bigarren zatian, taldeak erreakzionatu egin zuen. Beltza ikusten bazen amaiera, txukun bukatzea lortu zen eta azken emaitza balekoa eman zen.

Hamabosgarren postuan amaitzea lortu zuen taldeak; 9 garaipen, 15 berdinketa eta 14 porrotekin. Guztira 42 puntu.

Igoera Play-off-a jokatu zuten, Sporting Gijon B, Osasuna B, Aviles Industrial eta Lemoak, baina bakar batek ere ez zuen bigarren mailara igotzea lortu.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Bigarren B mailako 2. multzotik, Tudelanok, Durangoko Culturalak, Palentziak eta Amurriok

 

96-97 denboraldia. Jarraitasunaren bila

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Jose Maria Araquistain/Manuel Diez “Navarro”
Atezainen Laguntzailea / Entrenatzailea: Marcos Perez
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Bosgarren denboraldi honen analisia Bigarren B Mailan; jada 5 urte Espainiako futboleko brontzezko kategoriako 2. taldean. Istoria gehiegirik ez duen denboraldia, non entrenatzailearen lanari jarraipena ematea zen asmoa, eta beste urte bateko ibilbidea plantillari, baina ia urte osoa sailkapenaren erdialdetik behera ibili ondoren, lema kolpe bat ematea erabaki zen eta bigarren entrenatzaileak hartu zuen bere gain taldea zuzentzeko ardura eta mailari eusteko erantzunkizuna. Eta helburua aise lortu zen, inolako estutasunik gabe, aldaketa horrek bultzada berria eman zion plantillari, jokoari dagokionez eta, ondorioz, taldeak zazpigarren postuan bukatu zuen, 15 garaipen, 11 berdinketa eta 12 porrotekin.

Aurrera Vitoria, Numancia, Barakaldo eta Lemoak Bigarren Mailara igotzeko Play-off-a jokatu zuten, eta Soriarrak izan ziren igoeraren saria lortu zutenak eta Huesca, Sanse (Real Sociedad B), Zamudio, Zalla eta Logroñes hirugarren mailara jaitsi ziren.

97-98 denboraldia. Eskualde mailako talde baterantz

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Manuel Diez “Navarro”
Atezainen entrenatzailea: Xabier Oialuze
Prestatzaile fisikoa: Mikel Garmendia
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Denboraldia aldaketa estrategiko batek markatzen du jarraitu beharreko norabidea zein zen ulertzeko orduan; taldea “eskualdekoagoa” egitea erabaki zen, 21 jokalariko taldea, eta 15 izan ziren eskualdekoak. Asmoa da jarraitzaileak identifikatuago sentitzea plantelarekin, eta aldi berean, osatzea gero eta zailagoa zen aurrekontu bat leuntzea…

Navarro entrenatzaileak, aurreko urtean denboraldi amaiera ona egin ondoren, taldearen buru izaten jarraitu zuen. Jokalari gazte eta ilusioz betetako taldeak, benetan sendoa den bloke bat osatuz, espero zena baino askoz gehiago eman zuen. Denboraldi erregularraren amaieran taldeak hirugarren postu bikaina lortu zuen, 21 garaipen, 10 berdinketa eta 7 porrotekin. Azken jardunaldian, Loinazen, Barakaldo liderrari 3-1 irabazita, hirugarren postu hori ziurtatu zuen eta Bigarren B Mailara igotzeko Play-offa jokatu zuen.

Barakaldo, Bilbao Athletic, Beasain eta Cultural Leonesak 2. B mailara igotzeko play-offak jokatu zituzten. Iñork ez zuen igotzea lortu.

Suertatu zitzaion taldea oso talde indartsua izan zen. Hiru aurkari hauek osatzen zuten, Malaga, Tarrasa eta Talavera. Talde malagarrak izan zen igoeraren saria lortu zuena.

Denboraldi honek, 1998-99 denboraldiko Errege Kopa jokatzeko saria ekarri zuen.

Bartzelona B, Mallorca B, Malaga eta Huelva izan ziren Bigarren Mailara igotzea lortu zuten 4 taldeak. Zamora, Racing B, Real Union, Izarra eta Andorrako Endesa izan ziren hirugarren mailara jaitsi zirenak.

 

98-99 denboraldia. golik gabe ez dago…

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Manuel Diez “Navarro”
Prestatzaile fisikoa: Mikel Garmendia
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Kontuan hartu beharreko lehen alderdia aurreko denboraldi handiaren ondoren plantillaren berritzea izan zen; 7 jokalarik bakarrik jarraitu zuten aurreko denboralditik.

Bigarrenik, gol faltak baldintzatutako denboraldi bat izan genuen, esan dezakegu taldeak futbol ona jokatu zuela, baina ez zuen golik izan, 27 gol bakarrik 38 partidatan, Tropezon jaitsitakoarekin batera gol gutxien egin zituen taldea izanik, aipatutako 27 horiek bakarrik…

Denboraldiaren zati handi bat sailkapeneko beheko postuetan egon ondoren, entrenatzaile aldaketa iritsi zen Arakistainen itzulerarekin eta taldearen defentsako sendotasunari esker, 30 gol bakarrik jaso zituen, arlo honetako kategoriako hirugarren talde onena, maila salbatzea ahalbidetu zuena, estutasun handirik gabe.

13. postua, 45 puntu, 10 garaipen, 15 berdinketa eta 13 porrot.

Bigarren B Mailara igotzeko Playoffa jokatu zuten Leonesa, Bermeo, Barakaldo eta Burgosek, baina inork ez zuen sari hori lortu.

Hirugarren mailara jaitsi ziren Noja, Lemona, Tropezon eta Elgoibar.

Denboraldiko beste alderdi garrantzitsu bat Kopako parte hartzea izan zen. Lehen txandan zozketak bigarren mailako Eibarrekin parekatu gintuen, berdinketa Loinazen eta 1-1 ipuruan, etxetik kanpoko golen balio bikoitzarengatik aurrera egin genuen. Bigarren txandan, beste bigarren mailako bat, Logroñes. 3-1 irabazi Loinazen, eta 0-0 Las Gaunasen.

Hirugarren txandan, lortutako bi arrakasten ondoren, bigarren B mailako 4. multzoko Benidorm aurkari xumeagoa zirudien, denboraldi txarra egiten ari ziren eta hirugarren mailara jaitsi ziren, baina Loinazen 0-0 egin ondoren etxetik kanpo 1-0eko porrotarekin denboraldi honetako Kopako abentura amaitu zen. Hala ere txapelketa on bat izan zen, nahiz eta apur bat urrunago iritsi ahal izan ote zitekeenaren zapore mingotsarekin geratu.

 

1999-00 denboraldia. Arconadaren estreinua aulkian

Presidentea: Peio Gibelalde
Entrenatzailea: Gonzalo Arconada
Prestatzaile fisikoa: Alfonso Azurza
Fisioterapeuta: Gorka Perez

Denboraldi bikaina, Gonzalo Arconadaren estreinaldian talde beasaindarren gidaritzapean. Taldea aukerekin iritsi zen denboraldi amaierara arte.

Play-offak jokatzeko borrokan azken unerarte egon zen, baina azkenean ez zuen lortu. Bostgarren sailkatutik puntu bakarrera geratu zen, Gasteizko Aurrera, eta laugarren geratu zen Barakaldotik 5era (play off-etako azken postua lortu zuena). Denboraldi oso ona, zenbakiek hala adierazi zuten moduan; seigarren postua, 16 Garaipen, 11 berdinketa eta 11 porrot, 59 punturekin.

Gimnastica Torrelavega, Zaragoza B, Burgos eta Barakaldo Bigarren Mailara igotzeko playoffak jokatu zituzten, saririk lortu gabe eta taularen sailkapenaren behealdean, Bermeo, Valladolid, Figueruelas eta Izarra Hirugarren Mailara jaitsi ziren.